Interpretacja indywidualna z dnia 13 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.29.2026.3.JO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 lutego 2026 r. (wpływ 19 lutego 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. N.V. (zwana dalej: „Spółką”) jako spółka prawa niderlandzkiego (podmiot z siedzibą w Niderlandach) zajmuje się sprzedażą sprzętu wędkarskiego oraz działalnością w zakresie rozwoju sprzętu wędkarskiego.

Spółka posiada w Holandii zarówno biuro, w którym znajduje się siedziba Spółki, jak i magazyn. Spółka zatrudnia około 20 pracowników w każdym z tych miejsc. W Spółce występują działy odpowiedzialne za sprzedaż, produkty i marketing, biuro i handel, magazyn, księgowość. Towary są importowane na teren Holandii i kupowane zarówno z krajów UE, jak i spoza UE. Towary Spółki dostarczane są do magazynu w Holandii skąd są wysyłane do klientów Spółki (transakcje B2B). Zakupem towarów i zarządzaniem zapasami zajmuje się dział handlowy Spółki w Holandii.

Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Holandii.

Spółka wprowadza na polski rynek gamę produktów wędkarskich, w tym haczyki, żyłki, akcesoria wędkarskie i przynęty. W przyszłości Spółka planuje przeprowadzić badania i analizy polskiego runku wędkarskiego, aby sprostać lokalnym potrzebom. Kontrahentami Spółki w Polsce są sklepy wędkarskie i punkty sprzedaży detalicznej, które sprzedają produkty Spółki konsumentom końcowym. Spółka nie angażuje się bezpośrednio w relacje z konsumentami i działa w modelu biznesowym B2B.

Obecnie, na terytorium Polski Spółka nie posiada biura ani magazynu. Spółka zatrudnia dwóch pracowników w ramach umowy o pracę, którzy zostali przeniesieni ze spółki – B. GmbH. Przeniesienie pracowników nastąpiło w związku ze zmianami w strukturze sprzedaży w spółkach grupy kapitałowej. Spółka B. GmbH zakończyła prowadzenie działalności sprzedażowej z dniem 30 września 2025 r., a działalność tę przejęła Spółka. W związku z tym doszło do przejścia części zakładu pracy w rozumieniu art. 23¹ Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zmianami) na innego pracodawcę, tj. na Spółkę. Przejście zakładu pracy nie spowodowało rozwiązania stosunku pracy. Z dniem przejścia wszystkie prawa i obowiązki dotychczasowego pracodawcy przeszły na nowego pracodawcę. Dotychczasowe warunki pracy i płacy pozostały bez zmian. Wynagrodzenie zasadnicze pozostało bez zmian. Terminy wypłaty wynagrodzenia pozostały bez zmian. Świadczenia dodatkowe (premie, nagrody, dodatki) pozostały bez zmian. Świadczenia socjalne pozostały bez zmian. Miejsce wykonywania pracy pozostało bez zmian. System i rozkład czasu pracy pozostał bez zmian.

Pracownicy Spółki to przedstawiciele handlowi, którzy zajmują się przyjmowaniem zamówień, odpowiadają za odwiedzanie obecnych klientów i utrzymywanie z nimi relacji oraz poszukiwanie potencjalnych klientów w Polsce.

Obaj przedstawiciele handlowi mieszkają w Polsce i świadczą pracę tyko na terenie Polski. Obaj przedstawiciele handlowi pracują wyłącznie dla firmy Spółki. Obecnie Spółka nie zamierza zwiększać liczby pracowników w Polsce, jednak nie jest to wykluczone.

Pracownicy są zatrudnieni w Spółce na czas nieokreślony i pracują w pełnym wymiarze godzin. W umowach o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazano obszar Polski. Czynności wykonywane przez pracowników w Polski są wykonywane regularnie i stale. Przedstawiciele handlowi w Polsce podlegają dyrektorowi generalnemu Spółki.

