Interpretacja indywidualna z dnia 11 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.122.2026.2.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznegow podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

•prawidłowe w zakresie pytania 1,

•nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie organu – pismem z 1 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca od kwietnia 2025 r. jest polskim rezydentem podatkowym, posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Wcześniej przed uzyskaniem polskiej rezydencji podatkowej Wnioskodawca posiadał nieograniczony obowiązek podatkowy w Finlandii.

W trakcie zatrudnienia (umowa o pracę) i zamieszkiwania w Finlandii Spółka (pracodawca) objęła Wnioskodawcę pracowniczym programem motywacyjnym („Option Plan”). Spółka jest podmiotem prawa fińskiego (osakeyhtiö, skrót: Oy – jest to fińska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiednik polskiej sp. z o.o.).

W ramach wskazanego powyżej programu Wnioskodawcy przyznano opcje na udziały Spółki. Podstawą uczestnictwa była zawarta ze Spółką imienna umowa „Stock Option Agreement”.

Charakterystyka programu motywacyjnego przedstawia się następująco:

1.Wnioskodawcy przyznano nieodpłatnie opcje na udziały („Options”). Opcje te nie są udziałami w momencie przyznania, lecz stanowią warunkowe, niezbywalne prawo majątkowe do objęcia (subskrypcji) nowo emitowanych udziałów zwykłych Spółki („Shares”) w przyszłości.

2.Zgodnie z regulaminem planu przyznane opcje są niezbywalne – nie mogą być sprzedawane, przenoszone na osoby trzecie ani zastawiane (z wyjątkiem dziedziczenia lub zgody zarządu). Są ściśle związane z osobą Wnioskodawcy jako pracownika/uczestnika programu.

3.Cena objęcia udziałów została z góry ustalona w umowie. Cena ta ma charakter stały i została określona przez zarząd jako cena preferencyjna w świetle ówczesnej wyceny rynkowej Spółki.

4.Proces nabywania uprawnień do realizacji opcji był rozłożony w czasie i uzależniony od kontynuacji zatrudnienia. Harmonogram zakładał 12-miesięczny okres karencji (tzw. Cliff), po którym nabywano 25% uprawnień, a następnie pozostałe 75% nabywano w równych ratach miesięcznych przez kolejne 36 miesięcy.

Wszystkie uprawnienia z opcji (vesting) zostały nabyte w okresie, gdy Wnioskodawca był rezydentem podatkowym Finlandii i tam świadczył pracę.

28 sierpnia 2025 r., będąc już polskim rezydentem podatkowym, Wnioskodawca zawarł umowę sprzedaży praw do opcji („Equity Transfer Agreement”) z podmiotem trzecim – zewnętrznym inwestorem (funduszem inwestycyjnym; dalej: „Inwestor”) niebędącym Spółką (pracodawcą). Przedmiotem sprzedaży były niezrealizowane prawa do opcji („unexercised option rights”) nabyte w ramach planu programu motywacyjnego (w ramach „Option Plan”). W ramach przedmiotowej transakcji Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia praw do opcji na rzecz Inwestora. Cena sprzedaży została określona w walucie EUR jako różnica pomiędzy ustaloną ceną za opcje na udziały a ceną wykonania opcji (strike price).

Wypłata środków z tytułu ceny sprzedaży została zrealizowana technicznie za pośrednictwem Spółki, która pełniła w tej transakcji rolę agenta płatności („paying agent”). Środki na wypłatę pochodziły w całości od Inwestora (kupującego), a nie z majątku Spółki. Rola Spółki ograniczała się do przekazania środków, co wynika wprost z postanowień umowy sprzedaży (Equity Transfer Agreement). Strony ustaliły w niej bowiem, że:

1.Spółka (lub jej podmiot zależny) przekaże Sprzedającemu Cenę Zakupu pomniejszoną o wszelkie podatki pracownicze, składki na ubezpieczenie społeczne i inne potrącenia, po zamknięciu transakcji (oryg.: (...)).

2.Moment „Zamknięcia transakcji” („Closing”) zdefiniowano jako moment wpływu łącznej ceny zakupu od Kupującego na konto bankowe Spółki (oryg.: „(...)).

