Interpretacja indywidualna z dnia 14 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.95.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 15 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka A GmbH z siedzibą w Niemczech (dalej: „Wnioskodawca”), podlegająca w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i nieposiadająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby ani zarządu.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu podatkowego. Jest natomiast zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca działa przede wszystkim w branży (…) i zajmuje się produkcją (…).

Wnioskodawca nabył od podmiotu trzeciego linię produkcyjną, która na jego zlecenie została zainstalowana w Polsce w zakładzie produkcyjnym należącym do kontrahenta Wnioskodawcy, spółki B Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej jako: Leasingobiorca).

Wnioskodawca zawarł z Leasingobiorcą umowę leasingu finansowego, na mocy której oddał Leasingobiorcy tę linię produkcyjną do odpłatnego używania, a po zapłacie ostatniej raty leasingowej własność linii przejdzie na Leasingobiorcę.

Leasingobiorca będzie wykorzystywał linię do produkcji elementów (…), które to następnie będzie dostarczał bezpośrednio jednemu z producentów (…).

Wnioskodawca zawarł z Leasingobiorcą umowę na następujących warunkach:

-umowa leasingu została zawarta na okres siedmiu lat,

-przedmiotem leasingu jest określona w umowie linia produkcyjna, na którą składają się połączone w ciąg produkcyjny środki trwałe przeznaczone do produkcji elementów (…),

-przedmiot leasingu został wydany Leasingobiorcy i ten na podstawie umowy może użytkować ją w prowadzonej działalności gospodarczej,

-od momentu wydania potwierdzonego protokołem montażu i odbioru linii ryzyko utraty, uszkodzenia lub zniszczenia linii przeszło na Leasingobiorcę,

-Leasingobiorca ponosi koszty eksploatacji, konserwacji oraz bieżących napraw, przeglądów technicznych oraz ubezpieczenia linii produkcyjnej,

-zgodnie z postanowieniami umowy odpisów amortyzacyjnych od linii produkcyjnej dokonuje Leasingobiorca,

-wynagrodzenie dla Wnioskodawcy jest płatne w równych miesięcznych (..) ratach, na które składa się część odsetkowa i kapitałowa, a VAT należny był płatny jednorazowo w ciągu 30 dni od wystawienia faktury za dostawę,

-łączna wartość rat kapitałowych odpowiada wartości przedmiotu leasingu określonego na podstawie ceny nabycia linii przez Wnioskodawcę i wynosi (…) EUR,

-część odsetkowa (oprocentowanie) raty, a w konsekwencji i wysokość rat leasingowych została ustalona w oparciu o porównanie do ofert niezależnych instytucji finansowych (leasingodawców),

-Wnioskodawca zachowuje prawo własności przedmiotu leasingu przez cały okres obowiązywania umowy,

-po upływie okresu leasingu i zapłacie przez Leasingobiorcę ostatniej raty własność przedmiotu leasingu przechodzi na Leasingobiorcę.

Wnioskodawca jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych w ramach leasingu opłat leasingowych.

Łączna wartość odsetek (w tym część odsetkowa rat leasingowych) otrzymywanych przez Wnioskodawcę od Leasingobiorcy nie przekroczy w roku kwoty 2.000.000 zł.

Wydanie przedmiotu leasingu do używania Leasingobiorcy stanowiło dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2024r. o podatku od towarów i usług.

Z tego tytułu Wnioskodawca wystawił fakturę, na łączną wartość rat leasingowych obejmujących część kapitałową oraz odsetkową powiększoną o należny VAT.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że Wnioskodawca przedstawi Leasingobiorcy jako płatnikowi swój ważny certyfikat rezydencji podatkowej przed dokonaniem przez Leasingobiorcę zapłaty raty leasingowej.

Pytania

1.Czy w opisanym stanie faktycznym [winno być: stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym] zapłata raty na podstawie umowy leasingu finansowego zawartej między Wnioskodawcą a Leasingobiorcą powoduje powstanie w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do części kapitałowej raty leasingowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?

2.Czy w opisanym stanie faktycznym [winno być: stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym] zapłata raty na podstawie umowy leasingu finansowego zawartej między Wnioskodawcą a Leasingobiorcą powoduje powstanie w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do części odsetkowej raty leasingowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?