Poza wynagrodzeniem za pracę, pracownicy otrzymują zwrot kosztów korzystania z telefonów komórkowych. Obaj pracownicy posiadają samochody służbowe, które używają do celów związanych z działalnością handlową. Spółka zawarła umowę leasingu bezpośredniego z polską firmą leasingową.

Pracownicy nie są upoważnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki ani do negocjowania warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami w Polsce, aktywnego udziału w negocjacjach, ustalania warunków cenowych i udzielania rabatów. Wszystkie umowy z kontrahentami zawierane są bezpośrednio ze Spółką, wobec czego wszystkie decyzje handlowe podejmowane są bezpośrednio przez Spółkę.

Spółka zaznacza, że w Holandii również zatrudnieni są przedstawiciele handlowi, którzy wykonują te same obowiązki i zadania, które realizują przedstawiciele handlowi w Polsce.

Reklamacje dotyczące produktów są rozpatrywane przez dział administracji sprzedaży, a obsługa posprzedażowa jest zarządzania przez dział obsługi posprzedażowej w Holandii. W przypadku zapytań otrzymanych pocztą elektroniczną lub telefonicznie, odpowiedni pracownicy udzielają stosownych odpowiedzi.

Obecnie Spółka jest w trakcie uruchamiania strony internetowej dla klientów B2B, która jest obsługiwana i zarządzania przez holenderskiego dostawcę usług.

Obecnie Spółka nabywa w Polsce usługi leasingu, doradcze oraz HR, świadczone przez polski podmiot, które są związane z prowadzoną aktywnością na terenie Polski. W konsekwencji Spółka obecnie nabywa usługo, dla których miejsce świadczenia ustalane jest zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 28b ust. 2 Ustawy VAT. Nie jest wykluczone, że Spółka w przyszłości będzie nabywała również usługi innego rodzaju.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

1)na czym konkretnie polega oraz w jaki sposób jest zorganizowana/prowadzona działalność Spółki w Polsce (proces sprzedaży w Polsce na rzecz kontrahentów B2B), jakie zasoby osobowe/gdzie znajdujące się zaangażowane są w transakcje sprzedaży towarów,

Jak zostało wskazane w pierwotnym wniosku, towary Spółki dostarczane są do magazynu w Holandii, skąd są wysyłane do klientów Spółki (transakcje B2B). Zakupem towarów i zarządzaniem zapasami zajmuje się dział handlowy Spółki w Holandii.

Proces sprzedaży w Polsce przebiega w następujący sposób: dwóch pracowników w Polsce przyjmuje zamówienia od klientów i wprowadza je do systemu zamówień Spółki. Następnie produkty są wysyłane z magazynu w Holandii do Polski. Klienci z Polski dokonują płatności bezpośredni na rzecz A. N.V., korzystając z nowo otwartego rachunku bankowego w Polsce jako wyznaczonego rachunku płatniczego.

W procesie sprzedaży uczestniczą wyłącznie ci dwaj pracownicy. W wyniku zmiany pracodawcy w październiku 2025 r. spółka A. N.V. przejęła ich umowy o pracę i nadal prowadzą oni działalność sprzedażowa w Polsce. Żaden z nich nie pełni funkcji kierowniczej, obaj pracują jako przedstawiciele handlowi. Ich działalność ogranicza się do przetwarzania zamówień klientów, udzielania informacji o produktach i wspierania komunikacji handlowej; nie mają oni uprawnień do negocjowania cen, modyfikowania warunków umów ani do zawierania umów w imieniu A. N.V.

2)przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe,

A. N.V. będzie na razie tymczasowo monitorować rozwój sprzedaży przez początkowy okres około 1-2 lat. W tym okresie Spółka oceni opłacalność utrzymywania dwóch przedstawicieli handlowych w Polsce i podejmie decyzje dotyczące ewentualnych zmian w strukturze sprzedaży. Ocena ta ma charakter wyłącznie tymczasowy i nie oznacza stałego planu ani zobowiązania wykraczającego poza początkowy okres monitorowania.

