Interpretacja indywidualna z dnia 29 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDWP.4011.63.2026.1.MG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik zamierza założyć działalność gospodarczą, a także zarejestrować się jako podatnik VAT czynny. W nowo rozpoczętej działalności podatnik będzie wykonywał zarówno czynności zwolnione jak i opodatkowane. W obowiązującym terminie podatnik zawiadomi Naczelnika Urzędu Skarbowego o przyjętym współczynniku ustalonym jako udział przewidywanego rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym planowanym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie będzie przysługiwało takie prawo. Proporcję określi na poziomie 30%. Podatnik zamierza zawrzeć umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego, który będzie wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (do celów mieszanych), tym samym u podatnika kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu będzie stanowiła 50% kwoty podatku wynikającej z faktur otrzymanych przez podatnika, u podatnika dodatkowo ta kwota będzie przemnożona przez współczynnik proporcji, o której podatnik zawiadomi Naczelnika Urzędu Skarbowego tj. 30% (współczynnik proporcji). Wartość samochodu wynikająca z umowy leasingu operacyjnego to kwota 160.000 zł netto 36.800 zł VAT. Emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy jest wyższa niż 50g na kilometr.

Podatnik do wyliczenia proporcji, którą będzie stosował celem wyliczenia kwoty jaka będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu dot. opłat z tytułu umowy leasingu przyjmie następujące wartości 160.000 zł netto plus 50% VAT który nie podlega odliczeniu, oraz 70% z 50% które podlegają odliczeniu w proporcji (30% z 50% VAT naliczonego podatnik odliczy zgodnie z zastosowaniem się do złożonego zawiadomienia). Tym samym wartość samochodu przyjęta do wyliczenia proporcji będzie wynosiła 182.080 zł (160.000 zł netto plus 50% VAT naliczonego niepodlegającego odliczeniu tj.18.400 zł oraz 12.880 zł tj. 70% z 50% (z drugiej połowy) VAT. Tym samym proporcja będzie wynosiła 52,28% (100.000/191.280).

W kolejnych latach proporcja ustalona jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatki należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie będzie przysługiwało takie prawo może kształtować się na innym poziomie niż wskazane w początkowym zawiadomieniu 30%, co będzie uzależnione od wielkości sprzedaży opodatkowanej jak i zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Pytanie

Czy w związku ze zmianą proporcji ustaloną jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie będzie przysługiwało takie prawo podatnik będzie zobowiązany do wyliczania nowej wartości samochodu i przeliczania proporcji o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy podatnik nie będzie zobligowany do ponownego przeliczania wartości samochodu, a co za tym idzie wyliczenia nowej proporcji o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a, w przypadku gdy proporcja o której mowa w art. 90 ustawy o VAT ulegnie zmianie, w związku ze specyfiką sprzedaży. Wyliczona wartość samochodu i zastosowana proporcja o tak wyliczoną wartość samochodu będzie obowiązywała przez cały okres trwania umowy leasingu.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodu dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy”;

art. 23 ust. 5a ustawy o PIT: „Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.”

W związku z powyższym podatnik przy kalkulacji wartości samochodu będącego przedmiotem umowy, przyjmie wartość netto (160.000 zł) plus część podatku od towarów i usług w części, w jakiej zgodnie z przepisami od podatku od towarów i usług nie przysługuje obniżenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony (18.400 zł jako 50% VAT naliczonego niepodlegającego odliczeniu plus 12.880 zł tj. 70% z „drugich” 50% podatku VAT naliczonego). Tak ustalona wartość samochodu i wyliczona proporcja będzie obowiązywała przez cały okres trwania umowy leasingu.

Powyższy sposób kalkulacji został potwierdzony w interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przykładowo:

0114-KDIP2-2.4010.105.2019.1.AG z 27.05.2019 r.

„W związku z powyższym nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że wartość samochodu określona dla potrzeb stosowania art. 16 ust. 1 pkt 49a powinna obejmować jedynie kwotę netto wynikająca z umowy leasingu. Wartość ta - jak wynika z treści art. 16 ust. 5a u.p.d.o.p. - powinna obejmować również podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług” oraz

0115-KDIT2-3.4011.412.2019.4.MK z 28.11.2019 r.

