Interpretacja indywidualna z dnia 4 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDWP.4011.127.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• prawidłowe - w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Panią na wyposażenie lokalu mieszkalnego,

• nieprawidłowe – w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 15 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą jako lekarz oraz zarejestrowała podmiot leczniczy, w ramach którego będzie udzielać ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych.

Planuje Pani wykonywanie działalności w lokalu, który stanowi Pani własność. Lokal ten jest przystosowywany do prowadzenia działalności leczniczej (gabinet lekarski).

W związku z powyższym ponosi Pani i będzie ponosić wydatki na prace remontowe oraz adaptacyjne, w szczególności obejmujące:

• odświeżenie ścian (malowanie),
• wymianę podłóg,
• drobne prace instalacyjne,
• dostosowanie pomieszczeń do funkcji gabinetu medycznego.

Wydatki te mają na celu umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej oraz dostosowanie lokalu do wymogów prowadzenia działalności leczniczej. Prace te nie prowadzą do zmiany funkcji lokalu ani do jego rozbudowy, lecz mają charakter odtworzeniowy i dostosowawczy.

Lokal będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej.

Wątpliwość Pani dotyczy możliwości zaliczenia ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Przychody z działalności gospodarczej opodatkowuje Pani podatkiem liniowym.

Prowadzi Pani księgę przychodów i rozchodów.

Lokal, o którym mowa we wniosku jest lokalem mieszkalnym.

Lokal stanowi Pani odrębny majątek.

Wydatki będą ponoszone w głównej mierze przed rozpoczęciem prowadzenia działalności w lokalu, ale, by zapewnić ciągłość opieki moim pacjentom do momentu pełnego dostosowania do przyjmowania pacjentów w gabinecie będzie Pani przyjmować pacjentów na videokonsultacjach.

Obecny stan lokalu wymaga remontu "odświeżającego", ponad to konieczne jest: wymurowanie ściany między przedpokojem, a gabinetem by utworzyć poczekalnię, wstawienie drzwi, oraz wymiana pozostałych, zmiana podłogi, doprowadzenie bieżącej wody do gabinetu, montaż umywalki, dookoła niej wyłożenie kafli, zmiana ustawienia muszli klozetowej i montaż barierek dla osób z ograniczeniami ruchowymi, przeprowadzenie słuchawki domofonowej do gabinetu, zmiana rozmieszczenia gniazd elektrycznych, dodanie dodatkowych punktów świetlnych i gniazd elektrycznych, wyposażenie poczekalni oraz gabinetu w niezbędne meble oraz sprzęt elektroniczny (komputer, drukarka), zakup analizatora składu ciała, wyposażenie części socjalnej (lodówka, mikrofalówka, czajnik), dozowniki płyny do dezynfekcji, mydła, ręczników papierowych.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone na remont i dostosowanie lokalu do prowadzenia działalności leczniczej mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, wydatki ponoszone na remont i dostosowanie lokalu do prowadzenia działalności leczniczej stanowią koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodu są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wskazanych w art. 23 ustawy.

W przedmiotowej sprawie wydatki ponoszone przez Panią mają bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż ich celem jest przystosowanie lokalu do prowadzenia działalności leczniczej i umożliwienie uzyskiwania przychodów.

Ponadto wykonywane prace mają charakter remontowy i odtworzeniowy, nie prowadzą do zwiększenia wartości użytkowej lokalu, jego rozbudowy ani zmiany funkcji, lecz jedynie do dostosowania go do wymogów prowadzenia działalności medycznej.

W związku z powyższym wydatki te nie stanowią ulepszenia środka trwałego, lecz mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu.

W konsekwencji stoi Pani na stanowisku, że wydatki opisane w stanie faktycznym mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym, dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Zatem, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodami (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

W związku z powyższym, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów, jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:

• ­ został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• ­był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

• ­ pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• ­ poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• ­ został właściwie udokumentowany,
• ­ nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zauważam przy tym, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które ponoszą osoby fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej działalności nie prowadzą.

Są to typowe wydatki o charakterze osobistym, są one bowiem ponoszone przede wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie wyłącznie w celu osiągnięcia przychodów, czy też zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie występuje więc ścisłe i niebudzące wątpliwości powiązanie kosztów ponoszonych przez podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jeżeli jednak ponoszone przez podatnika wydatki, związane z lokalem mieszkalnym, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane i nie są ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, to mogą być uwzględnione w kosztach podatkowych, o ile istnieje związek tych wydatków, chociażby pośredni, z możliwością uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Stąd, aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, musi zostać poniesiony w związku z potrzebami działalności (firmy), a nie potrzebami prywatnymi przedsiębiorcy.

Z opisu sprawy wynika, że:

·prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym,

·lokal, o którym mowa we wniosku jest lokalem mieszkalnym,

·podejmuje Pani działania mające na celu wyremontowanie, adaptację oraz wyposażenie tego lokalu - celem przystosowania do prowadzenia w nim działalności gospodarczej (gabinet lekarski),

·prace w głównej mierze będą ponoszone przed rozpoczęciem prowadzenia działalności w lokalu mieszkalnym,

·ponosi i będzie Pani ponosić wydatki w związku z remontem i zakupem wyposażenia lokalu mieszkalnego.

W pierwszej kolejności rozpatrując możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Wydatków – nakładów poniesionych na remont lokalu mieszkalnego, wskazuję co następuje.

Przepisy Prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz. 524):

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka trwałego z dnia przyjęcia go do używania.