Opisana transakcja została odzwierciedlona w dokumentacji płacowej Spółki, co potwierdza pozycja na pasku wynagrodzeń Wnioskodawcy („payslip”) opisana jako „Rahana maksettu työsuhdeoptio” (tłum. Opcja pracownicza wypłacona pieniężnie). W procesie wypłaty (wrzesień 2025 r.) doszło jednak do błędu komunikacyjnego po stronie dostawcy usług płacowych Spółki. W rezultacie Spółka przekazała Wnioskodawcy pełną kwotę ceny sprzedaży (brutto), nie pobierając należnego w Finlandii 35% podatku u źródła (tax at source), do czego była zobowiązana jako płatnik. W celu naprawienia tego błędu i uregulowania zobowiązania Spółka poinstruowała Wnioskodawcę o konieczności samodzielnego zgłoszenia transakcji do fińskiej administracji podatkowej (Verohallinto). Procedura ta („request payment of tax at source”) ma na celu wymierzenie i wpłacenie należnego podatku bezpośrednio przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca dokonał stosownego zgłoszenia i ureguluje podatek w Finlandii zgodnie z tamtejszymi przepisami.

Podsumowując, sekwencja zdarzeń była następująca:

1.Wnioskodawca nabył pełne prawa do opcji w drodze vestingu (zakończonego w kwietniu 2024 r.) w okresie świadczenia pracy i rezydencji podatkowej w Finlandii.

2.Wnioskodawca nie objął udziałów, lecz dokonał odpłatnego zbycia praw do opcji na rzecz podmiotu trzeciego (Inwestora).

3.W świetle prawa fińskiego uzyskany dochód (spread) został odzwierciedlony w dokumentacji płacowej Spółki, co potwierdza pozycja na pasku wynagrodzeń Wnioskodawcy („payslip”) opisana jako „Rahana maksettu työsuhdeoptio” (tłum. Opcja pracownicza wypłacona pieniężnie). Spółka przekazała Wnioskodawcy pełną kwotę ceny sprzedaży (brutto), nie pobierając należnego w Finlandii 35% podatku u źródła (tax at source), do czego była zobowiązana jako płatnik. W celu naprawienia tego błędu i uregulowania zobowiązania Wnioskodawca w ramach określonej w prawie fińskim procedury („request payment of tax at source”) wystąpił o wymierzenie i wpłacenie należnego podatku bezpośrednio przez Wnioskodawcę.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca doprecyzowuje, że przedmiotem sprzedaży były opcje. Rozbieżność terminologiczna, na którą zwraca uwagę Organ, wynika wyłącznie z kwestii translacyjnych, tj. dokumenty źródłowe sporządzone zostały w języku angielskim i posługują się następującymi terminami „Option” jako „an option to purchase Shares of the Company under the Plan” oraz „unexercised option rights entitling to subscribe for ordinary (common) shares”. Zamienne użycie we wniosku pojęć „opcje”, „praw do opcji” i „praw wynikających z opcji” odnosi się zatem do tego samego instrumentu, tj. niezrealizowanych opcji (unexercised Options) na udziały fińskiej Spółki (zgodnie z definicją z wniosku o interpretację). Podsumowując Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotem sprzedaży były opcje.

Jak już wskazano w treści opisu stanu faktycznego regulamin programu motywacyjnego przewiduje co do zasady niezbywalność opcji, jednak z wyraźnym wyjątkiem, że zgoda na zbycie została wyrażona przez zarząd Spółki/zbycie zostało zatwierdzone przez zarząd Spółki (Unless otherwise approved by the Board (…)). Zbycie opcji przez Wnioskodawcę nastąpiło za zgodą (zatwierdzeniem) zarządu Spółki (co dopuszczał regulamin).

Wnioskodawca wskazuje, że interpretacja indywidualna ma ocenić skutki podatkowe opisanych zdarzeń związanych z uczestnictwem Wnioskodawcy w planie motywacyjnym przy założeniu, że Opcje stanowią pochodne instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (art. 5a pkt 13 ustawy o PIT). Wnioskodawca dokonuje więc doprecyzowania stanu faktycznego poprzez wskazanie, że Opcje stanowią pochodne instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (art. 5a pkt 13 ustawy o PIT).