3.Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego [winno być: stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego] Leasingobiorca jest obowiązany przy zapłacie raty leasingowej potrącić jako płatnik „u źródła” zryczałtowany podatek dochodowy (WHT), jeśli Wnioskodawca przedstawi swój niemiecki certyfikat rezydencji podatkowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Umowa leasingu finansowego zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Leasingobiorcą spełnia przesłanki określone w art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi ona tzw. „leasing finansowy”.

Przedmiotowa umowa leasingu, od momentu wydania jej przedmiotu Leasingobiorcy prowadzi do przeniesienia na niego zasadniczych ryzyk i korzyści związanych z przedmiotem leasingu, w wyniku czego Leasingobiorca uzyskuje ekonomiczne władztwo nad tym przedmiotem, mimo że przeniesienie własności prawnej następuje z odroczonym skutkiem. W konsekwencji przedmiotowa umowa leasingu nie stanowi odpłatnego udostępnienia rzeczy do używania, lecz w sensie ekonomicznym stanowi dostawę z odroczonym terminem płatności. Przy czym kapitałowe raty leasingowe odpowiadają spłacie ceny nabycia, a wyodrębniona część odsetkowa stanowi wynagrodzenie za odroczenie zapłaty tej ceny.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ Ustawa o CIT”) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Według art. 3 ust. 3 Ustawy o CIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

(…);

5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

(…).

Przepis art. 3 ust. 5 Ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, tj. podatników niemających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, z tytułu odsetek, (…) użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, wynosi 20% przychodów.

Jednocześnie, stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym w Niemczech właściwą dla analizowanego stanu faktycznego [winno być: stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego] będzie umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku zawarta pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec (Dz. U. z 2005 r. nr 12, poz. 90), dalej jako: „polsko-niemiecka umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania”.

Artykuł 12 (Należności licencyjne) polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi:

1)Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2)Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

3)Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.

4)Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony, bądź wykonuje wolny zawód w oparciu o stałą placówkę tam położoną, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne, faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

5)Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeżeli ich płatnikiem jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jednakże, jeżeli osoba płacąca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład lub stałą placówkę, w związku z działalnością których powstał obowiązek zapłaty należności licencyjnych, a należności te są pokrywane przez ten zakład lub stałą placówkę, wówczas uważa się, iż należności licencyjne powstają w Państwie, w którym położony jest zakład lub stała placówka.

O tym, czy opłaty wynikające z umowy leasingu finansowego stanowią należności licencyjne, powinna decydować treść umowy. Jeżeli umowa zawiera „silną” opcję zakupu, tj. strony ustaliły, że przedmiot leasingu przechodzi na własność leasingobiorcy bez konieczności spełniania dodatkowych warunków (np. korzystania z opcji wykupu), mamy do czynienia ze sprzedażą na raty. Należność licencyjna powstanie, jeżeli opłata leasingowa jest wynagrodzeniem za używanie przedmiotu leasingu, bez zmiany właściciela ((w:) M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami, Warszawa 2007, str. 271).

W świetle powyższego, wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę na podstawie przedmiotowej umowy leasingu finansowego, która to umowa z chwilą wydania przedmiotu leasingu przenosi na Leasingobiorcę faktyczne władztwo nad linią produkcyjną i która przewiduje, że z chwilą zapłaty ostatniej raty własność linii przechodzi na Leasingobiorcę nie stanowi należności licencyjnej w świetle art. 12 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Za brakiem opodatkowania przychodu Wnioskodawcy w postaci kapitałowej części raty leasingowej polskim podatkiem dochodowym przemawia ponadto art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, który stanowi, że w przypadku leasingu finansowego do przychodu finansującego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych. Innymi słowy nie stanowi przychodu finansującego część kapitałowa raty leasingu finansowego.

Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż zapłata przez Leasingobiorcę raty na podstawie przedmiotowej umowy leasingu finansowego nie powoduje powstania w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do części kapitałowej raty leasingowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Ad 2.

W dalszej części należy rozważyć, czy opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła podlega część odsetkowa raty leasingu finansowego.

Zdaniem Wnioskodawcy część odsetkowa raty leasingowej nie stanowi wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu leasingu, lecz stanowi wynagrodzenie za odroczenie terminu zapłaty ceny za dostawę linii produkcyjnej. Konsekwentnie część odsetkowa raty leasingowej nie może stanowić należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. (3) polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Do części odsetkowej raty leasingowej nie ma więc zastosowania art. 12 ust. (1) polsko niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Skoro część odsetkowa raty leasingowej nie może być opodatkowana w Polsce stosownie do art. 12 ust. (1) polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania to należy wyjaśnić, czy nie może być ona opodatkowana na podstawie art. 11 ust. (1) polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Artykuł 11 (Odsetki) polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi:

(1) Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

(2) Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek. Właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną w drodze wzajemnego porozumienia sposób stosowania tego ograniczenia.

