Interpretacja indywidualna z dnia 7 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-1.4010.100.2026.2.MR1

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnychw zakresie ustalenia czy:

• wynagrodzenie wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców Oprogramowania, nie mieści się w zakresie przychodów określonych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, a w konsekwencji, czy na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT – jest prawidłowe;
• należności wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców z tytułu nabycia Usług wsparcia związanych z nabytym Oprogramowaniem nie stanowią należności za usługi wymienione w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, a w konsekwencji, czy na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie poboru podatku u źródła.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 22 kwietnia 2026 r. (data wpływu 22 kwietnia 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca :

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką mającą siedzibę na terytorium Polski i posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest (…). Zakres pozostałej działalności Wnioskodawcy obejmuje:

• działalność związaną ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów oraz odzyskiem surowców,
• działalność związaną z rekultywacją i pozostałą działalność usługową związaną z gospodarką odpadami,
• transport drogowy towarów oraz działalność usługowa związana z przeprowadzkami,
• magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów,
• działalność usługowa wspomagającą transport,
• działalność związaną z administracyjną obsługą biura oraz pozostałą działalność wspomagającą prowadzenie działalności gospodarczej,
• działalność archiwów,
• pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania,
• wytwarzanie energii elektrycznej.

W celu umożliwienia efektywnego świadczenia usług Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej nabywa i wykorzystuje m.in. programy, aplikacje i systemy informatyczne dla komputerów i innych urządzeń. Oprogramowanie może być wykorzystywane na nośnikach fizycznych, pobierane przez sieć internetową lub udostępniane w modelu Software-as-a-service, tj. polegające na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten nazywany jest również modelem subskrypcyjnym.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca zawarł/będzie zawierał umowy z następującymi podmiotami w zakresie nabycia oprogramowania wykorzystywanego w działalności gospodarczej:

1)A. (aplikacja mobilna) – umowa dotyczy udostępnienia Wnioskodawcy systemu informatycznego (aplikacja mobilna) wspierającego działalność logistyczną przedsiębiorstwa. System umożliwia cyfrową obsługę zleceń transportowych, planowanie i optymalizację tras, zarządzanie pojazdami i pojemnikami oraz wspomaga planowanie roczne i operacyjne w ramach działalności przedsiębiorstwa.

Dostęp do systemu udzielany jest w ramach okresowych opłat subskrypcyjnych. W trakcie obowiązywania umowy Wnioskodawca korzysta z określonych funkcjonalności systemu w zależności od aktywnych modułów i parametrów konfiguracyjnych. A. zachowuje kontrolę nad systemem, w tym nad aktywacją funkcjonalności, a w przypadku zakończenia świadczenia usług dostęp do części funkcji może zostać ograniczony do wcześniejszej wersji systemu.

System nie jest przekazywany Wnioskodawcy w sensie technicznym ani prawnym. Wnioskodawca nie otrzymuje kodu źródłowego ani prawa do jego modyfikacji, powielania czy dalszego udostępniania. Korzystanie z systemu jest ograniczone do wewnętrznych potrzeb Wnioskodawcy i wskazanych lokalizacji organizacyjnych.

W ramach wdrożenia A. realizuje działania przygotowawcze i integracyjne, w tym konfigurację interfejsów i dostosowanie funkcjonalności do specyfiki procesów logistycznych Wnioskodawcy. Działania te mają charakter pomocniczy w stosunku do zasadniczego świadczenia polegającego na zapewnieniu dostępu do funkcjonalności systemu.

Rozliczenie opłat jest uzależnione m.in. od liczby pojazdów wykorzystywanych w systemie i od aktywowanych funkcji, co odzwierciedla skalę korzystania z systemu. Zwiększenie zakresu korzystania odbywa się poprzez aktywację dodatkowych funkcjonalności, bez zmiany charakteru prawnego udostępnianego oprogramowania.

Wnioskodawca korzysta z systemu wyłącznie jako narzędzia wspierającego prowadzenie własnej działalności operacyjnej, bez możliwości komercjalizacji ani dalszego udostępniania oprogramowania osobom trzecim.

Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a A., Wnioskodawcy jako zamawiającemu, przysługuje niewyłączne prawo do korzystania z udostępnionych aplikacji oprogramowania wyłącznie na potrzeby własnej działalności.

Prawo to ma charakter ściśle indywidualny i nie obejmuje innych podmiotów z grupy kapitałowej. W szczególności, spółki zależne, spółki siostrzane bądź inne podmioty powiązane posiadające odrębny numer identyfikacji podatkowej VAT nie mogą korzystać z udostępnionego oprogramowania. W konsekwencji, aby podmioty te mogły legalnie korzystać z przedmiotowego oprogramowania, konieczne jest zawarcie przez nie odrębnej umowy bezpośrednio z dostawcą.

Jednocześnie umowa wprost wyłącza możliwość dalszego obrotu nabytym oprogramowaniem. Odsprzedaż oprogramowania, jego udostępnianie lub umożliwianie korzystania z oprogramowania osobom trzecim, niezależnie od formy takiego udostępnienia pozostaje niedopuszczalne.

Tym samym, prawo do korzystania z oprogramowania ma charakter ograniczony, przypisany wyłącznie do Wnioskodawcy jako strony umowy, a jego wykorzystanie jest ściśle związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej.

2)B. (oprogramowanie do zarządzania procesami przedsiębiorstwa m.in. logistyką, relacjami z klientem oraz fakturowaniem) – umowa dotyczy udostępnienia Wnioskodawcy systemu informatycznego (…), przeznaczonego do wspomagania działalności operacyjnej przedsiębiorstw z branży gospodarki odpadami, recyklingu i usług środowiskowych. System umożliwia m.in. rejestrowanie i obsługę zleceń transportowych, zarządzanie flotą pojazdów i pojemnikami, optymalizację tras oraz monitorowanie realizacji usług. Ponadto wspiera procesy planowania, administracji oraz rozliczeń, w tym prowadzenie ewidencji kontraktów, klientów, umów i faktur.