Pytania

1)Czy przychód Wnioskodawcy z tytułu odpłatnego zbycia praw do opcji na rzecz Inwestora, wypłacony w czasie, kiedy Wnioskodawca posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy, stanowi dla Wnioskodawcy przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, podlegający opodatkowaniu 19% stawką PIT?

2)W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, do którego źródła przychodów w PIT należy zaliczyć wymienione wyżej przysporzenie uzyskane przez Wnioskodawcę?

3)Niezależnie od kwalifikacji źródła przychodu w Polsce, czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia od polskiego podatku kwoty podatku dochodowego zapłaconego w Finlandii od wyżej wymienionego przysporzenia (tzw. metoda odliczenia proporcjonalnego) z uwagi na fakt opodatkowania dochodu w Finlandii?

4)Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 3 jest przecząca (brak możliwości odliczenia podatku zapłaconego w Finlandii), czy Wnioskodawca przy ustalaniu podstawy opodatkowania PIT w Polsce jest uprawniony zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość przychodu, który został rozpoznany i podległ opodatkowaniu w Finlandii, w celu uniknięcia ekonomicznego podwójnego opodatkowania tej samej wartości?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód uzyskany na podstawie umowy Equity Transfer Agreement z tytułu odpłatnego zbycia opcji na rzecz Inwestora (podmiotu trzeciego) stanowi przychód z kapitałów pieniężnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT (przychód z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych), podlegający opodatkowaniu 19% stawką podatku zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest prawidłowe zakwalifikowanie przychodu uzyskanego przez Wnioskodawcę do właściwego źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających. Definicję pochodnych instrumentów finansowych zawiera art. 5a pkt 13 ustawy o PIT, który odsyła do przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Zgodnie z opisem stanu faktycznego opcje stanowią pochodne instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Zgodnie więc z art. 5a pkt 13 ustawy o PIT (przepisem odsyłającym) i opisem stanu faktycznego opcje stanowią pochodne instrumenty finansowe w rozumieniu ustawy o PIT (skoro zgodnie z opisem stanu faktycznego stanowią instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy o obrocie instrumentami finansowymi).

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiadał prawa majątkowe w postaci opcji na udziały spółki fińskiej. 28 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca zawarł umowę sprzedaży tych praw („Equity Transfer Agreement”) z podmiotem trzecim – Inwestorem. Należy podkreślić, że:

•Transakcja ta stanowiła odpłatne zbycie (sprzedaż) praw majątkowych, a nie ich realizację (wykonanie) u emitenta (tj. u Spółki).

•Nabywcą praw był podmiot trzeci – Inwestor, a nie pracodawca – Spółka.

•Środki na zapłatę ceny pochodziły od podmiotu trzeciego – Inwestora, a rola Spółki ograniczała się do technicznej obsługi płatności („paying agent”).

W ocenie Wnioskodawcy, w tak ukształtowanym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania art. 10 ust. 4 ustawy o PIT, który stanowi, że: „przychody z realizacji praw z papierów wartościowych (...) lub z pochodnych instrumentów finansowych, uzyskane w następstwie objęcia lub nabycia tych praw jako świadczenie w naturze lub nieodpłatne świadczenie, są zaliczane do tego źródła przychodów, w ramach którego to świadczenie (...) zostało uzyskane”. Jak wskazano w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy wprowadzającej ten przepis (druk sejmowy nr 18789), celem regulacji było przeciwdziałanie optymalizacjom podatkowym polegającym na zamianie wynagrodzenia za pracę na instrumenty finansowe realizowane bezpośrednio u pracodawcy. Ustawodawca posłużył się w tym przepisie pojęciem „realizacji praw”. Tymczasem art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT wyraźnie rozróżnia „odpłatne zbycie” od „realizacji”. W przypadku sprzedaży instrumentu finansowego na rzecz podmiotu trzeciego (Inwestora) dochodzi do definitywnego przeniesienia prawa własności w zamian za cenę (zbycie), a nie do realizacji prawa z instrumentu.

