Interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.324.2026.2.AD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych:

·w zakresie możliwości amortyzacji opisanego we wniosku budynku – jest prawidłowe,

·w zakresie zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji w odniesieniu do opisanego we wniosku budynku - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 27 kwietnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem działalności, zgodnie z PKD 55.20.Z – Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, jest odpłatny wynajem krótkoterminowy.

Realizowana inwestycja w postaci domu rekreacji indywidualnej jest od początku planowana i projektowana wyłącznie jako obiekt wykorzystywany w działalności gospodarczej, zgodnie z profilem działalności określonym w PKD, i nie będzie wykorzystywana do celów mieszkaniowych ani prywatnych.

Dodatkowo należy wskazać, że prowadzona działalność gospodarcza Pani została sklasyfikowana pod kodem PKD 55.20.Z, który obejmuje obiekty noclegowe turystyczne oraz miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Oznacza to, że funkcją budynku nie jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, lecz świadczenie usług noclegowych w ramach działalności gospodarczej.

W konsekwencji, budynek nie spełnia podatkowej definicji budynku mieszkalnego i powinien zostać zakwalifikowany jako budynek niemieszkalny w rozumieniu przepisów o amortyzacji.

Tym samym spełnione są przesłanki do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z minimalnym okresem amortyzacji wynoszącym 10 lat.

Uzupełnienie wniosku

W uzupełnieniu wniosku podaje Pani, że:

·Wskazanie zawarte w opisie zdarzenia przyszłego, że:

(…) budynek określony w pozwoleniu na budowę jako „dom rekreacji indywidualnej” nie spełnia podatkowej definicji budynku mieszkalnego i powinien zostać zakwalifikowany jako budynek niemieszkalny (…)

stanowi element zdarzenia przyszłego i ma zostać przyjęte przez organ jako założenie faktyczne, a nie jako okoliczność podlegająca ocenie w ramach interpretacji indywidualnej.

·Po zakończeniu inwestycji i dopuszczeniu budynku do użytkowania wprowadzi Pani przedmiotowy obiekt do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako budynek niemieszkalny, sklasyfikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych pod symbolem: KŚT 109 – Pozostałe budynki niemieszkalne.

·Budynek od początku jest projektowany i przeznaczony wyłącznie do wykorzystania w działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym wynajmie krótkoterminowym (PKD 55.20.Z) i nie będzie wykorzystywany do celów mieszkaniowych ani prywatnych.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wnioskodawca ma prawo zaliczyć do środków trwałych oraz amortyzować budynek określony w pozwoleniu na budowę jako „dom rekreacji indywidualnej”, wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej polegającej na wynajmie krótkoterminowym (PKD 55.20.Z), jako budynek niemieszkalny, przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% rocznie, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, w opisanym zdarzeniu przyszłym przysługuje jej prawo do zaliczenia do środków trwałych oraz do amortyzacji budynku określonego w pozwoleniu na budowę jako „dom rekreacji indywidualnej”, przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% rocznie.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają m.in. budynki stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do użytku, wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Przedmiotowy budynek po zakończeniu budowy i dopuszczeniu do użytkowania będzie wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej polegającej na wynajmie krótkoterminowym obiektów noclegowych, zgodnie z głównym przedmiotem działalności określonym w PKD 55.20.Z – Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania.

Pozwolenie na budowę zostało wydane jednoznacznie na „dom rekreacji indywidualnej”, a nie na budynek mieszkalny, co potwierdza, że obiekt od początku nie był przeznaczony do realizacji funkcji mieszkaniowej.

Budynek nie będzie wykorzystywany do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych Pani ani do stałego zamieszkiwania, lecz wyłącznie do prowadzenia działalności usługowej o charakterze komercyjnym.

W konsekwencji, nie spełnia on podatkowej definicji budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wprowadzi Pani przedmiotowy budynek po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umożliwiające ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków niemieszkalnych, przy założeniu minimalnego okresu amortyzacji wynoszącego 10 lat.

W konsekwencji, Pani zdaniem ma Pani prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 10% rocznie dla budynku określonego w pozwoleniu na budowę jako „dom rekreacji indywidualnej”, wykorzystywanego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.).

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a)nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b)nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c)ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

a)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

b)maszyny, urządzenia i środki transportu,

c)inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają:

1)grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2)budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

3)dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4)wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5)składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie – koszt wytworzenia.

Stosownie do ust. 4 powyższego artykułu:

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Jednocześnie zgodnie z ust. 6 art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość początkową składników majątku nabytych w sposób określony w ust. 1 pkt 3-5, wymagających montażu, powiększa się o wydatki poniesione na ich montaż.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Z kolei art. 22i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł , dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 .