Dostęp do systemu udzielany jest w ramach opłaty licencyjnej, a Wnioskodawca korzysta wyłącznie z funkcji przypisanych do aktywnych modułów w trakcie trwania umowy.

System nie jest przekazywany Wnioskodawcy ani w formie kodu źródłowego, ani w formie praw do jego modyfikacji czy dalszego udostępniania.

System jest wykorzystywany wyłącznie w celu wspierania wewnętrznej działalności operacyjnej użytkownika, bez możliwości dalszej dystrybucji, komercjalizacji czy modyfikacji oprogramowania przez osoby trzecie.

Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a B., wszelkie prawa związane z udostępnieniem systemu informatycznego (…) pozostają po stronie dostawcy i podlegają jego ochronie prawnej. Oznacza to, że właścicielem praw do oprogramowania, w tym praw autorskich oraz praw do dalszego dysponowania systemem, pozostaje wyłącznie B.

Na podstawie zawartej umowy Wnioskodawcy przysługuje niewyłączne, niezbywalne oraz nieograniczone w czasie prawo do korzystania z oprogramowania objętego umową. Uprawnienie to ma charakter wyłącznie użytkowy i nie skutkuje przeniesieniem jakichkolwiek praw własności intelektualnej do systemu.

Instalacja oprogramowania w innych lokalizacjach Wnioskodawcy, jak również jego udostępnianie bądź przekazywanie osobom trzecim, pozostaje niedopuszczalne. Tym samym, korzystanie z systemu może odbywać się wyłącznie w granicach określonych umową i wyłącznie przez Wnioskodawcę jako jej stronę.

Oprogramowanie logistyczne nabyte/nabywane od A. oraz oprogramowanie do zarządzania procesami przedsiębiorstwa zakupione od B., w dalszej części wniosku będą łącznie nazywane jako „Oprogramowanie”.

W odniesieniu do nabytego/nabywanego Oprogramowania, wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, należy wskazać, że:

1)prawo do korzystania z Oprogramowania ma charakter ograniczony oraz niewyłączny;

2)Wnioskodawca uprawniony jest wyłącznie do wykorzystywania Oprogramowania w ramach własnych potrzeb operacyjnych i administracyjnych, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej;

3)Wnioskodawca nie posiada prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, przenoszenia, cedowania, dystrybucji Oprogramowania ani do udzielania sublicencji podmiotom trzecim;

4)w ramach nabytego modelu licencyjnego/subskrypcyjnego Wnioskodawca nie ma możliwości wprowadzania jakichkolwiek zmian, modyfikacji ani ingerencji w strukturę czy funkcjonalność Oprogramowania.

W konsekwencji korzystanie z Oprogramowania ogranicza się do wewnętrznego wykorzystania przez Wnioskodawcę, przy zachowaniu pełnej kontroli dostawców nad funkcjonalnościami systemu i brakiem przeniesienia praw autorskich lub innych uprawnień do dysponowania Oprogramowaniem na osoby trzecie.

Dostawcy Oprogramowania świadczą/będą świadczyć również na rzecz Spółki usługi wsparcia technicznego („Usługi wsparcia”).

Usługi wsparcia polegają przede wszystkim na zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania Oprogramowania, w tym na identyfikacji i usuwaniu błędów, aktualizacjach technicznych oraz bieżącym utrzymaniu systemu. Ewentualne przetwarzanie danych w ramach tych usług ma charakter pomocniczy i służy wyłącznie zapewnieniu poprawności działania Oprogramowania oraz eliminowaniu nieprawidłowości w jego funkcjonowaniu. Czynności te mają zasadniczo charakter techniczny i eksploatacyjny, ukierunkowany na zapewnienie prawidłowego korzystania z Oprogramowania.

Usługi wsparcia nie mają charakteru doradczego, zarządczego ani kontrolnego, lecz ograniczają się do czynności technicznych związanych z utrzymaniem i obsługą Oprogramowania.

W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie dochodzi do udzielenia licencji wyłącznej w rozumieniu przepisu art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., o prawie autorski i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm.))(„Ustawa o prawie autorskim”).

W efekcie, zakupując Oprogramowanie, Spółka nabywa/będzie nabywała jedynie wąski zakres uprawnień, który łącznie ogranicza się do umożliwienia użytkowania nabytego egzemplarza Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w granicach zapisów wynikających z umowy pomiędzy Wnioskodawcą, a dostawcami. Innymi słowy, na podstawie zawartych umów z dostawcami, Wnioskodawca nabywa/będzie nabywał prawo do korzystania z Oprogramowania jedynie dla własnych potrzeb, bez możliwości przekazywania ani udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim.

Oprogramowanie oraz Usługi wsparcia mogą być nabywane przez Wnioskodawcę od podatników podatku dochodowego od osób prawnych niebędących polskimi rezydentami podatkowymi (będących rezydentami podatkowymi m.in. z Niemiec). Jednocześnie, podmioty, od których Spółka nabywa/będzie nabywała Oprogramowanie mogą, ale nie muszą być producentami tego Oprogramowania. Może się zdarzyć, że podmiot, od którego Spółka nabywa/będzie nabywała Oprogramowanie jest pośrednikiem.

Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości może zawierać transakcje analogiczne do opisanych w stanie faktycznym/przyszłym niniejszego wniosku również z innymi podmiotami nie posiadającymi siedziby na terytorium Polski.

Na chwilę obecną, zgodnie z wiedzą Spółki, żaden z podmiotów, na rzecz których Spółka wypłaca (będzie wypłacać) należności opisane we wniosku nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu przepisu art. 4a pkt 11 ustawy CIT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Pismem z 22 kwietnia 2026 r. (data wpływu 22 kwietnia 2026 r.) doprecyzowali Państwo wniosek w następującym zakresie:

W celu uzupełnienia Wniosku, Wnioskodawca przekazał dane identyfikacyjne podmiotów będących osobami prawnymi nieposiadającymi rezydencji podatkowej w Polsce, na rzecz których Wnioskodawca dokonuje wypłat wynagrodzenia w związku z nabyciem Oprogramowania oraz Usług wsparcia.