"Reasumując, zawarcie umowy leasingu operacyjnego w kwietniu 2019 r., której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150.000 zł, skutkuje tym, że Wnioskodawca do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi - nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.”

Tak ustaloną wartość samochodu i wyliczoną proporcję w oparciu o tą wartość samochodu, podatnik będzie stosował przez cały okres trwania umowy leasingu.

Coroczna zmiana wartości samochodu będącego przedmiotem umowy i tym samym aktualizacja proporcji, stała by w sprzeczności z zamiarem ustawodawcy przedstawionym w Objaśnieniach podatkowych z dnia 9 kwietnia 2020 w sprawie wykorzystywania samochodu osobowego w prowadzonej działalności - zmiany w podatkach dochodowych, który to zamiar polegał na ujednoliceniu sposobu rozliczania kosztów związanych z korzystaniem z samochodu osobowego, niezależnie od tytułu prawnego, na podstawie którego to korzystanie ma miejsce.

Jak zaznaczono w ww. Objaśnieniach:

„Należy zauważyć też, że w wyniku wprowadzenia do ustawy o PIT art. 23 ust. 1 pkt 47a (art. 16 ust. 1 pkt 49a w ustawie o CIT) nastąpiło zrównanie podatkowych skutków umów leasingu finansowego i leasingu operacyjnego. W przypadku leasingu finansowego ograniczenie kosztów do 150.000 zł wynika z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT (art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT), natomiast w przypadku leasingu operacyjnego - z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT (art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT).

W dalszej części Objaśnień ponownie zaakcentowano ujednolicenie sposobu rozliczania kosztów związanych z korzystaniem z samochodu osobowego:

„Przy interpretacji odesłania do „wartości” samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu, dzierżawy, itp., należy sięgnąć do wykładni celowościowej i systemowej wewnętrznej. Jak wskazano na wstępie niniejszych objaśnień celem regulacji ograniczającej koszty opłat z tytułu ww. umów było „ujednolicenie sposobu rozliczania kosztów związanych z korzystaniem z samochodu osobowego, niezależnie od tytułu prawnego, na podstawie którego to korzystanie ma miejsce (umowa kupna, leasingu, najmu, itp.)”.

Ustawodawca poprzez zmianę przepisów dążył do wprowadzenie tożsamych limitów (100.000 zł, 150.000 zł, 225.000 zł) zarówno w przepisach odnoszących się do opłat z tytułu leasingu operacyjnego (najmu, dzierżawy), jak i w przepisach odnoszących się do samochodu nabytego przez podatnika na własność lub wykorzystywanego na podstawie umowy leasingu finansowego (art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT).

Powyższe wskazuje, że intencją ustawodawcy, było zrównanie skutków podatkowych, zarówno korzystając z samochodu osobowego będącego środkiem trwałym jak i korzystanie z samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego. Jeżeli intencją ustawodawcy było zrównanie skutków podatkowych, brak jest podstaw to stwierdzenia, że zmiana proporcji o której mowa w art. 90 ustawy o VAT i dokonana korekta zgodnie z art. 91 ustawy o VAT skutkuje tym, że podatnik będzie zobowiązany do ponownego przeliczenia wartości samochodu będącego przedmiotem tej umowy, i stosowania nowej proporcji w kolejnym roku, jak również nie będzie takiej konieczności w kolejnych latach w przypadku zmiany współczynnika o którym mowa w art. 90 ustawy o VAT.

Dalej w Objaśnieniach można przeczytać, że ustawodawca posługuje się odesłaniem do „wartości samochodu” bez dookreślenia jej rodzaju. Z całokształtu tej regulacji można jednak wysnuć wniosek, iż należy ją utożsamiać z wartością początkową samochodu osobowego (przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT odnoszą się do odpisów amortyzacyjnych, czyli kategorii bezpośrednio powiązanej z wartością początkową środków trwałych).

Wartością początkową, z którą należy utożsamić wartości samochodu na które to porównanie wskazują Objaśnienia, zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy o PIT uważa się cenę nabycia, należną zbywcy, pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT nie uważa się za koszt uzyskania odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b) 150 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c) 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr;

Nawiązując do zrównania tych dwóch form korzystania z samochodu i niesienie takich samych skutków podatkowych, również przy aktualizacji współczynnika zgodnie z odrębnymi przepisami tu. ustawy od podatku od towarów i usług skutki podatkowe powinny być identyczne w obu przypadkach.