Indywidualna stawka amortyzacyjna

Stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 cytowanej na wstępie ustawy:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:

a)trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,

b)kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

- dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

W myśl art. 22j ust. 3 powyższej ustawy:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1)używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub

2)ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Pani wniosek

Z treści Pani wniosku wynika, że:

·Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem działalności, zgodnie z PKD 55.20.Z – Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, jest odpłatny wynajem krótkoterminowy.

·Jest Pani w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie domu rekreacji indywidualnej. Po zakończeniu inwestycji i dopuszczeniu budynku do użytkowania wprowadzi Pani przedmiotowy obiekt do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako budynek niemieszkalny, sklasyfikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych pod symbolem: KŚT 109 – Pozostałe budynki niemieszkalne.

·Budynek od początku jest projektowany i przeznaczony wyłącznie do wykorzystania w działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym wynajmie krótkoterminowym i nie będzie wykorzystywany do celów mieszkaniowych ani prywatnych.

Wątpliwości Pani budzi kwestia czy w sytuacji opisanej we wniosku może Pani:

·dokonywać amortyzacji opisanego we wniosku domu rekreacji indywidualnej oraz

·zastosować indywidualną stawkę amortyzacji dla opisanego we wniosku budynku na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego. Wskazuje w art. 22a tej ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.

Stosownie zaś do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają m.in. budynki, które są kompletne i zdatne do użytku. Przy czym zgodnie z treścią art. 22c pkt 2 tej ustawy amortyzacji nie podlegają budynki/lokale mieszkalne.

Co do zasady środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej w wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast kwestię zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do środków trwałych należy ustalić, czy doszło do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 22j ust. 3 ustawy.

Podała Pani, że jest w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie domu rekreacji indywidualnej. Po zakończeniu inwestycji i dopuszczeniu budynku do użytkowania wprowadzi Pani przedmiotowy budynek do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako budynek niemieszkalny, sklasyfikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych pod symbolem: KŚT 109 – Pozostałe budynki niemieszkalne.

Skoro zatem wybudowany dom mający status „budynku rekreacji indywidualnej” po dopuszczeniu go do użytkowania wprowadzi Pani do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako budynek niemieszkalny, sklasyfikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych pod symbolem: KŚT 109 – Pozostałe budynki niemieszkalne,to będzie podlegać on amortyzacji podatkowej i może Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tego budynku. Tym samym stanowisko Pani w tym zakresie uznaję za prawidłowe.

Nie mogę natomiast zgodzić się z Pani stanowiskiem, że w sytuacji przedstawionej we wniosku w odniesieniu do wybudowanego budynku ma Pani prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacji.

Z treści przytoczonego powyżej art. 23j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że indywidualne stawki amortyzacji, o których mowa w art. 22 j ust. 1 pkt 3 tej ustawy można stosować tylko do:

·środków trwałych używanych – jeśli podatnik wykaże, że przed nabyciem były używane przez co najmniej 60 miesięcy,

·środków trwałych ulepszonych – jeśli przed wprowadzeniem do ewidencji poniesiono nakłady na ulepszenie w wysokości co najmniej 30% wartości początkowej.

Zgodnie z definicją słownikową, przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296). Używanie środka trwałego musi zatem nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 60 miesięcy.

Natomiast przez ulepszenie środka trwałego należy rozumieć jego przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację. Rozumienie tych pojęć to przyjęte powszechnie w orzecznictwie sądowym, np. przebudowa środka trwałego poprzez wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych.

W sytuacji natomiast opisanej we wniosku mamy do czynienia z nowo wybudowanym budynkiem, który nie był poprzednio używany. Nie może być również uznany za ulepszony, bo nie istniał wcześniej. Dlatego nie spełnia on warunków do zastosowania indywidualnej amortyzacji.

Tym samym opisany we wniosku budynek zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinien być amortyzowany stawką wynikającą z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, będącego załącznikiem do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia KŚT dla grupy 1, rodzaj 109 – Domki kempingowe, budynki zastępcze – trwale związane z gruntem, stawka amortyzacji wynosi 10%.

Zatem dla wybudowanych budynków rekreacji indywidualnej zaliczonych przez Panią do grupy 1, rodzaj 109 Klasyfikacji Środków Trwałych stawka amortyzacji wynosi 10%.

Reasumując, w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego będzie Pani mogła zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od opisanego we wniosku budynku przy zastosowaniu stawki wynikającej z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych w wysokości 10%. Nie będzie natomiast miała Pani prawa zastosować indywidualnej stawki amortyzacyjnej na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.