1.W celu uzupełnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wyjaśnia, że w związku z nabywanym od dostawców Oprogramowaniem oraz Usługami wsparcia, Wnioskodawca nie nabywa ani nie będzie nabywać jakichkolwiek elementów infrastruktury IT, w tym w szczególności sprzętu komputerowego, zasobów serwerowych ani wyodrębnionej przestrzeni dyskowej (miejsca w chmurze) o charakterze technicznym lub infrastrukturalnym. Wnioskodawca podkreśla, że:

• nie uzyskuje prawa do jakiejkolwiek wydzielonej, zarezerwowanej ani alokowanej przestrzeni dyskowej na serwerach dostawców,
• nie posiada i nie będzie posiadał żadnych uprawnień administracyjnych ani konfiguracyjnych względem infrastruktury technicznej dostawców, w tym w szczególności w zakresie zarządzania serwerami, systemami operacyjnymi, bazami danych lub zasobami pamięci masowej,
• nie uzyskuje dostępu do środowiska chmurowego o charakterze infrastrukturalnym ani platformowym, w tym nie korzysta z usług polegających na udostępnieniu mocy obliczeniowej, zasobów sieciowych lub infrastruktury wirtualnej.

Wnioskodawca wskazuje, że Oprogramowanie jest instalowane i wykorzystywane wyłącznie na jego własnym sprzęcie komputerowym. W konsekwencji, całość infrastruktury technicznej niezbędnej do korzystania z Oprogramowania pozostaje w dyspozycji Wnioskodawcy, a dostawcy nie zapewniają ani nie udostępniają jakichkolwiek zasobów infrastrukturalnych.

Tym samym, nabywane świadczenia nie obejmują udostępnienia sprzętu komputerowego ani infrastruktury IT, lecz stanowią wyłącznie dostęp do warstwy aplikacyjnej Oprogramowania, tj. możliwość korzystania z gotowych funkcjonalności systemu udostępnionego przez dostawcę.

Jedynym zakresem uprawnień Wnioskodawcy jest korzystanie z Oprogramowania w sposób przewidziany umową licencyjną, bez uzyskania jakichkolwiek praw do infrastruktury, zasobów technicznych lub środowiska przetwarzania danych, które pozostają pod wyłączną kontrolą dostawców.

2.Wnioskodawca wyjaśnia, że sformułowanie „ewentualne przetwarzanie danych” w ramach Usług wsparcia ma charakter techniczny i odnosi się wyłącznie do operacji wykonywanych przez dostawcę w środowisku systemowym Oprogramowania, nie zaś do świadczenia usług polegających na opracowywaniu, analizie lub transformacji danych na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca wskazuje, że w ramach nabywanych Usług wsparcia:

• nie dochodzi do zlecania dostawcom przygotowania danych wyjściowych w oparciu o jakiekolwiek indywidualne wytyczne Wnioskodawcy,
• dostawcy nie wykonują czynności polegających na merytorycznym opracowywaniu, analizie, interpretacji ani usystematyzowaniu danych według potrzeb biznesowych Wnioskodawcy,
• Wnioskodawca nie przekazuje dostawcom poleceń ani instrukcji dotyczących przetwarzania danych w rozumieniu ich struktury, treści lub formy wyjściowej.

Wskazane „przetwarzanie danych” należy rozumieć wyłącznie jako automatyczne i techniczne operacje systemowe, wykonywane w ramach funkcjonalności Oprogramowania, niezbędne do zapewnienia jego prawidłowego działania, w tym w szczególności, wykonywanie operacji systemowych koniecznych do wyświetlania, raportowania lub prezentacji danych w ramach standardowych funkcjonalności Oprogramowania.

W tym zakresie Wnioskodawca podkreśla, że wszelkie wyniki prezentowane w systemie stanowią efekt działania algorytmów oraz funkcjonalności Oprogramowania, a nie rezultat odrębnych usług świadczonych przez dostawców na rzecz Wnioskodawcy. W konsekwencji, w ramach Usług wsparcia nie dochodzi do świadczenia usług polegających na przetwarzaniu, analizie ani opracowywaniu danych na zlecenie Wnioskodawcy, lecz wyłącznie do technicznego utrzymania i zapewnienia prawidłowego działania Oprogramowania.

3.Wnioskodawca wskazuje, że na moment sporządzenia niniejszych wyjaśnień nie jest możliwe przedstawienie zamkniętego katalogu wszystkich podmiotów, które potencjalnie mogą występować w łańcuchu dostaw Oprogramowania oraz Usług wsparcia w przyszłości. Wnioskodawca wyjaśnia, że na dzień złożenia niniejszych wyjaśnień współpracuje w tym zakresie wyłącznie z A. B., przy czym dostawa Oprogramowania oraz Usług wsparcia nie jest realizowana na dzień składania niniejszych wyjaśnień za pośrednictwem jakichkolwiek podmiotów pośredniczących.

Dane identyfikacyjne ww. dostawców zostały wskazane w odpowiedzi na pytanie nr 1 niniejszego wezwania.

Zastrzeżenie wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odnosi się wyłącznie do potencjalnych okoliczności przyszłych, które mogłyby ewentualnie zaistnieć. Na dzień sporządzenia niniejszych wyjaśnień Wnioskodawca nie identyfikuje jednak żadnych przesłanek wskazujących na wystąpienie takich okoliczności. Jednocześnie Wnioskodawca, mając na uwadze wymóg przedstawienia opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w sposób możliwie kompletny i uwzględniający wszystkie potencjalnie istotne okoliczności sprawy będącej przedmiotem wniosku, wskazał powyższe zastrzeżenie w celu zapewnienia pełnej transparentności opisu zdarzenia przyszłego.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że niezależnie od ewentualnych zmian po stronie dostawców w przyszłości, zakres nabywanych świadczeń będzie miał co do zasady jednolity charakter i będzie obejmował dostęp do funkcjonalności Oprogramowania udostępnianego przez dostawców oraz świadczenia o charakterze techniczno-utrzymaniowym (Usługi wsparcia), związane z zapewnieniem jego prawidłowego działania.