Skoro Wnioskodawca dokonał sprzedaży opcji na rzecz Inwestora, przychód ten wypełnia dyspozycję art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT jako przychód z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych. Należy przy tym wskazać, że przychodem podlegającym opodatkowaniu jest cena sprzedaży określona w umowie. Zgodnie z konstrukcją umowy cena ta stanowi różnicę pomiędzy ustaloną ceną za opcję na udział (w umowie określone jako „each Equity Security”) a ceną wykonania opcji (strike price). Wobec faktu, że opcje zostały przez Wnioskodawcę nabyte nieodpłatnie, podstawą opodatkowania będzie zatem kwota faktycznie uzyskanej ceny sprzedaży (odpowiadająca wartości spreadu), bez pomniejszania jej o dodatkowe koszty nabycia, które w tym przypadku nie wystąpiły.

Ad 2

W przypadku uznania stanowiska do pytania nr 1 za nieprawidłowe, przychód ten – z uwagi na jego źródło (nieodpłatne świadczenie pracownicze) oraz kwalifikację w państwie źródła (Finlandia) – powinien zostać zaliczony na gruncie ustawy o PIT do źródła „stosunek pracy” (art. 12 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 4 ustawy o PIT). Tym samym dochód ten podlega łączeniu z innymi dochodami opodatkowanymi według skali podatkowej, z prawem do zastosowania metody unikania podwójnego opodatkowania wynikającej z właściwej UPO z Finlandią.

Gdyby Organ uznał, że ze względu na:

a) nieodpłatne nabycie opcji w ramach pracowniczego planu motywacyjnego,

b) rolę Spółki jako płatnika przekazującego środki,

c) uwzględnienie w państwie źródła (Finlandii) jako dochodu ze stosunku pracy (earned income)

– wówczas zastosowanie znajdzie dyspozycja art. 10 ust. 4 ustawy o PIT.

Zgodnie z tym przepisem przychody z instrumentów pochodnych otrzymanych nieodpłatnie w związku z zatrudnieniem „wracają” do źródła, z którego instrumenty te otrzymano. Wnioskodawca nabył opcje w związku z zatrudnieniem w Spółce na podstawie umowy o pracę. Wypłata środków – mimo że pochodzących od Inwestora – została zrealizowana przy udziale pracodawcy i odzwierciedlona na liście płac („payslip”) jako „opcja pracownicza wypłacona pieniężnie”. W takim scenariuszu przychód ten winien zostać zakwalifikowany do źródła „stosunek pracy”, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a nie do „innych źródeł” (art. 20 ust. 1). Jest to kluczowe dla zachowania spójności z systemem unikania podwójnego opodatkowania, gdyż przychód ten w całości wynika z pracy świadczonej w Finlandii.

Ad 3

Niezależnie od kwalifikacji źródła przychodu w Polsce (kapitały pieniężne czy stosunek pracy), Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia od polskiego podatku kwoty podatku dochodowego zapłaconego (należnego) w Finlandii od tego dochodu (metoda odliczenia proporcjonalnego).

Niezależnie od kwalifikacji źródła przychodu w prawie krajowym (Ad 1 lub Ad 2) Wnioskodawca jako polski rezydent podatkowy ma prawo do uniknięcia podwójnego opodatkowania tego dochodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPO między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii, wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce osiąga z pracy najemnej, mogą być opodatkowane w Finlandii, jeżeli praca ta jest tam wykonywana. Wnioskodawca nabył prawa do opcji (okres vestingu) w latach 2020–2024, kiedy to świadczył pracę na terytorium Finlandii dla fińskiej Spółki. Zgodnie z prawem fińskim oraz UPO Finlandia zachowuje prawo do opodatkowania tego dochodu. Potwierdzają to okoliczności powołane w opisie sprawy oraz treść zawartej przez Wnioskodawcę umowy przewidująca obowiązek potrącenia podatku („net of any employee tax”) oraz fakt, że Wnioskodawca jest zobowiązany do uregulowania w Finlandii 35% podatku u źródła.