Definicja środków trwałych wynika z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Wymaga też podkreślenia, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, którą:

·powiększa się o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz

·pomniejsza się o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Z powyższych uregulowań wynika, że podatnik jest zobowiązany ustalić wartość początkową posiadanego środka trwałego, która to wartość stanowi podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Sposób jej ustalenia zależy przy tym od sposobu nabycia danego składnika majątku. Na prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka trwałego będą miały wpływ wszelkie wydatki mające związek z jego przystosowaniem do stanu kompletności i zdatności do użytku w dniu przyjęcia do używania. W związku z tym do wartości początkowej środka trwałego należy zaliczyć zarówno wydatki poniesione na jego zakup oraz przystosowanie do działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika.

Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22n ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powołanych przepisów wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji podatkowej i ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że planuje Pani wykonywanie działalności w lokalu mieszkalnym, który stanowi Pani własność. Lokal jest przystosowywany do prowadzenia działalności leczniczej (gabinet lekarski). Ponosi i będzie Pani ponosić wydatki na prace remontowe oraz adaptacyjne w szczególności obejmujące:

• odświeżenie ścian (malowanie),
• wymianę podłóg,
• drobne prace instalacyjne,
• dostosowanie pomieszczeń do funkcji gabinetu medycznego.

Odnosząc się do powyższego należy zaznaczyć, że wydatki, które zostały poniesione w celu przystosowania środka trwałego do używania (wykorzystywania go w działalności gospodarczej), niezbędne do uczynienia z niego składnika majątku kompletnego i zdatnego do użytku powiększają wartość początkową środka trwałego.

W Pani sprawie mamy do czynienia z lokalem mieszkalnym, który zgodnie z powołanymi wyżej przepisami nie podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a tym samym nie ma Pani prawa amortyzować tego budynku. Wydatki, które zostały/zostaną przez Panią poniesione przed oddaniem lokalu mieszkalnego do używania do działalności gospodarczej, poniesione w celu przystosowania tego lokalu do używania (wykorzystywania go w działalności gospodarczej), niezbędne do uczynienia z niego składnika majątku zdatnego do użytku, tj. wydatki poniesione na: wymurowanie ściany między przedpokojem a gabinetem, by utworzyć poczekalnię, wstawienie drzwi, oraz wymiana pozostałych, zmiana podłogi, doprowadzenie bieżącej wody do gabinetu, montaż umywalki, dookoła niej wyłożenie kafli, zmiana ustawienia muszli klozetowej i montaż barierek dla osób z ograniczeniami ruchowymi, przeprowadzenie słuchawki domofonowej do gabinetu, zmiana rozmieszczenia gniazd elektrycznych, dodanie dodatkowych punktów świetlnych i gniazd elektrycznych nie mogą stanowić dla Pani kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio w dacie poniesienia oraz poprzez odpisy amortyzacyjne.

Odnosząc się do powyższego, stwierdzam, że w momencie, gdy lokal mieszkalny, przeznaczony do działalności gospodarczej, zostanie przekazany do użytkowania w tej działalności jako kompletny i zdatny do użytku, będzie on stanowił środek trwały w tej działalności. Warunek kompletności i zdatności do użytku musi zostać spełniony najpóźniej w dniu przyjęcia lokalu mieszkalnego do używania. Składnik majątku spełnia natomiast kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjnie umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Przez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

W Pani sprawie mamy zatem do czynienia z przystosowaniem lokalu mieszkalnego do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Jak sama Pani wskazała, wydatki, które Pani ponosi i będzie ponosić mają na celu umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej oraz dostosowanie lokalu do wymogów prowadzenia działalności leczniczej.

Stwierdzam więc, że poniesienie wydatków na lokal mieszkalny warunkuje możliwość wykorzystywania lokalu mieszkalnego do prowadzonej działalności gospodarczej, tj. są niezbędne, aby lokal ten był kompletny i zdatny do użytku. Po poniesieniu przez Panią wydatków uzyska Pani zamierzoną przez Panią funkcję lokalu mieszkalnego przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej.

Dlatego też wydatki, które ponosi/poniesie Pani na przystosowanie lokalu mieszkalnego do używania w działalności gospodarczej nie może Pani zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Nie ma również możliwości zaliczenia wydatków pośrednio – przez odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ od 1 stycznia 2022 r. nie można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych będących lokalami mieszkalnymi. Zatem wydatki te nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

Pani stanowisko w tym zakresie uznano za nieprawidłowe.

Natomiast w odniesieniu do kosztów poniesionych na zakup wyposażenia lokalu mieszkalnego wskazuję, że stosownie do art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie natomiast z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przepisów tych wynika, że jeżeli zakupiony składnik majątku spełnia warunki do uznania go za środek trwały, ale jego wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10000 zł, to wówczas podatnik może, w zależności od dokonanego wyboru:

–nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tego składnika majątku trwałego i zaliczyć go do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do używania, lub

–dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego albo w miesiącu następnym, lub

–dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych.

Jak wskazała Pani w opisie sprawy, ponosi i będzie Pani ponosić wydatki na: wyposażenie poczekalni oraz gabinetu w niezbędne meble oraz sprzęt elektroniczny (komputer, drukarka), zakup analizatora składu ciała, wyposażenie części socjalnej (lodówka, mikrofalówka, czajnik), dozowniki płyny do dezynfekcji, mydła, ręczników papierowych.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy stwierdzić, że jeżeli w istocie – jak podała Pani we wniosku – wydatki na zakup wyposażenia będą związane z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, to spełnione będą przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pod warunkiem, że zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane. Zatem jeśli wartość początkowa poszczególnych składników majątku służących wykonywaniu działalności gospodarczej nie przekroczy 10 000 zł, to nie będzie Pani miała obowiązku ich amortyzowania. Przedmiotowe wydatki można wobec tego uznać za koszty uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Pani stanowisko w tym zakresie uznano za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.