Wnioskodawca nie posiada na moment składania niniejszych wyjaśnień wiedzy o planowanych zmianach dostawców, jednakże zakłada, że ewentualni przyszli dostawcy świadczący analogiczne usługi będą realizowali świadczenia o tożsamym lub bardzo zbliżonym zakresie funkcjonalnym oraz w oparciu o porównywalny model współpracy.

Wnioskodawca wyjaśnia ponadto, że na dzień składania niniejszych wyjaśnień A. oraz B. stanowią podmioty uprawnione do dysponowania wynagrodzeniem z tytułu dostaw Oprogramowania oraz Usług wsparcia, tj. w ocenie Wnioskodawcy są to podmioty będące rzeczywistymi właścicielami (beneficial owners) tych należności.

W odniesieniu do potencjalnych przyszłych dostawców Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z przyjętymi standardami współpracy oczekuje, iż podmioty te będą posiadały status rzeczywistych właścicieli należności otrzymywanych od Wnioskodawcy, co stanowi element polityki zakupowej Wnioskodawcy w tym zakresie.

4.Wnioskodawca wskazuje, że na moment sporządzenia niniejszych wyjaśnień, Wnioskodawca nie posiada wiedzy ani informacji, które wskazywałyby, że podmioty będące rzeczywistymi właścicielami wynagrodzenia z tytułu nabywanego Oprogramowania oraz Usług wsparcia prowadzą na terytorium Polski zakład w rozumieniu przepisu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z którego działalnością związane byłyby ww. należności.

W szczególności, w oparciu o posiadaną dokumentację oraz dotychczasowy przebieg współpracy, Wnioskodawca nie identyfikuje przesłanek wskazujących na posiadanie przez ww. podmioty stałej placówki, przedstawicielstwa, ani innej formy obecności operacyjnej na terytorium Polski, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako zakład w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytania

1)Czy wynagrodzenie wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Wnioskodawcę na rzecz dostawców Oprogramowania, związane z nabyciem Oprogramowania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, które nie obejmuje przeniesienia autorskich praw majątkowych na Spółkę, mieści się w zakresie przychodów określonych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, a w konsekwencji, czy na Spółce ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT?

2)Czy należności wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców z tytułu nabycia Usług wsparcia związanych z nabytym Oprogramowaniem stanowią należności za usługi wymienione w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, a w konsekwencji, czy na Spółce ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym/przyszłym, wypłata wynagrodzenia na rzecz dostawców z tytułu udostępnienia Oprogramowania, w ramach którego nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw majątkowych, wykorzystywanego w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, nie mieści się w zakresie przychodów określonych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, a w konsekwencji na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, należności wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców z tytułu Usług wsparcia związanych z nabytym Oprogramowaniem nie stanowią wynagrodzenia za usługi wymienione w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT. W konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1

Zgodnie przepisem z art. 3 ust. 2 ustawy CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Polski.

1)Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy CIT przychodów z:z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2)z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3)z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów;

4)z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,

5)uzyskanych na terytorium Polski przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie, z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera

- ustala się w wysokości 10% tych przychodów.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 2 ustawy CIT ww. regulacje stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska.

Zgodnie z treścią przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1 oraz w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy CIT, co do zasady, są obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat („podatek WHT”).

Zastosowanie stawki podatku WHT wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku WHT innej niż określona w przepisie art. 21 ust. 1 lub przepisie art. 22 ust. 1 ustawy CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu przepisu art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy CIT płatnika z podatnikiem.

Jednym z przychodów osiąganym przez nierezydentów, który podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem WHT jest przychód z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw wskazany w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT.

W celu określenia zakresu ochrony praw autorskich na gruncie polskich przepisów należy odwołać się do przepisu art. 1 ust. 1 Ustawy o prawie autorskim, który wskazuje, że przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Z kolei przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy o prawie autorskim, stanowi, że w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

W pierwszym ustępie artykułu wskazano normę ogólną, definiującą pojęcie utworu jako przedmiotu prawa autorskiego, natomiast ustęp drugi ma charakter pomocniczy, przykładowy. Oznacza to, że samo zaliczenie dzieła do jednej z wymienionych kategorii nie jest wystarczające do uznania go za przedmiot prawa autorskiego, gdyż katalog wskazany przez ustawodawcę ma charakter otwarty.

Wskazanie przykładowych kategorii utworów odpowiada przyjętemu kryterium przedmiotu twórczości i zastosowanych środków wyrazu. W konsekwencji, niektóre dzieła mogą być przyporządkowane do więcej niż jednej kategorii. Utwory wymienione w przepisie art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy o prawie autorskim, stanowią zróżnicowaną grupę obejmującą utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi oraz znakami graficznymi, w tym podkategorie takie jak literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

Zgodnie z przepisem art. 74 ust. 1 Ustawy o prawie autorskim, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Dodatkowo, przepis art. 74 ust. 2 Ustawy o prawie autorskim stanowi, że ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawę jego łączy, nie podlegają ochronie.

Z powyższego wynika, że program komputerowy jest chroniony niezależnie od formy wyrażenia, zarówno jako kod źródłowy, kod maszynowy, program zapisany w pamięci stałej komputera, jak również w formie dokumentacji projektowej, wytwórczej czy użytkowej.

Stosownie do treści przepisu art. 74 ust. 4 Ustawy o prawie autorskim, autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego obejmują między innymi:

1)prawo do trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu w całości lub w części przy użyciu dowolnych środków i w dowolnej formie; w zakresie, w jakim czynności te są niezbędne do wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego, wymagają zgody uprawnionego;

2)prawo do tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub dokonywania innych modyfikacji w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby dokonującej zmian;

3)prawo do rozpowszechniania programu komputerowego, w tym do użyczenia lub najmu jego kopii.

Podsumowując, w rozumieniu Ustawy o prawie autorskim, przedmiotem ochrony są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze, niezależnie od ich artystycznego, naukowego czy literackiego charakteru. W szczególności, ustawodawca wskazał program komputerowy jako wyraźny przykład utworu, który podlega ochronie na równi z innymi dziełami chronionymi prawem autorskim.