W przypadku korzystania z samochodu osobowego stanowiącego środek trwały, podatnik w przypadku zmiany proporcji o której mowa w art. 90 ustawy o VAT nie zmienia wartości początkowej samochodu (wartości samochodu), a zmiana współczynnika wpływa bezpośrednio na koszt uzyskania przychodu lub rozpoznanie przychodu, o czym poniżej.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. c w zw. ust. 3c ustawy o PIT, w przypadku zmiany prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, podatnik uwzględnia jako koszt uzyskania przychodu podatek od towarów i usług nieuwzględniony w wartości początkowej środków trwałych w tej części w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego.

Analogiczny przepis znajduje się w art. 14 ust. 2 pkt 7f lit. a w zw. z ust. 2d ustawy o PIT z tą różnicą, że kwota podatku od towarów i usług stanowi przychód w tej części w jakiej dokonano korekty powodującej zwiększenie podatku odliczonego.

Powyższe wskazuje, że kwota podatku od towarów i usług w wyniku korekty dokonanej zgodnie z odrębnymi przepisami tj. ustawy o podatku od towarów i usług, nie zwiększa lub nie zmniejsza w zależności od korekty, wartości początkowej samochodu (wartości samochodu) i nie powoduje ponownego przeliczania i ustalania na nowo proporcji celem ewidencjonowania w kosztach odpisów amortyzacyjnych w odpowiedniej części.

Tym samym coroczna aktualizacja wartości samochodu będącej przedmiotem leasingu operacyjnego, stała by w sprzeczności ze wskazaniem w Objaśnieniach, ponieważ podatnik który korzysta z samochodu osobowego stanowiącego środek trwały w firmie, inaczej niż podatnik korzystający z samochodu na podstawie umowy leasingu operacyjnego, nie byłby zobligowany do corocznej aktualizacji wartości samochodu, a raz ustalona wartość trwałaby aż do całkowitego zamortyzowania, ponadto skutki podatkowe tego, zdaniem wnioskodawcy błędnego przeliczania również byłby inne w zależności od posiadanego tytułu do korzystania z samochodu. W wyniku zmiany współczynnika, w zależności czy współczynnik wzrośnie, czy zmaleje, w przypadku aktualizacji, podatnik co roku miałby inną, mniejszą lub większą wartość wydatku w kosztach przy niezmienionej wartości wydatku uwzględnionego w kosztach w przypadku składnika majątku stanowiącego środek trwały w firmie.

Stosownie bowiem do art. 23 ust. 5c ograniczenie stosujemy wyłącznie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego „W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.”

Tym samym zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie przyszłym podatnik nie będzie zobligowany do corocznej aktualizacji wartości samochodu i przeliczania proporcji i raz ustalona wartość samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu, nie zależnie od zmiany współczynnika o którym mowa w art. 90 pozostanie wartością o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt. 47a, przez cały okres trwania umowy leasingu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Leasing jako umowa jest dla podmiotów gospodarczych jednym ze sposobów finansowania, która umożliwia korzystanie z określonej rzeczy w zamian za miesięczną ratę i pozwala między innymi na minimalizację angażowania własnego kapitału i szybsze uzyskanie finansowania, co może przełożyć się na poprawę płynności finansowej korzystającego z leasingu. W przypadku leasingu operacyjnego przedmiot umowy pozostaje własnością leasingodawcy i to on dokonuje odpisów amortyzacyjnych.

Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 23a pkt 1 tej ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 23a pkt 2 ww. ustawy:

W myśl art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wskazano w art. 23b ust. 2 tej ustawy:

Stosownie do art. 23b ust. 3 ww. ustawy:

W związku z powyższym, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 tej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione koszty związane z przedmiotem umowy leasingu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.

Podkreślam, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt, jaki podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części raty leasingowej.