Jak wynika z treści Komentarza do Modelowej Konwencji OECD:

1)państwo źródła (w tym przypadku Finlandia) może zasadniczo opodatkować korzyści pracownicze wynikające z programu motywacyjnego, które stanowią wynagrodzenie ze stosunku pracy, nawet jeżeli podatek jest pobrany w okresie późniejszym, gdy pracownik nie jest już zatrudniony w tym państwie. Państwo źródła może opodatkować odnośny dochód z programu motywacyjnego w czasie, gdy opcja została przyznana, w czasie, gdy opcja została wykonana lub sprzedana, w czasie, gdy akcje zostały sprzedane lub w każdym innym czasie;

2)należy odróżnić zysk z programu motywacyjnego od zysku osiągniętego po wykonaniu opcji i sprzedaży nabytych w ramach opcji akcji spółki;

3)reguły, o których mowa w pkt 1 mają zastosowanie do wszelkich korzyści wynikających z samej opcji aż do jej wykonania, sprzedaży lub innego zbycia.

W celu eliminacji podwójnego opodatkowania zastosowanie znajduje art. 21 ust. 2 lit. a) UPO (metoda odliczenia proporcjonalnego). Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Finlandii. Prawo to realizowane jest poprzez przepisy ustawy o PIT. W obu przypadkach mechanizm jest tożsamy: Wnioskodawca ma prawo pomniejszyć podatek należny w Polsce o podatek zapłacony w Finlandii (do wysokości limitu proporcjonalnego). Fakt, że podatek w Finlandii zostanie zapłacony bezpośrednio przez Wnioskodawcę (z powodu błędu płatnika), a nie pobrany przez Spółkę, nie wpływa na prawo do odliczenia, gdyż kluczowe jest faktyczne obciążenie podatkiem w państwie źródła.

Ad 4

W sytuacji braku możliwości odliczenia podatku zapłaconego w Finlandii, przy ustalaniu podstawy opodatkowania w Polsce Wnioskodawca jest uprawniony do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości wartości przychodu, który został już rozpoznany i podległ opodatkowaniu w Finlandii, w celu uniknięcia ekonomicznego podwójnego opodatkowania.

Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 3 jest przecząca (Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia w Polsce podatku dochodowego zapłaconego w Finlandii), przy ustalaniu dochodu z tego zbycia Wnioskodawca jest uprawniony rozpoznać jako koszt uzyskania przychodu – na podstawie art. 22 ust. 1d w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 38a ustawy o PIT – wartość świadczenia (spreadu) możliwą do określenia według zasad art. 11 ust. 2–2b ustawy o PIT, w części, w jakiej wartość ta została uprzednio opodatkowana w Finlandii.

Stosownie do art. 22 ust. 1d ustawy o PIT, w przypadku odpłatnego zbycia praw otrzymanych nieodpłatnie, w związku z którymi określono przychód, kosztem uzyskania przychodu jest wartość tego przychodu. Chociaż przepis ten referuje do przychodu określonego na podstawie polskich przepisów, to wykładnia systemowa i celowościowa nakazuje jego odpowiednie stosowanie do sytuacji transgranicznych. Celem regulacji jest zapobieganie ekonomicznemu podwójnemu opodatkowaniu tej samej wartości.

Skoro Finlandia opodatkowuje 100% wartości świadczenia („spread”) jako dochód z pracy, to ta wartość wchodzi do majątku Wnioskodawcy jako wartość „opodatkowana”. Przy jej późniejszym zbyciu (lub opodatkowaniu w Polsce) Polska powinna uznać tę wartość za koszt podatkowy. Odmowa takiego prawa prowadziłaby do sytuacji, w której ta sama wartość ekonomiczna jest opodatkowana dwukrotnie (raz w Finlandii jako praca, drugi raz w Polsce), bez mechanizmu korekty. Zatem w przypadku braku możliwości bezpośredniego odliczenia podatku (Ad 3), Wnioskodawca powinien być uprawniony do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości wartości przychodu, który stanowił podstawę opodatkowania w Finlandii.