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem organów podatkowych oraz sądów administracyjnych, należności wypłacane za licencje o charakterze ograniczonym oraz niewyłącznym, które: (1) są wykorzystywane wyłącznie na użytek własny firmy (tym samym nie są wykorzystywane w celach komercyjnych, zarobkowych), (2) co do których Spółka nie ma prawa do modyfikacji, kopiowania i rozpowszechniania (w tym udzielania sublicencji) - stanowią licencje użytkownika końcowego (typu „end-user”), które w ogóle nie podlegają podatkowi WHT.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lipca 2024 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.285.2024.1.PK, w której organ podatkowy zajął następujące stanowisko:

„Jak wynika z wniosku Spółka nabywa od maltańskiego Dostawcy licencje na wykorzystanie na użytek własny Oprogramowania oraz podmiotów powiązanych (tzw. licencje użytkownika końcowego). W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie miała prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Wobec powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą na Malcie nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego”.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym (oraz przy założeniu stanu przyszłego) mamy do czynienia z analogicznym charakterem świadczeń, tj. licencjami typu end-user. W konsekwencji, wypłaty dokonywane na rzecz dostawców Oprogramowania obejmują jedynie prawo do korzystania z funkcjonalności systemu w ramach własnej działalności Spółki, bez przeniesienia autorskich praw majątkowych ani uprawnień do dalszego dysponowania Oprogramowaniem. Taki sposób korzystania jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z licencją końcowego użytkownika, co zgodnie z utrwaloną praktyką organów podatkowych, wyłącza obowiązek poboru podatku WHT.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 2 ustawy CIT, konieczne jest zweryfikowanie czy postanowienia zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie ograniczają prawa Polski do opodatkowania tego rodzaju przychodów.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają przepisy Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie w dniu 14 maja 2003 r. („UPO PL-DE”) (Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, z dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 12.90. z późn. zm.))

Zgodnie z treścią postanowienia art. 12 ust. 1 UPO PL-DE, należności licencyjne powstające w Polsce i wypłacane osobie uprawnionej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech mogą być opodatkowane w Niemczech.

Stosownie do postanowienia art. 12 ust. 2 UPO PL-DE, należności licencyjne mogą być także opodatkowane w Polsce, i zgodnie z jej ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych.

Z kolei, w myśl postanowienia art. 12 ust. 3 UPO PL-DE, określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.

Mając powyższe na uwadze, a także odwołując się do definicji należności licencyjnych zawartej w UPO PL-DE, należy podkreślić, że strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi pełen zakres praw autorskich w rozumieniu polskiej ustawy o prawie autorskim. Sam fakt, że program komputerowy kwalifikuje się jako utwór chroniony prawem autorskim, jest wystarczającym warunkiem, aby włączyć go do kategorii należności licencyjnych, odnoszących się do wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego czy naukowego. Zamiarem stron UPO PL-DE było objęcie zakresem definicji „należności licencyjnych” wszystkich przychodów powstających w związku z korzystaniem z jakiegokolwiek utworu chronionego prawem autorskim w ramach krajowego systemu prawnego.

W konsekwencji, dochód uzyskiwany z tytułu prawa do użytkowania programów komputerowych powinien być traktowany jako należność licencyjna, gdyż program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem ochrony na gruncie Ustawy o prawie autorskim.

Interpretując przepisy zawarte w przywołanej UPO PL-DE, warto odnieść się również do treści Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, która stanowi wzorzec dla umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD („Komentarz”). Zarówno Modelowa Konwencja OECD, jak i jej Komentarz zostały wypracowane w drodze konsensusu przez państwa członkowskie OECD i służą jako wytyczne przy interpretacji postanowień umów międzynarodowych, choć same nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

W konsekwencji, przy określaniu obowiązków podatkowych podmiotów mających siedzibę w różnych państwach należy uwzględniać zarówno postanowienia UPO PL-DE, jak i zalecenia zawarte w Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. Zgodnie z pkt 13.1 Komentarza do postanowienia art. 12 Modelowej Konwencji OECD, odnoszącego się do kwestii należności licencyjnych, program komputerowy może być kwalifikowany jako utwór literacki, artystyczny lub naukowy, przy czym o ile przepisy krajowe nie stanowią inaczej, uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako utworów naukowych.

W rezultacie, nawet jeśli definicja „należności licencyjnych” w samej UPO PL-DE nie wymienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych, należy uznać program komputerowy za utwór chroniony prawem autorskim, a dochód uzyskiwany z jego użytkowania traktować w celach podatkowych jak należność licencyjną, podlegającą ocenie w kontekście międzynarodowego prawa podatkowego.

Jednocześnie pkt 14 do przepisu art. 12 Komentarza Modelowej Konwencji OECD wskazuje, że prawa ograniczające się wyłącznie do faktycznego korzystania z programu nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

W odniesieniu do transakcji obejmujących wytwory cyfrowe, takie jak obrazy, dźwięki czy teksty, Komentarz zaleca stosowanie analogicznych zasad jak w przypadku programów komputerowych. Zgodnie z pkt 14.2 Komentarza Modelowej Konwencji OECD, wykorzystywanie programów komputerowych wyłącznie do własnych potrzeb, w tym ich powielanie w celu zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie generuje należności licencyjnej.

W świetle powyższych rozważań, obowiązek poboru podatku WHT nie zachodzi w sytuacji, gdy licencja obejmuje korzystanie z konkretnego egzemplarza oprogramowania wyłącznie na potrzeby wewnętrzne Wnioskodawcy, tj. w ramach tzw. licencji typu enduser, ograniczającej się do używania Oprogramowania w obrębie własnej działalności.

W celu oceny obowiązku poboru podatku WHT istotne jest ustalenie czy wynagrodzenie wypłacane dostawcom z tytułu nabycia Oprogramowania, mieści się w katalogu przychodów określonych w przepisie art. 21 ust. 1 ustawy CIT.

W opisywanym stanie faktycznym (stanie przyszłym) przedmiotem umów są licencje na Oprogramowanie, które będą wykorzystywane wyłącznie w ramach własnej działalności Wnioskodawcy i nie uprawniają go do:

• dalszego udostępniania lub odsprzedaży Oprogramowania,
• wprowadzania jakichkolwiek zmian lub modyfikacji w kodzie źródłowym Oprogramowania.