3)czy Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby techniczne/urządzenia/maszyny, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje,

W Polsce spółka A. N.V. prowadzi wyłącznie działalność handlową i nie prowadzi żadnej działalności rozwojowej ani produkcyjnej. W związku z tym nie posiada żadnego sprzętu technicznego ani maszyn do takich celów.

Poza samochodami służbowymi przekazanymi dwóm przedstawicielom handlowym, Spółka nie posiada, nie dzierżawi ani nie udostępnia żadnego innego sprzętu ani urządzeń w Polsce.

4)czy Spółka dysponuje w Polsce biurem, magazynem bądź innymi nieruchomościami na podstawie umowy najmu, użyczenia bądź innej o podobnym charakterze,

A. N.V. nie posiada, nie wynajmuje i nie posiada w inny sposób żadnych biur, magazynów ani innych nieruchomości w Polsce.

Jak stwierdzono w odpowiedzi na pytanie 2, ocena konieczności pozyskania dodatkowych zasobów sprzedażowych potrwa około 1-2 lat. W związku z tym obecnie zapewniane są wyłącznie samochody służbowe niezbędne przedstawicielom handlowym do wykonywania ich obowiązków.

Ilość towarów przeznaczonych na rynek polski jest ograniczona i może być w całości obsługiwana przez magazyn przy siedzibie głównej Spółki w Holandii.

5)czy Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie,

Nie.

6)czy w odniesieniu do polskiego podmiotu, od którego Spółka nabywa usługi leasingu, doradcze oraz HR, Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad jej zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana,

A. N.V. nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi podmiotu polskiego, od którego nabywa usługi.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (ostatecznie sformułowane w piśmie z 18 lutego 2026 r.):

Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym nabywane usługi opodatkowane są na terytorium Polski i stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w dostawie towarów, dla których Spółka wystawia faktury? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu z 18 lutego 2026 r.)

Spółka nie ma wątpliwości, że jej siedziba działalności gospodarczej znajduje się na terytorium Holandii. Spółka została utworzona zgodnie z przepisami tego kraju, to w Holandii zapadają istotne decyzje w zakresie działalności gospodarczej Spółki i tam urzędują członkowie zarządu i osoby decyzyjne. Osoby te nie przebywają na terytorium Polski.

Spółka jest zdania, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zmianami; dalej: „Ustawa VAT”), w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W przepisach Ustawy VAT brak jest definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, zatem należy odwołać się do definicji zawartej w przepisach prawa UE. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L z 2011 r. Nr 77/1; dalej „Rozporządzenie wykonawcze”), które jest bezpośrednio stosowane i nie wymaga implementacji.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a.art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b.począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c.do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d.art. 192a dyrektywy 2006/112/WE (art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego).

Zgodnie z art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Zgodnie z art. 192a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L z 2006 Nr 347/1; dalej: „Dyrektywa VAT”) do celów niniejszej sekcji podatnika mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny, uznaje się za podatnika, który nie ma siedziby w tym państwie członkowskim, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a.dokonuje on podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub podlegającego opodatkowaniu świadczenia usług na terytorium tego państwa członkowskiego;

b.przedsiębiorstwo, które dostawca lub usługodawca posiada na terytorium tego państwa członkowskiego, nie uczestniczy w tej transakcji dostawy towarów lub świadczenia usług.

Dokonując wykładni pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), należy zwrócić uwagę, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (tak m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg -Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA oraz C-605/12 Welmory Sp. z o.o.).

Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia wykonawczego, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych (powołane w dalszej części uzasadnienia) w powyższym zakresie, przy ocenie, czy podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju lub nie, należy brać pod uwagę następujące kryteria:

1.dostateczna stałość miejsca, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy,

2.obecność zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej,

3.zdolność do otrzymywania i świadczenia usług.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl; dalej: „SJP PWN”) „stały” to m.in.: „pozostający w tym samym miejscu i położeniu”, „trwale związany z jakimś miejscem lub jakąś osobą; też: bywający gdzieś często”, „trwający bez przerwy”, „odbywający się regularnie”. Oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z definicją działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 Ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Należy zatem przyjąć, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest zatem aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy VAT. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Potwierdza to wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 w sprawie C- 605/12 Welmory Sp. z o.o., w którym TSUE stwierdził, że pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim "stałe miejsce prowadzenia działalności", w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Jeżeli więc dany podmiot posiada w danym państwie swój personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.

Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju. Tak więc, do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie wystarczające jest, że podmiot korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów tak, że umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych.

Również zasoby techniczne nie muszą należeć do podatnika (tzn. być jego własnością). Wystarczające jest bowiem ich wynajęcie czy też zapewnienie w inny sposób. Potwierdza to przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13), w którym sąd, odwołując się do wyroku TSUE C-260/95 stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika.

W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Ponadto NSA stwierdził, że wystarczająca trwałość powinna być oceniana każdorazowo przez pryzmat konkretnego przypadku. Inny stopień trwałości będzie wystarczający np. przy nabywaniu usług dla potrzeb prowadzenia biura (czy to funkcjonującego w ramach oddziału, czy w ramach przedstawicielstwa), zaś inny będzie wymagany np. przy świadczeniu usług handlu gazem. Dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Istotne jest natomiast to, aby miał on nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka zasadniczą część swojej działalności gospodarczej prowadzi poza terytorium Polski. Spółka dokonuje sprzedaży towarów swoim kontrahentom w Polsce, jednak w ocenie Spółki nie powoduje to automatycznie powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej struktury w zakresie zaplecza technicznego. Towary Spółki dostarczane są do magazynu w Holandii, skąd są wysyłane do klientów Spółki (transakcje B2B). Zakupem towarów i zarządzaniem zapasami zajmuje się dział handlowy Spółki w Holandii. Pracownicy Spółki to przedstawiciele handlowi, którzy zajmują się przyjmowaniem zamówień, odpowiadają za odwiedzanie obecnych klientów i utrzymywanie z nimi relacji oraz poszukiwanie potencjalnych klientów w Polsce. Czynności podejmowane przez pracowników mają na celu zwiększenie popytu na towary Spółki. Wszystkie umowy z klientami w Polsce zawierane są bezpośrednio przez siedzibę główną Spółki w Holandii. Ponadto wszystkie decyzje handlowe podejmowane są bezpośrednio przez Spółkę.

Zdaniem Spółki za zaplecze techniczne nie może być uznana sam fakt zawarcia umów leasingu samochodów w Polsce. Nie można więc przyjąć, że Spółka ma w Polsce jakąkolwiek strukturę zdolną do konsumowania usług na własne potrzeby. Na ten moment Spółka nie posiada w Polsce biura lub infrastruktury (np. magazynów, maszyn) innej niż leasingowane samochody udostępnionych pracownikom.

Zdaniem Spółki, działalność gospodarcza w Polsce nie ma charakteru niezależnego względem przedsiębiorstwa w kraju siedziby. Przede wszystkim obecnie na terytorium Polski nie przebywają osoby, które uprawnione są do podejmowania wiążących decyzji w zakresie działalności Spółki. Wszelkie decyzje mające wpływ na rozpoczęcie i kontynuację współpracy z kontrahentem w Polsce zapadają w siedzibie Spółki w Holandii. W konsekwencji nie można powiedzieć, że działania prowadzone w Polsce są niezależne. Zasoby w Polsce nie będą wystarczające do świadczenia przez Spółkę działalności gospodarczej w Polsce w sposób niezależny od działalności w Holandii. Rozumienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jako ośrodka dokonującego transakcji niezależnie znalazło też potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych np. wyroku WSA w Warszawie z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 110/09, który uznał, że przez stałe miejsce prowadzenia działalności należy rozumieć miejsce, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie, techniczne i infrastrukturę, która umożliwia zawieranie umów z innymi podmiotami i podejmowanie decyzji zarządczych. Spółka takich zasobów w Polsce nie posiada. Wszystkie decyzje podejmowane są w Holandii. Przedstawiciele handlowi w Polsce podlegają dyrektorowi generalnemu Spółki w Holandii.