(3) Bez względu na postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane:

a)Rządowi Rzeczypospolitej Polskiej lub Rządowi Republiki Federalnej Niemiec;

b)z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub gwarantowanej przez instytucję publiczną promującą eksport;

c)w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub naukowego;

d)w związku ze sprzedażą na kredyt towarów przez jedno przedsiębiorstwo drugiemu przedsiębiorstwu, lub

e)w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank.

(4) Użyte w niniejszym artykule określenie „odsetki” oznacza dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką lub prawem do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu niniejszego artykułu.

Jako odsetki związane ze sprzedażą na kredyt należy traktować część odsetkową raty leasingowej w przypadku, gdy umowa leasingu przewiduje przeniesienie prawa własności do przedmiotu leasingu na leasingobiorcę po upływie ustalonego okresu (w: M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami, Warszawa 2007, str. 242).

Podsumowując, zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. c polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania odsetki wypłacane w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub naukowego podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie, w którym odbiorca ma siedzibę.

Umowa leasingu finansowego jest traktowana jak umowa sprzedaży na raty lub na kredyt.

Zdaniem Wnioskodawcy, część odsetkowa raty leasingowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 ustawy o CIT, stosownie do art. 11 ust. 3 lit. c polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Leasing finansowy odpowiada ekonomicznie sprzedaży wyposażenia przemysłowego z odroczonym terminem zapłaty ceny, a wyodrębniona część odsetkowa rat leasingowych stanowi odsetki od odroczonej ceny nabycia. Tym samym, zarówno część kapitałowa jak i część odsetkowa rat leasingowych nie stanowią wynagrodzenia za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Część odsetkowa raty leasingu finansowego mieści się w zakresie art. 11 ust. 3 lit. c polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i podlega opodatkowaniu w kraju siedziby odbiorcy odsetek.

Dochody z leasingu finansowego należy zakwalifikować jako dochody ze sprzedaży z odroczonym terminem płatności. Do takich dochodów ma zastosowanie art. 7 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W analizowanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dochody Wnioskodawcy osiągane z przedmiotowego leasingu finansowego nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. Powinny być opodatkowane w kraju siedziby Wnioskodawcy, tj. w Niemczech.

Ad 3.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Wnioskodawca jest więc obowiązany przedstawić Leasingobiorcy certyfikat rezydencji podatkowej potwierdzający, że jest on niemieckim rezydentem podatkowym.

Reasumując, część odsetkowa rat leasingowych powinna zostać zakwalifikowana jako odsetki wypłacane w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. c umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Odsetki te podlegają zatem opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji odbiorcy, tj. w Niemczech.

Zdaniem Wnioskodawcy, po otrzymaniu ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej Wnioskodawcy Leasingobiorca, jako płatnik podatku nie będzie obowiązany do pobrania u źródła zryczałtowanego podatku dochodowego w odniesieniu do części kapitałowej, jak i odsetkowej rat leasingowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: ustawa o CIT):

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniach nr 1 i 2 dotyczą ustalenia, czy zapłata raty na podstawie umowy leasingu finansowego zawartej między Wnioskodawcą a Leasingobiorcą powoduje powstanie w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do części kapitałowej i odsetkowej raty leasingowej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 17a ustawy o CIT:

W myśl art. 17f ust. 1 i 3 ww. ustawy:

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisana w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90, dalej: UPO).

Zgodnie z art. 12 ust. 1-5 UPO:

W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca nabył od podmiotu trzeciego linię produkcyjną, która na jego zlecenie została zainstalowana w zakładzie produkcyjnym Leasingobiorcy. Wnioskodawca zawarł z Leasingobiorcą umowę leasingu finansowego, na mocy której oddał Leasingobiorcy linię produkcyjną do odpłatnego używania, a po zapłacie ostatniej raty leasingowej własność linii przejdzie na Leasingobiorcę. Leasingobiorca będzie wykorzystywał linię do produkcji elementów (…). Z tego tytułu Wnioskodawca wystawił fakturę, na łączną wartość rat leasingowych obejmujących część kapitałową oraz odsetkową powiększoną o należny VAT.

Istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu”, a w szczególności pojęcia „urządzenie przemysłowe”. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej słowa „urządzenie przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do języka potocznego albowiem regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz „urządzenie” występuje w znaczeniu „przedmiotu o złożonej konstrukcji, wykonującego lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania określonych czynności, pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749); „mechanizmu lub zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych czynności” (Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy” oznacza „związany z przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy Słownik Języka Polskiego, por red. B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność polegającą na produkcji towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn” (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki, obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy wyrobów” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).

W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak handlowe lub naukowe), ma charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak: węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach” (por. serwis internetowy wikipedia.org).

Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem, handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.

Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że linię produkcyjną o której mowa we wniosku, oddaną Leasingobiorcy do odpłatnego używania należy zaliczyć do kategorii urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 12 ust. 3 UPO.

Jednocześnie biorąc pod uwagę brzmienie wyżej przytoczonego art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej należy stwierdzić, że jako „należności licencyjne” należy traktować wyłącznie należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania.

Natomiast jak wynika z powyższych regulacji ustawowych, w przypadku umowy leasingu finansowego uiszczane przez Leasingobiorcę opłaty zawierają w sobie zarówno element spłaty wartości urządzenia przemysłowego będącego przedmiotem leasingu (część kapitałowa), jak i element opłaty za użytkowanie danego urządzenia (część odsetkowa). Zatem w takiej sytuacji „należnością licencyjną” będzie jedynie różnica między sumą rat zapłaconych przez Leasingobiorcę, a ceną nabycia urządzenia przemysłowego przez Spółkę. Innymi słowy w ramach pojęcia należności licencyjnych nie mieszczą się wszelkie opłaty związane z przeniesieniem praw własności do przedmiotu leasingu (część kapitałowa raty leasingowej). Jednak część odsetkowa stanowiąca w istocie opłatę za użytkowanie linii produkcyjnej podlega opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w związku z art. 12 UPO.

W konsekwencji, dochody z leasingu finansowego w odniesieniu do części odsetkowej raty leasingowej będą podlegały opodatkowaniu podatkiem u źródła.

Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że zapłata przez Leasingobiorcę raty na podstawie umowy leasingu finansowego nie powoduje powstania w Polsce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w odniesieniu do części odsetkowej raty leasingowej.

Tym samym Państwa stanowisko do pytania:

- nr 1 – jest prawidłowe,

- nr 2 – jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy Leasingobiorca jest obowiązany przy zapłacie raty leasingowej potrącić jako płatnik „u źródła” zryczałtowany podatek dochodowy, jeśli Wnioskodawca przedstawi swój niemiecki certyfikat rezydencji podatkowej.

Jak wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Jak wskazano w art. 12 ust. 3 UPO, określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.

Ponadto, w art. 12 ust. 2 UPO wskazano, że należności licencyjne, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych.

Z powyższego wynika, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta pomiędzy Polską i Niemcami zalicza do należności licencyjnych także płatności za użytkowanie lub prawo do użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego i do takich należności przewiduje stawkę 5% kwoty należności licencyjnych brutto.

Jak wskazano powyżej, dochody z tytułu leasingu finansowego w odniesieniu do części odsetkowej raty leasingowej będą podlegały opodatkowaniu podatkiem u źródła.

Zatem w sytuacji, gdy przedstawią Państwo niemiecki certyfikat rezydencji podatkowej, to w sprawie mogą mieć zastosowanie ww. przepisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Niemcami odnoszące się do należności licencyjnych.

W konsekwencji, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że część odsetkowa rat leasingowych powinna zostać zakwalifikowana jako odsetki wypłacane w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, na podstawie art. 11 ust. 3 lit. c UPO. Tym samym Leasingobiorca jako płatnik jest zobowiązany do poboru podatku u źródła od części odsetkowej raty leasingowej i w sytuacji posiadania certyfikatu rezydencji może zastosować art. 12 UPO.

Z kolei część kapitałowa raty leasingowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła i Leasingobiorca jako płatnik nie pobiera podatku u źródła.

Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 3 w odniesieniu do:

- części kapitałowej raty leasingowej – jest prawidłowe,

- części odsetkowej raty leasingowej – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.