Spółka nie nabywa majątkowych praw autorskich do Oprogramowania, a jedynie prawo do korzystania z Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem w działalności operacyjnej i logistycznej.

Tego rodzaju licencja umożliwia korzystanie z konkretnego egzemplarza Oprogramowania i wykonywanie jedynie tych czynności, które są niezbędne do jego właściwego użytkowania. Wnioskodawca (użytkownik końcowy) uzyskuje wyłącznie prawo do użytkowania Oprogramowania w ramach własnej organizacji, bez możliwości udostępniania go osobom trzecim czy ingerencji w jego strukturę.

W konsekwencji, licencja użytkownika końcowego nie może być utożsamiana z licencją w ścisłym znaczeniu przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT. Wynagrodzenie wypłacane zagranicznym dostawcom za korzystanie z takiego Oprogramowania nie stanowi zatem zapłaty za świadczenia wymienione w tym przepisie.

W ocenie Wnioskodawcy, licencje nabywane od A. oraz B. spełniają kryteria licencji typu end-user, gdyż:

1)mogą być wykorzystywane wyłącznie na potrzeby wewnętrzne Spółki;

2)nie uprawniają do dalszego udostępniania ani sublicencjonowania oprogramowania na rzecz osób trzecich;

3)nie umożliwiają dokonywania zmian w kodzie źródłowym ani modyfikacji programu w żadnym zakresie.

W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane na rzecz A. oraz B. w ramach licencji na korzystanie z Oprogramowania nie podlega w opodatkowaniu podatkiem WHT na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy CIT, a na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w przepisie art. 26 ustawy CIT, w związku z wypłatą tych należności.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jako przykład należy wskazać:

• interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 04.04.2025 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.88.2025.1.AJ;
• interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 08.08.2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.413.2025.2.PP;
• interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18.02.2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.25.2025.1.PK;
• interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14.11.2024 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.409.2024.3.BJ.

Ad. 2

Stosownie do przepisu art. 3 ust. 2 ustawy CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Polski.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT podatek WHT z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze wynosi 20% przychodów.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy CIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy CIT, co do zasady, są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty podatek WHT.

Przychody z tytułu usług pomocy technicznej związanej z oprogramowaniem komputerowym nie zostały wymienione w powyżej wskazanym przepisie jako podlegające opodatkowaniu podatkiem WHT. W ocenie Spółki, nie można ich także uznać za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do jednej z usług zawartych w katalogu usług wymienionych w tym przepisie.

Ocena skutków podatkowych przedstawionych świadczeń wymaga odniesienia się do treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, określającego katalog należności podlegających opodatkowaniu podatkiem WHT.

Przepis ten zawiera zarówno enumeratywnie wskazane rodzaje usług (m.in. doradcze, księgowe, prawne, reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych), jak również klauzulę generalną obejmującą „świadczenia o podobnym charakterze”. Użycie przez ustawodawcę tego sformułowania oznacza, że katalog świadczeń objętych regulacją ma charakter otwarty, jednak możliwość objęcia nim innych usług wymaga każdorazowo analizy ich rzeczywistego charakteru oraz funkcji gospodarczej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że świadczenia wskazane w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT można podzielić na dwie grupy: świadczenia nazwane oraz świadczenia podobne do wymienionych wprost. W odniesieniu do tej drugiej kategorii decydujące znaczenie ma ustalenie czy elementy charakterystyczne dla usług wskazanych w przepisie mają charakter dominujący względem innych cech danego świadczenia. Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za objęte zakresem regulacji, jego istota powinna odpowiadać funkcjonalnie usługom wskazanym przez ustawodawcę.

Spółka zwraca uwagę, że dla kwalifikacji podatkowej decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter wykonywanych czynności, a nie nazwa nadana świadczeniu przez strony umowy. Zasada ta została utrwalona zarówno w linii interpretacyjnej organów podatkowych, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym o charakterze usługi przesądza jej treść ekonomiczna oraz zakres faktycznie realizowanych obowiązków.

Z uwagi na fakt, że ustawa CIT nie zawiera definicji legalnych pojęć użytych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT, zasadne jest posłużenie się wykładnią językową oraz funkcjonalną.

Usługi doradcze

Zgodnie z internetowym słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl) pojęcie „doradztwo” oznacza „udzielanie fachowych porad”. Przedmiotem usług informatycznych nie jest natomiast udzielanie Spółce ani klientom Spółki jakichkolwiek porad. Kontrahenci wykorzystują w ramach świadczenia przedmiotowych usług jedynie swoją wiedzę dla zapewnienia prawidłowego wdrożenia, rozwoju i utrzymania oprogramowania. Efektem usług informatycznych nie jest więc doradztwo w zakresie możliwych sposobów postępowania, jest nim natomiast wsparcie operacyjne we wdrożeniu, rozwoju i utrzymania oprogramowania.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

Tym samym, jako usługi doradztwa należy rozumieć świadczenia polegające na udzielaniu fachowych zaleceń, opinii lub rekomendacji dotyczących określonego sposobu postępowania, przy wykorzystaniu specjalistycznej wiedzy w celu wsparcia procesu decyzyjnego usługobiorcy. Istotą doradztwa jest wskazywanie optymalnych rozwiązań oraz wpływanie na sposób prowadzenia działalności przez odbiorcę usługi (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13).

Usługi zarządzania i kontroli

Zgodnie z powszechnym rozumieniem językowym, termin „zarządzać” oznacza kierowanie określoną działalnością lub administrowanie nią, co wiąże się z posiadaniem kompetencji decyzyjnych oraz możliwością wpływania na sposób funkcjonowania danego podmiotu lub procesu. Elementem konstytutywnym zarządzania jest zatem sprawowanie władczego lub co najmniej decyzyjnego wpływu na przebieg określonych działań, w szczególności poprzez planowanie, organizowanie oraz podejmowanie decyzji prowadzących do osiągnięcia założonych celów.