Co prawda przepisy podatkowe nie regulują pojęcia miejsca wykonywania działalności gospodarczej, jednak zdaniem Spółki miejsce to co do zasady powinno być możliwe do precyzyjnego zidentyfikowania np. jako adres. Potwierdza to zawarte na stronie https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/00118 wyjaśnienie w zakresie zgłaszania do CEIDG stałego miejsca prowadzenia działalności: „Miejsce prowadzenia działalności może być określone poprzez adres (nazwę ulicy, numer budynku, mieszkania); możesz też wykonywać ją w nietypowym miejscu, np. może to być pawilon nr X w przejściu podziemnym pod ulicą Y na wysokości budynku o numerze Z. Wówczas musisz opisać to nietypowe miejsce.” W powyższym kontekście działalność przedstawicieli handlowych w terenie nie określa dostatecznie precyzyjnie miejsca, w którym można zweryfikować obecność zasobów ludzkich danego przedsiębiorcy. Spółka nie posiada biura ani magazynu w Polsce. Co prawda CEIDG dotyczy osób fizycznych, jednak zdaniem Spółki może mieć znaczenie w niniejszej sprawie - wypowiedź ta pokazuje, że jednostka powinna posiadać konkretny adres działalności, aby można było mówić, że posiada stałe miejsce działalności, z czym nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku.

W myśl art. 28b ust. 1 Ustawy VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W art. 28b ust. 2 Ustawy VAT wskazano, że w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności, które uczestniczyłoby w dokonywaniu czynności opodatkowanych, tj. nabywaniu usług i w dostawie towarów, dla których Spółka wystawia faktury. Miejsce świadczenia usług nabywanych przez Spółkę stanowi miejsce, w którym Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, zgodnie z zasadą ogólną, o której mowa w art. 28b ust. 1 Ustawy VAT, w Niderlandach.

Mając na uwadze powyższe Spółka wnosi o potwierdzenie, że stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przy czym stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Powyższy przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, zgodnie z którym:

Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej ogólnej zasady jest opodatkowanie świadczonej temu nabywcy usługi z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż jego siedziba.

Z treści wniosku wynika, że Spółka jest spółką prawa niderlandzkiego, która zajmuje się sprzedażą sprzętu wędkarskiego oraz działalnością w zakresie rozwoju sprzętu wędkarskiego. Spółka wprowadza na polski rynek gamę produktów wędkarskich, w tym haczyki, żyłki, akcesoria wędkarskie i przynęty. W przyszłości Spółka planuje przeprowadzić badania i analizy polskiego runku wędkarskiego, aby sprostać lokalnym potrzebom. Kontrahentami Spółki w Polsce są sklepy wędkarskie i punkty sprzedaży detalicznej, które sprzedają produkty Spółki konsumentom końcowym. Spółka nie angażuje się bezpośrednio w relacje z konsumentami i działa w modelu biznesowym B2B. Obecnie Spółka nabywa w Polsce usługi leasingu, doradcze oraz HR świadczone przez polski podmiot, które są związane z prowadzoną aktywnością na terenie Polski.

