Interpretacja indywidualna z dnia 14 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDWL.4011.46.2026.2.TW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 8 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 7 maja 2026 r. (wpływ 7 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od 2014 r. posiada Pani miejsce zamieszkania w Republice Federalnej Niemiec, gdzie jest zameldowana oraz wykonuje pracę najemną. Pani dzieci uczęszczają do szkoły w Niemczech, co potwierdza, że Pani ośrodek interesów życiowych znajduje się w Niemczech. Jednocześnie prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną i wykonywaną wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 2020-2025 działalność gospodarcza była prowadzona w lokalu położonym na terytorium Polski (który jest Pani własnością), użytkowanym w następujący sposób: jeden pokój był wynajmowany osobie trzeciej (dochody z najmu były opodatkowane zgodnie z przepisami), drugi pokój był przeznaczony wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej i pełnił funkcję biura. Biuro to służyło do: przechowywania i archiwizacji dokumentacji księgowej, umów oraz akt, przechowywania wzorników i próbników materiałowych, przygotowywania dokumentów firmowych, prowadzenia korespondencji z klientami, wykonywania wszelkich czynności administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z polskimi przepisami prawa, przedsiębiorca nie ma obowiązku posiadania odrębnego lokalu biurowego ani jego zewnętrznego oznaczania, a także nie istnieje obowiązek umieszczania szyldu lub tabliczki informacyjnej. Działalność ma charakter usługowy. Wszystkie usługi były wykonywane wyłącznie u klientów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Charakter świadczonych usług nie wymaga wykonywania ich ani przyjmowania klientów w miejscu biura. Biuro stanowiło stałą placówkę w Polsce, przeznaczoną do zarządzania działalnością gospodarczą, realizacji obowiązków administracyjnych oraz przechowywania dokumentacji.

W ramach działalności zatrudnia Pani jednego pracownika, którego wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne są w całości rozliczane w Polsce (urząd skarbowy i ZUS).

W uzupełnieniu wniosku podała Pani, że pomieszczenie pełniące funkcję biura nie było utrzymywane wyłącznie do celów wskazanych w art. 5 ust. 4 lit. a–f Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, tj. nie miało charakteru wyłącznie przygotowawczego ani pomocniczego.

W biurze tym była prowadzona stała i zorganizowana działalność gospodarcza o istotnym znaczeniu dla realizacji usług, w szczególności:

- opracowywanie projektów technicznych podłóg oraz koncepcji realizacji dla konkretnych klientów,

- przygotowywanie zestawień materiałowych i sprzętowych niezbędnych do wykonania zleceń,

- planowanie i koordynacja realizacji prac,

- bieżące zarządzanie prowadzoną działalnością gospodarczą,

- wykonywanie powyższych czynności w sposób ciągły również przez zatrudnionego pracownika.

Wskazane czynności nie miały charakteru pomocniczego, lecz stanowiły niezbędny i kluczowy element prowadzenia działalności gospodarczej, bez którego wykonanie usług u klientów nie byłoby możliwe. Jednocześnie usługi wykonawcze (montażowe) były realizowane fizycznie u klientów, jednak kluczowe czynności projektowe, organizacyjne i decyzyjne odbywały się w biurze, które pełniło funkcję stałej placówki przedsiębiorstwa w Polsce. W związku z powyższym działalność prowadzona w tym pomieszczeniu nie mieści się w katalogu czynności o charakterze wyłącznie pomocniczym lub przygotowawczym, o których mowa w art. 5 ust. 4 Umowy, lecz stanowi zakład w rozumieniu art. 5 ust. 1 Umowy.

Pytanie

Czy dochody uzyskiwane z działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającej stałą placówkę w Polsce, przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Republice Federalnej Niemiec, podlegają wyłącznemu opodatkowaniu w Polsce?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, pomimo braku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dochody uzyskiwane z prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu w Polsce jako dochody przypisane do zakładu położonego na terytorium RP.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby niemające miejsca zamieszkania na terytorium RP podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium RP.

Na podstawie art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o PIT za dochody osiągane na terytorium RP uważa się w szczególności dochody z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium RP poprzez stałą placówkę. W przedstawionym stanie faktycznym działalność gospodarcza prowadzona jest poprzez zakład w rozumieniu art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ponieważ Wnioskodawczyni posiada w Polsce stałą placówkę w postaci biura, w której wykonywane są czynności związane z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 7 wskazanej Umowy, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu w drugim Umawiającym się Państwie w takim zakresie, w jakim mogą być przypisane zakładowi położonemu na jego terytorium. W konsekwencji dochody z jednoosobowej działalności gospodarczej przypisane zakładowi położonemu w Polsce podlegają opodatkowaniu w Polsce, niezależnie od posiadania przez Wnioskodawczynię miejsca zamieszkania w Niemczech oraz wykonywania tam pracy najemnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Na gruncie art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Stosownie do art. 4a ww. ustawy:

Skoro jest Pani niemieckim rezydentem podatkowym, w Pani sprawie zastosowanie znajdzie umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisana w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90; dalej: umowa polsko-niemiecka).