Z kolei, pojęcie „kontroli” odnosi się do czynności polegających na weryfikowaniu prawidłowości działań, porównywaniu stanu faktycznego z przyjętymi standardami lub wymaganiami oraz sprawowaniu nadzoru nad realizacją określonych procesów. Według Słownika języka polskiego PWN „kontrola”, oznacza: (1) sprawdzanie czegoś, zestawianie stanu faktycznego ze stanem wymaganym; (2) nadzór nad kimś lub nad czymś (https://sjp.pwn.pl). Kontrola zakłada zatem możliwość oceny, monitorowania oraz wpływania na przebieg określonych zdarzeń lub działań.

W konsekwencji, usługi zarządzania i kontroli należy rozumieć jako zbiór czynności obejmujących podejmowanie decyzji, kierowanie działalnością lub projektami, nadzór nad ich realizacją oraz stosowanie narzędzi organizacyjnych i zarządczych służących osiąganiu określonych rezultatów gospodarczych. Charakterystyczne dla tego rodzaju usług jest istnienie elementu decyzyjnego lub nadzorczego, przejawiającego się w realnym wpływie usługodawcy na sposób funkcjonowania działalności usługobiorcy.

Takie rozumienie pojęcia zarządzania i kontroli znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że są to czynności polegające na kierowaniu określoną działalnością oraz sprawowaniu nad nią nadzoru przy wykorzystaniu metod i technik zarządczych (np. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2118/16).

W rezultacie pojęcie „zarządzania i kontroli” na gruncie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT należy interpretować jako obejmujące działania o charakterze kierowniczym, nadzorczym lub decyzyjnym, których istotą jest wpływanie na sposób prowadzenia działalności przez usługobiorcę.

Usługi przetwarzania danych

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć" oznacza (1) przekształcić coś twórczo; (2) opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową. W konsekwencji przez przetwarzanie danych należy rozumieć działania polegające na operowaniu na zbiorach danych w sposób prowadzący do ich uporządkowania, modyfikacji, analizy lub nadania im nowej postaci użytkowej.

Istotą usług przetwarzania danych jest zatem wykonywanie czynności, których głównym celem jest opracowanie określonych informacji lub transformacja danych wejściowych przy wykorzystaniu infrastruktury informatycznej, obejmującej zarówno zasoby sprzętowe (hardware), jak i oprogramowanie (software). Do typowych elementów takich usług zalicza się m.in. systematyczne gromadzenie, porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczanie, analizowanie lub udostępnianie danych w określonej strukturze.

Należy przy tym podkreślić, że dla uznania danego świadczenia za usługę przetwarzania danych w rozumieniu przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT decydujące znaczenie ma ustalenie czy operowanie na danych stanowi zasadniczy cel świadczenia oraz jego dominujący element ekonomiczny. Sam fakt wykorzystywania systemów informatycznych lub incydentalnego dokonywania operacji na danych nie przesądza jeszcze o kwalifikacji usługi jako przetwarzania danych, jeżeli czynności te mają charakter pomocniczy względem świadczenia o innym charakterze (np. interpretacja indywidualna z dnia 04.04.2025 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.160.2025.3.PP).

Na tle powyższych definicji należy dokonać oceny Usług wsparcia technicznego świadczonych na rzecz Spółki.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego/przyszłego wynika, że Usługi wsparcia obejmują przede wszystkim bieżące utrzymanie oprogramowania, identyfikację i usuwanie błędów, instalację aktualizacji technicznych oraz zapewnienie ciągłości i stabilności działania systemów informatycznych. Czynności te mają charakter techniczno-operacyjny i służą umożliwieniu korzystania z Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Istotne jest przy tym, że:

• usługodawcy nie świadczą usług polegających na formułowaniu zaleceń dotyczących strategii biznesowej, organizacji działalności czy optymalizacji procesów decyzyjnych Spółki, co wyklucza kwalifikację jako usług doradczych;
• zakres usług nie obejmuje również przejmowania funkcji decyzyjnych ani nadzorczych względem działalności Spółki, co wyłącza ich zakwalifikowanie jako usług zarządzania lub kontroli;
• ewentualne operacje na danych wykonywane w ramach Usług wsparcia mają charakter wyłącznie pomocniczy i techniczny, służący przywróceniu prawidłowego działania Oprogramowania, a nie samodzielnemu świadczeniu usług przetwarzania danych jako celu głównego świadczenia.

Ocena prawno-podatkowa powinna uwzględniać przede wszystkim funkcję gospodarczą danego świadczenia, jego dominujący cel oraz rzeczywiste obowiązki stron, a nie formalne określenia użyte w dokumentacji kontraktowej. Podejście takie znajduje odzwierciedlenie zarówno w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. interpretacja indywidualna z dnia 22.08.2019 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.298.2019.1.AK).

Wnioskodawca zwraca uwagę, że dla objęcia danego świadczenia zakresem przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT nie jest konieczne jego dosłowne wymienienie w treści przepisu, wystarczające jest stwierdzenie, że posiada ono cechy charakterystyczne dla świadczeń wskazanych przez ustawodawcę i wykazuje z nimi istotne podobieństwo funkcjonalne. Jednakże podobieństwo to musi dotyczyć zasadniczych elementów świadczenia, które powinny mieć charakter dominujący w stosunku do pozostałych cech usługi.

W ocenie Wnioskodawcy, uwzględniając przedstawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że opisane Usługi wsparcia polegające na zapewnieniu bieżącej pomocy technicznej i utrzymaniu oprogramowania nie mieszczą się ani wprost, ani przez podobieństwo w katalogu świadczeń wskazanych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT. Ich istota sprowadza się bowiem do wykonywania czynności o charakterze technicznym i eksploatacyjnym, ukierunkowanych na zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Oprogramowania, a nie do świadczenia usług doradczych, zarządczych, kontrolnych czy przetwarzania danych jako celu samego w sobie.