Państwa wątpliwości sprowadzają się do kwestii ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym nabywane usługi opodatkowane są na terytorium Polski, zaś stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w dostawie towarów, dla których Spółka wystawia faktury.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Warto w tym miejscu przywołać również wyrok z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z wniosku wynika, że Spółka wprowadza na polski rynek gamę produktów wędkarskich, w tym haczyki, żyłki, akcesoria wędkarskie i przynęty. Obecnie, na terytorium Polski Spółka zatrudnia dwóch pracowników w ramach umowy o pracę (przedstawicieli handlowych), którzy zajmują się przyjmowaniem zamówień, odwiedzaniem obecnych klientów i utrzymywaniem z nimi relacji oraz poszukiwaniem potencjalnych klientów w Polsce.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka obecnie zatrudnia w Polsce dwóch pracowników na umowę o pracę – przedstawicieli handlowych, którzy zajmują się przyjmowaniem zamówień, odwiedzaniem obecnych klientów i utrzymywaniem z nimi relacji oraz poszukiwaniem potencjalnych klientów w Polsce. Co istotne, przedstawiciele handlowi nie są upoważnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki ani do negocjowania warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami w Polsce, czy też aktywnego udziału w negocjacjach, ustalania warunków cenowych i udzielania rabatów. Wszystkie umowy z kontrahentami, jak i decyzje handlowe podejmowane są bezpośrednio przez Spółkę. Jednocześnie Spółka zapewnia przedstawicielom handlowym samochody służbowe, których używają w związku z wykonywanymi czynnościami. Spółka również dokonuje na rzecz pracowników zwrotu kosztów korzystania z telefonów komórkowych. Odnośnie zasobów rzeczowych należy zauważyć, że Spółka nie posiada żadnego sprzętu technicznego czy maszyn, jak również nie posiada, nie wynajmuje ani nie posiada w inny sposób żadnych biur, magazynów czy innych nieruchomości w Polsce. Poza samochodami służbowymi przekazanymi dwóm przedstawicielom handlowym, Spółka nie posiada, nie dzierżawi ani nie udostępnia żadnego innego sprzętu ani urządzeń w Polsce. Tym samym, nie sposób uznać, że za pomocą zasobów osobowych i technicznych zlokalizowanych na terytorium Polski, Spółka jest w stanie w sposób niezależny i samodzielny prowadzić część działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże w analizowanej sprawie Spółka nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi podmiotu polskiego, którego nabywa usługi leasingu, doradcze oraz HR. Tym samym nie zostaną spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Ponadto warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych w postaci dwóch pracowników, którym zapewnia samochody służbowe, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności w zakresie sprzedaży sprzętu wędkarskiego prowadzonej w kraju siedziby tj. w Holandii. Jak wynika z wniosku wszystkie decyzje handlowe oraz umowy z kontrahentami podejmowane są bezpośrednio przez Spółkę. Działalność pracowników Spółki w Polsce ogranicza się do przetwarzania zamówień klientów, udzielania informacji o produktach i wspierania komunikacji handlowej, natomiast nie mają oni uprawnień do negocjowania cen, modyfikowania warunków umów ani zawierania umów w imieniu Spółki. Ponadto, reklamacje produktów, jak i obsługa posprzedażowa realizowane są przez odpowiednie działy w Holandii.

Zatem, aktywność Spółki w Polsce nie ma samodzielnego charakteru w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie Spółki. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Nie można więc uznać, że Spółka na terytorium Polski, w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby, posiadając opisane we wniosku zaplecze personalne i techniczne, prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej.

Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast w kwestii Państwa wątpliwości dotyczących miejsca opodatkowania usług leasingu, doradczych oraz HR nabywanych od polskiego podmiotu zaznaczyć należy, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Holandii i jednocześnie, jak ustaliłem, nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto z okoliczności sprawy nie wynika, aby do tych usług miały zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług, o których mowa w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Zatem, miejsce świadczenia tych usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym usługi leasingu, doradcze oraz HR świadczone przez polski podmiot na rzecz Spółki nie są opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy, a są opodatkowane w kraju, w którym Spółka będąca usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Niderlandów.

Zatem Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług (pytanie nr 1). W zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

  1) z zastosowaniem art. 119a;

  2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

  3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.