Stosownie do art. 5 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:

Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej:

W myśl natomiast art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

Analiza zapisu art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji (czyli w Pani przypadku – w Niemczech), natomiast w państwie zakładu (czyli w Pani przypadku ewentualnie byłoby to w Polsce) opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

W konsekwencji, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego państwa, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej rezydencji. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego rezydencji.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny; w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-niemieckiej, zwracam uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa, to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Dysponowania nie należy zatem rozumieć w sensie prawnym, ale czysto faktycznym. Nie w każdym przypadku, gdy przedsiębiorca przebywa na terenie należącym do innego podmiotu, dochodzi do powstania placówki. Chodzi jedynie o sytuacje, w których mamy do czynienia z aktywnym prowadzeniem działalności gospodarczej. Precyzyjne określenie, kiedy mamy co czynienia z taką sytuacją jest trudne. Komentarz OECD wskazuje natomiast na kilka przykładów, jak choćby sytuacja, gdy pracownik podatnika jest upoważniony do wykorzystania biura kontrahenta np. w celu nadzorowania wykonania kontraktu przez tegoż kontrahenta. W takim przypadku biuro oddane do dyspozycji może stanowić placówkę. Z kolei wizyty przedstawiciela handlowego, nawet regularne, w pomieszczeniach kluczowego zagranicznego klienta i przyjmowanie zleceń nie pozwala przyjąć, że przedsiębiorstwo włada placówką za granicą.

Dysponowania placówką nie należy rozumieć jako dysponowania szczególnego, to jest dysponowania wyłączającego inne podmioty. Oznacza to, że jedno miejsce, plac czy lokal może być w dyspozycji kilku podmiotów, np. właściciela lokalu oraz podmiotu prowadzącego za pośrednictwem lokalu (miejsca) działalność gospodarczą czy też w dyspozycji kilku podmiotów, które prowadzą za jego pośrednictwem działalność i każdemu można z tego tytułu przypisać posiadanie zakładu. Dla przykładu może być to plac budowy, na którym prace wykonuje kilku podwykonawców i generalny wykonawca. Każdy z nich posiada stały zakład na terenie placu budowy.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej lokalizacji, będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność „przez” miejsce wykonywania tej czynności.

Zgodnie z Komentarzem – prowadzenie działalności przez placówkę oznacza, że osoby w określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w państwie, w którym stała placówka jest położona. Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne.

Z powyższego wynika, że kryterium prowadzenia działalności przez placówkę będzie spełnione, jeśli zostaną zrealizowane dwie przesłanki:

·podejmowane przez przedsiębiorcę czynności stanowią działalność gospodarczą,

·przedsiębiorca dysponuje personelem, który prowadzi tę działalność, przy czym mogą być to bądź osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę, bądź pozostające z przedsiębiorcą w stosunku zależności.

Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Działalność ta może mieć różnorodny charakter.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w przypadku, gdy stała placówka jest wykorzystywana zarówno dla działalności w ramach wyłączeń, jak i dla innej działalności, uznaje się ją za zakład, który podlega opodatkowaniu z tytułu obu rodzajów działalności (np. gdy magazyn jest utrzymywany w celu wydawania towarów oraz zajmuje się sprzedażą).

Innymi słowy, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

W Pani sprawie należy wskazać na ogólną regulację zawartą w art. 5 umowy polsko-niemieckiej, z której wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu, winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

·istnienie miejsca, gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

·stały charakter takiej placówki,

·wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Z powyższego wynika, że w Pani przypadku moglibyśmy mówić o powstaniu zakładu w Polsce, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych w Polsce, wykonywałaby Pani w Polsce działalność zasadniczą, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Z opisu sprawy wynika m.in., że pomieszczenie pełniące funkcję biura nie było utrzymywane wyłącznie do celów wskazanych w art. 5 ust. 4 lit. a–f Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, tj. nie miało charakteru wyłącznie przygotowawczego ani pomocniczego. W biurze tym była prowadzona stała i zorganizowana działalność gospodarcza o istotnym znaczeniu dla realizacji usług, w szczególności: opracowywanie projektów technicznych podłóg oraz koncepcji realizacji dla konkretnych klientów, przygotowywanie zestawień materiałowych i sprzętowych niezbędnych do wykonania zleceń, planowanie i koordynacja realizacji prac, bieżące zarządzanie prowadzoną działalnością gospodarczą, wykonywanie powyższych czynności w sposób ciągły również przez zatrudnionego pracownika. Wskazane czynności nie miały charakteru pomocniczego, lecz stanowiły niezbędny i kluczowy element prowadzenia działalności gospodarczej, bez którego wykonanie usług u klientów nie byłoby możliwe. Jednocześnie usługi wykonawcze (montażowe) były realizowane fizycznie u klientów, jednak kluczowe czynności projektowe, organizacyjne i decyzyjne odbywały się w biurze, które pełniło funkcję stałej placówki przedsiębiorstwa w Polsce.

Tym samym należy przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze działalności biura na terytorium Polski. Zatem w okolicznościach opisanych w Pani wniosku dojdzie do powstania zakładu w Polsce, a na Pani będzie ciążył ograniczony obowiązek podatkowy na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku informacje oraz powołane przepisy stwierdzam, że w tej sprawie doszło do powstania zakładu w Polsce w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, a w konsekwencji doszło do powstania u Pani przychodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 7 ust. 1 tej umowy. W przedmiotowej sprawie zyski zakładu winny być opodatkowane w Polsce.

Dlatego zgadzam się z Panią, że w przedstawionym stanie faktycznym działalność gospodarcza prowadzona jest poprzez zakład w rozumieniu art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ponieważ w związku z powyższymi wyjaśnieniami posiada Pani w Polsce stałą placówkę w postaci biura, w której wykonywana jest zasadnicza działalność gospodarcza.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.