W kontekście kwalifikacji przychodu Wnioskodawcy do źródła kapitały pieniężne (zgodnie ze stanowiskiem w zakresie pytania oznaczonego nr 1) Wnioskodawca ma świadomość, że zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT dochodem z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych jest różnica między sumą przychodów a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a ustawy o PIT. Przepis ten stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych – do czasu ich realizacji lub zbycia.

Odesłanie do art. 23 ust. 1 pkt 38a (dotyczącego instrumentów pochodnych) nie może być interpretowane w oderwaniu od art. 22 ust. 1d, który jest przepisem szczególnym regulującym sytuację zbycia składników majątku nabytych nieodpłatnie, w związku z którymi rozpoznano przychód.

Opcje te stanowiły formę wynagrodzenia za pracę świadczoną w Finlandii. Wartość tego wynagrodzenia (określona jako spread w momencie vestingu) została w Finlandii opodatkowana jako dochód z pracy (co potwierdza fakt objęcia jej procedurą tax at source). Odmowa prawa do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w wysokości wartości przychodu opodatkowanego w Finlandii prowadziłaby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatnika, który nabył instrumenty finansowe za gotówkę (i ma prawo do kosztu), od podatnika, który nabył je w zamian za pracę (i wartość tej pracy została opodatkowana). W obu przypadkach następuje ekonomiczne uszczuplenie majątku podatnika (raz w formie wypływu gotówki, raz w formie powstania zobowiązania podatkowego od dochodu z pracy). Mechanizm zawarty w art. 22 ust. 1d ustawy o PIT służy właśnie zrównaniu tych sytuacji i zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu tego samego przysporzenia ekonomicznego.

Ponadto, jak potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych np. na gruncie podobnej regulacji art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o PIT (np. pismo Dyrektora KIS z 11 lipca 2025 r., znak 0112-KDIL2-2.4011.335.2025.2.WS), przepisu tego nie można odczytywać w oderwaniu od art. 22 ust. 1d ustawy o PIT. W powołanej interpretacji Organ stwierdził wprost: „(…) w oparciu o powyższe uregulowania prawne, do kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży akcji zaliczyć można m.in. wartość nieodpłatnego świadczenia, które zostało opodatkowane jako przychód (…). Uwzględniając jednak treść art. 22 ust. 1d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość Pana przychodu rozpoznanego na moment realizacji jednostek (...) "powiększy" Pana koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia akcji, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 38 (…)”.

Choć powołana interpretacja dotyczyła akcji (art. 23 ust. 1 pkt 38), to zasada ta na drodze analogii znajduje pełne zastosowanie do instrumentów pochodnych (art. 23 ust. 1 pkt 38a). Mechanizm jest bowiem tożsamy:

•wartość tego instrumentu jest rozpoznawana jako przychód do opodatkowania (w cytowanej sprawie w Polsce, w sprawie Wnioskodawcy – w Finlandii),

•przy zbyciu instrumentu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania tej samej wartości, „kosztem” staje się wartość uprzednio opodatkowanego przychodu.

Podsumowując, w stanie faktycznym Wnioskodawcy opcje zostały nabyte w ramach planu motywacyjnego, a ich wartość (spread) została w całości zakwalifikowana w Finlandii jako przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu (co potwierdza pasek wynagrodzeń i obowiązek zapłaty podatku u źródła). Zatem ustalając podstawę opodatkowania w Polsce przy sprzedaży tych praw (zbyciu instrumentu pochodnego) Wnioskodawca powinien mieć prawo rozpoznać w kosztach uzyskania przychodów (art. 23 ust. 1 pkt 38a) wartość przychodu określonego zgodnie z art. 22 ust. 1d ustawy o PIT – rozumianego jako wartość przychodu, który został już efektywnie opodatkowany w państwie źródła (tj. Finlandii).

Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do podwójnego opodatkowania tej samej wartości. Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że kosztem uzyskania przychodu w niniejszej sprawie jest przychód, który podlegał opodatkowaniu w Finlandii.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W myśl art. 9 ust. 1 i 2 ww. ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 powołanej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:

•pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;

•niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).

Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i świadczeń częściowo odpłatnych reguluje art. 11 ust. 2-2c ustawy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 tej ustawy. Katalog zawarty w tym przepisie ma charakter rozłączny. To oznacza, że dany przychód osoby fizycznej jest przypisywany tylko i wyłączniedo jednego określonego źródła przychodów. Aby prawidłowo zakwalifikować przychód do konkretnego źródła przychodów należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem).

Odrębnymi źródłami przychodów są m.in.:

•stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (art. 10 ust. 1 pkt 1);

•kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7).

Przychody ze stosunku pracy

O tym, co jest przychodem ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, stanowi art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

O tym czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. Istotne jest także to czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Przychody z kapitałów pieniężnych

Do kategorii przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 omawianej ustawy, ustawodawca zaliczył m.in. wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 10:

Przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających.

Przy czym, stosownie do art. 5a pkt 13 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych instrumentach finansowych – oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

Szczególna regulacja art. 10 ust. 4 ustawy

Ustawodawca przewidział również szczególną sytuację przypisania przychodu do odpowiedniego źródła. Zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychody z realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub z pochodnych instrumentów finansowych, uzyskane w następstwie objęcia lub nabycia tych praw jako świadczenie w naturze lub nieodpłatne świadczenie, są zaliczane do tego źródła przychodów, w ramach którego to świadczenie w naturze lub nieodpłatne świadczenie zostało uzyskane.

Przepis ten ma na celu powiązanie zrealizowania przychodów ze wskazanych w nim papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych z ich uzyskaniem w następstwie objęcia lub nabycia praw jako świadczenie w naturze lub nieodpłatne świadczenie – celem przypisania do właściwego źródła przychodów.

Ocena Pana sytuacji

W analizowanym przypadku rozważa Pan czy przychód z tytułu odpłatnego zbycia opcji na rzecz Inwestora, wypłacony w czasie, kiedy posiadał Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy, stanowi dla Pana przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy.

Jak wynika z opisu zdarzenia:

•posiadał Pan prawa majątkowe w postaci opcji na udziały spółki fińskiej;

•zawarł Pan umowę sprzedaży tych praw z podmiotem trzecim – Inwestorem;

•transakcja ta stanowiła odpłatne zbycie (sprzedaż) praw majątkowych, a nie ich realizację (wykonanie) u emitenta (tj. u Spółki);

•nabywcą praw był podmiot trzeci, a nie pracodawca;

•środki na zapłatę ceny pochodziły od podmiotu trzeciego (rola Spółki ograniczała się do technicznej obsługi płatności).

W opisanej przez Pana sytuacji nie znajdzie zatem zastosowania art. 10 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak Pan wskazał w opisie okoliczności sprawy, opcje są pochodnymi instrumentami finansowymi. Ustawodawca w treści przepisu art. 10 ust. 4 posłużył się pojęciem „realizacji praw”. Tymczasem art. 17 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy wyraźnie rozróżnia „odpłatne zbycie” od „realizacji”. W przypadku sprzedaży instrumentu finansowego na rzecz podmiotu trzeciego (Inwestora) dochodzi do definitywnego przeniesienia prawa własności w zamian za cenę (zbycie), a nie do realizacji prawa z instrumentu. Skoro dokonał Pan sprzedaży opcji na rzecz Inwestora, przychód ten wypełnia dyspozycję art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT jako przychód z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych. W tej sytuacji, na gruncie polskich przepisów podatkowych nie ma podstaw do zaliczenia wypłaty ze sprzedaży pochodnych instrumentów finansowych do źródła przychodów „stosunek pracy”.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest więc prawidłowe, a tym samym Pana pytanie nr 2 jest bezprzedmiotowe.