Stosownie do art. 23 ust. 5a tej ustawy:

Zgodnie z art. 23 ust. 5c ww. ustawy:

W myśl art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług:

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że:

• Planuje Pan założyć działalność gospodarczą oraz zarejestrować się jako podatnik VAT czynny.
• Zamierza Pan zawrzeć umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy o wartości 160.000 netto i VAT.
• Emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego będzie wyższa niż 50g na kilometr.
• Samochód będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych.
• W ramach prowadzonej działalności będzie Pan wykonywał czynności zwolnione i opodatkowane podatkiem VAT
• Corocznie będzie Pan ustalał proporcję jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku którymi będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Pana wątpliwości budzi kwestia czy zmiana proporcji jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku, oraz czynności, w związku z którymi nie będzie Panu przysługiwało takie prawo będzie Pan zobowiązany do wyliczania nowej wartości samochodu i przeliczania proporcji o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT.

Należy zacząć zatem od wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem „wartość samochodu osobowego”. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane. Natomiast zasadą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jest, że kosztem uzyskania przychodów są wydatki rzeczywiście poniesione. Wskazana regulacja odnosi się do samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy, np. leasingu, stąd też zasadnym jest odniesienie się przy stosowaniu proporcji wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wartości samochodu osobowego wynikającej z umowy leasingu.

Innymi słowy, w przypadku umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, wartość samochodu osobowego powinna wynikać z treści umowy, na podstawie której podatnik korzysta z danego samochodu. Wartość przedmiotu umowy powinna odzwierciedlać jego wartość rynkową ˗ jeżeli w umowie określono wartość samochodu, która znacznie odbiega od wartości rynkowej, działanie takie może zostać poczytane jako obejście prawa podatkowego.

Reasumując, wartość samochodu, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to wartość netto wynikająca z umowy powiększona o podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi dla korzystającego podatku naliczonego oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi korzystającemu nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług. Wartość samochodu wynikająca z umowy musi odpowiadać faktycznej (aktualnej) wartości rynkowej takiego samochodu na dzień jej zawarcia. Przy czym wartość ta ustalana jest co do zasady na moment zawarcia umowy leasingu, jednak może ulec zmianie dla celów podatkowych w zakresie uwzględnienia nieodliczonego podatku od towarów i usług.

Dodatkowo wskazać należy, że kwestię jak należy rozumieć wartość samochodu do wyliczenia proporcji z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśniają Objaśnienia podatkowe z 9 kwietnia 2020 r. – Wykorzystywanie samochodu osobowego w prowadzonej działalności – zmiany w podatkach dochodowych od 2019 roku, gdzie podano w nich m.in.:

W opisanym zdarzeniu przyszłym do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy przyjąć wartość samochodu osobowego wynikającą z umowy leasingu tego samochodu – wartość samochodu odzwierciedlającą jego wartość rynkową ˗ i zastosować uregulowania, które limitują możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat wynikających z tytułu umowy najmu samochodu, bowiem wartość opisanego samochodu (stanowiącego przedmiot umowy leasingu) przekracza 100 000 zł (cena netto).

Kwota wynikająca z zastosowania proporcji, o której mowa powyżej, obejmować ma także naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

W ramach limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ww. ustawy będzie uwzględniany również podatek od towarów i usług, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami nie stanowi on podatku naliczonego oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Zatem zmiana wysokości odliczenia podatku od towarów i usług wpływa na ustalenie wartości samochodu dla celów zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy. Przy obliczaniu proporcji dotyczącej opłat leasingowych do wartości samochodu należy doliczyć tę część podatku VAT, która nie podlega odliczeniu. Wartość ta powinna być ustalana z uwzględnieniem zasad odliczania podatku VAT obowiązujących podatnika, przy czym jej aktualizacja jest konieczna w przypadku zmiany zakresu prawa do odliczenia VAT, w szczególności w wyniku korekty, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że jeżeli proporcja odliczenia podatku od towarów i usług ulegnie zmianie na podstawie art. 91 ustawy o VAT (tj. w wyniku rocznej korekty podatku naliczonego), będzie Pan zobowiązany również do zmiany proporcji stosowanej do rozliczania rat leasingowych w kosztach podatkowych. Oznacza to, że każda zmiana proporcji VAT – wynikająca z korekty rocznej – powoduje konieczność ponownego ustalenia wartości samochodu (uwzględniającej aktualny poziom nieodliczonego VAT) oraz przeliczenia limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT dla kolejnych rozliczeń.

Pana stanowisko uznałem więc za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do przywołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, wskazuję, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się odnoszą, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.