W konsekwencji, wynagrodzenie wypłacane z tego tytułu nie stanowi należności objętych obowiązkiem poboru podatku WHT na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 ustawy CIT. Ponadto, w sytuacji, gdy umowa nie przewiduje przeniesienia autorskich praw majątkowych do Oprogramowania ani udzielenia licencji na jego użytkowanie, wypłaty te nie stanowią również należności licencyjnych. Tym samym, nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem WHT, a na Spółce nie ciążą ani nie będą ciążyły obowiązki płatnika w tym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad 1

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop”):

W myśl art. 3 ust. 3 updop:

Zgodnie z art. 3 ust. 5 updop:

W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 updop) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 updop, zgodnie z którym:

W myśl natomiast art. 26 ust. 1 updop:

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.

Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Jak wynika z powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, podatek dochodowy w wysokości 20% ustala się m.in. od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem analizując obowiązek pobrania podatku u źródła od licencji użytkownika końcowego, należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.

W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:

Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:

W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:

Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.

Stosownie do treści art. 74 ust. 4 tej ustawy:

Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego.

Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz powołanych przepisów prawa autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że opłaty z tytułu licencji na oprogramowanie komputerowe co do zasady podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła.

W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 updop należy przeanalizować, czy postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do opodatkowania przedmiotowych dochodów.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 r. Nr 12, poz. 90 dalej; „umowa polsko-niemiecka, UPO”).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

W myśl art. 12 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:

Definicja należności licencyjnych jest zawarta w art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej, który stanowi, że:

Stosownie do art. 12 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej:

Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej w ww. umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że Państwa - Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją Państw-Stron Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do pojęcia „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.

Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki, artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej, najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”, należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego. Natomiast w pkt 14 do art. 12 Komentarza Modelowej Konwencji wskazano, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Według Komentarza do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, takich jak obrazy, dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.

Jak wynika z wniosku, Spółka na potrzeby prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej nabywa od niemieckich dostawców Oprogramowanie tj.:

• aplikację mobilną oraz
• oprogramowanie do zarzadzania procesami przedsiębiorstwa m.in. logistyką, relacjami z klientem oraz fakturowaniem

W odniesieniu do nabytego/nabywanego Oprogramowania, wskazano, że:

• prawo do korzystania z Oprogramowania ma charakter ograniczony oraz niewyłączny;
• Spółka uprawniona jest wyłącznie do wykorzystywania Oprogramowania w ramach własnych potrzeb operacyjnych i administracyjnych, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej;
• Spółka nie posiada prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, przenoszenia, cedowania, dystrybucji Oprogramowania ani do udzielania sublicencji podmiotom trzecim;
• w ramach nabytego modelu licencyjnego/subskrypcyjnego Spółka nie ma możliwości wprowadzania jakichkolwiek zmian, modyfikacji ani ingerencji w strukturę czy funkcjonalność Oprogramowania.

Ponadto wskazano, że korzystanie z Oprogramowania ogranicza się do wewnętrznego wykorzystania przez Spółkę, przy zachowaniu pełnej kontroli dostawców nad funkcjonalnościami systemu i brakiem przeniesienia praw autorskich lub innych uprawnień do dysponowania Oprogramowaniem na osoby trzecie.

Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Wobec powyższego wynagrodzenie wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców Oprogramowania z siedzibą w Niemczech nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w związku z nabywanym od dostawców Oprogramowaniem oraz Usługami wsparcia, Spółka nie nabywa ani nie będzie nabywać jakichkolwiek elementów infrastruktury IT, w tym w szczególności sprzętu komputerowego, zasobów serwerowych ani wyodrębnionej przestrzeni dyskowej (miejsca w chmurze) o charakterze technicznym lub infrastrukturalnym. Spółka podkreśliła, że:

• nie uzyskuje prawa do jakiejkolwiek wydzielonej, zarezerwowanej ani alokowanej przestrzeni dyskowej na serwerach dostawców,
• nie posiada i nie będzie posiadał żadnych uprawnień administracyjnych ani konfiguracyjnych względem infrastruktury technicznej dostawców, w tym w szczególności w zakresie zarządzania serwerami, systemami operacyjnymi, bazami danych lub zasobami pamięci masowej,
• nie uzyskuje dostępu do środowiska chmurowego o charakterze infrastrukturalnym ani platformowym, w tym nie korzysta z usług polegających na udostępnieniu mocy obliczeniowej, zasobów sieciowych lub infrastruktury wirtualnej.

Spółka wskazała, że Oprogramowanie jest instalowane i wykorzystywane wyłącznie na jej własnym sprzęcie komputerowym. W konsekwencji, całość infrastruktury technicznej niezbędnej do korzystania z Oprogramowania pozostaje w dyspozycji Spółki, a dostawcy nie zapewniają ani nie udostępniają jakichkolwiek zasobów infrastrukturalnych.

Tym samym, nabywane świadczenia nie obejmują udostępnienia sprzętu komputerowego ani infrastruktury IT, lecz stanowią wyłącznie dostęp do warstwy aplikacyjnej Oprogramowania, tj. możliwość korzystania z gotowych funkcjonalności systemu udostępnionego przez dostawcę.

Jedynym zakresem uprawnień Spółki jest korzystanie z Oprogramowania w sposób przewidziany umową licencyjną, bez uzyskania jakichkolwiek praw do infrastruktury, zasobów technicznych lub środowiska przetwarzania danych, które pozostają pod wyłączną kontrolą dostawców.

Tym samym należności wysłane przez Państwa na rzecz podmiotów wskazanych we wniosku nie mieszczą się też pod pojęciem przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 updop, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa wynagrodzenia na rzecz dostawców z tytułu udostępnienia Oprogramowania, w ramach którego nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw majątkowych, wykorzystywanego w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej oraz nie dochodzi do uzyskania przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, nie mieści się w zakresie przychodów określonych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT. W konsekwencji na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.

Ad 2

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którymnależności wypłacane (bądź planowane do wypłaty) przez Spółkę na rzecz dostawców z tytułu Usług wsparcia związanych z nabytym Oprogramowaniem nie stanowią wynagrodzenia za usługi wymienione w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy CIT – jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ta interpretacja indywidualna wydana została na gruncie stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego dotyczącego określonych we wniosku Dostawców, którzy jak wskazano w opissie sprawy nie posiadają w Polsce zakładu.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 2 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.