Ze względu na to, że wypłata środków została zrealizowana przez Spółkę z Finlandii, zastosowanie w tej sprawie znajduje Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 8 czerwca 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 37 poz. 205), zmodyfikowana Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Finlandię 7 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 13 ww. Konwencji:

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 ustęp 2 i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Zyski uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającego się Państwa z tytułu przeniesienia własności udziałów lub akcji lub porównywalnych praw, takich jak prawa w spółce osobowej lub truście, mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli

w jakimkolwiek momencie w okresie 365 dni poprzedzających przeniesienie własności tych udziałów lub akcji lub porównywalnych praw ich wartość pochodziła bezpośrednio lub pośrednio w więcej niż 50% z majątku nieruchomego (nieruchomości) położonego na terytorium tego drugiego Umawiającego się Państwa.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, łącznie z tymi zyskami, które pochodzą z tytułu przeniesienia własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Zyski osiągane przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa z tytułu przeniesienia własności statków morskich lub statków powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, lub majątku ruchomego związanego z eksploatowaniem takich statków morskich lub statków powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku innego, niż wymieniony w poprzednich ustępach niniejszego artykułu podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

A zatem uzyskany przez Pana przychód jako zysk z przeniesienia własności majątku podlega opodatkowaniu tylko w Polsce. Skoro przychód ten podlega opodatkowaniu tylko w państwie Pana rezydencji, nie dochodzi do podwójnego opodatkowania tego dochodu i nie ma podstaw do odliczania od polskiego podatku kwoty podatku dochodowego zapłaconego w Finlandii od wyżej tego przysporzenia.

Z tego względu Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

Opodatkowanie sprzedaży niezrealizowanych opcji na tle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Stosownie do art. 30b ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

W myśl art. 30b ust. 3 ww. ustawy:

Przepisy ust. 1 i 1a stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niezapłacenie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Stosownie do art. 30b ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga dochody, o których mowa w ust. 1, zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza jej granicami, dochody te łączy się i od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu za granicą. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany za granicą.

Jak stanowi art. 30b ust. 5b ww. ustawy:

W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego dochody, o których mowa w ust. 1, wyłącznie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zasadę określoną w ust. 5a stosuje się odpowiednio.

W świetle powyższego dochody ze sprzedaży opcji dokonanych w okresie, w którym ma Pan miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu w Polsce 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skoro w analizowanej sytuacji nie ma miejsca podwójne opodatkowanie, to nie przysługuje Panu prawo odliczenia na podstawie art. 30 ust. 5a i 5b ustawy.

Na podstawie art. 30b ust. 2 pkt 3 ww. ustawy dochodem z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych jest różnica między sumą przychodów a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38a ww. ustawy, zgodnie z którym:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych - do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia - o ile wydatki te, stosownie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W myśl art. 22 ust. 1d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia rzeczy lub praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, w związku z którymi, zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, został określony przychód, a także w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy, praw lub innych świadczeń będących przedmiotem wykonania świadczenia niepieniężnego, o którym mowa w art. 14 ust. 2e i 2f , kosztem uzyskania przychodów z ich odpłatnego zbycia, z uwzględnieniem aktualizacji dokonanej zgodnie z odrębnymi przepisami, jest odpowiednio:

1)wartość przychodu określonego na podstawie art. 11 ust. 2 i 2a albo

2)wartość przychodu określonego na podstawie art. 11 ust. 2bpowiększona o wydatki na nabycie częściowo odpłatnych rzeczy lub praw albo innych świadczeń, albo

3)równowartość wierzytelności (należności) uregulowanej przez wykonanie świadczenia niepieniężnego (w naturze), o którym mowa w art. 14 ust. 2e i 2f, pomniejszonej o naliczony w związku z przekazaniem tego świadczenia niepieniężnego podatek od towarów i usług

- pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Przepis ten daje możliwość uwzględnienia w kosztach podatkowych – w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy/prawa otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie – wartości przychodu określonego na moment otrzymania/nabycia tych rzeczy/praw z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń i świadczeń w naturze, określonego zgodnie z art. 11 ust. 2, 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy sprzedaży nabytych opcji nie przysługuje Panu prawo uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1d ustawy, gdyż na moment otrzymania opcji nie rozpoznano u Pana przychodu z nieodpłatnego świadczenia.

Z tego względu Pana stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Powołana przez Pana interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie była wiążąca przy wydawaniu tej interpretacji.

Interpretacja nie ocenia, czy opcje stanowią pochodne instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (art. 5a pkt 13 ustawy o PIT). Z Pana wskazań zawartych w opisie okoliczności faktycznych sprawy wynika, że warunek ten jest spełniony.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.