Interpretacja indywidualna z dnia 19 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.125.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełniono pismem z 23 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej (dalej jako: „Wnioskodawca”), posiadającym osobowość prawną i ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wnioskodawca prowadzi działalność leczniczą i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), przeznaczając dochód na cele statutowe.

Wnioskodawca planuje połączenie z Zespołem Opieki Zdrowotnej w (…) (dalej jako: „ZOZ w (…)”, razem jako „Podmioty”), posiadającym osobowość prawną i ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, tj. przez utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego z łączących się zakładów.

Połączenie nastąpi na podstawie porozumienia podmiotów tworzących, zgodnie z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.

W wyniku połączenia dotychczasowe Podmioty zostaną wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego, a ich majątek, prawa i obowiązki przejdą na nowo utworzony samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej (dalej jako „Nowy Podmiot”), który będzie kontynuował działalność leczniczą w tym samym zakresie co dotychczasowe jednostki.

Na dzień połączenia:

1. Wnioskodawca może posiadać dochód osiągnięty w roku poprzednim, który został przeznaczony na cele statutowe w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, lecz nie został jeszcze faktycznie wydatkowany do dnia połączenia. Dochód ten został wydatkowany na cele statutowe Wnioskodawcy.

2. Wnioskodawca może posiadać nieuregulowane zobowiązania handlowe, w tym zobowiązania wynikające z faktur, których termin płatności upłynął, a od dnia upływu tego terminu minęło więcej niż 90 dni. Część tych zobowiązań dotyczy wydatków zaliczonych przez Wnioskodawcę do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, a część dotyczy wydatków, które nie zostały zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodów (w szczególności związanych z działalnością objętą zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT).

Wnioskodawca składa roczne zeznania CIT i – w przypadku powstania dochodu do opodatkowania – korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, przeznaczając dochód na cele statutowe. W przypadku poniesienia wydatków na cele inne niż statutowe, Wnioskodawca rozlicza podatek zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy o CIT.

Od 1 stycznia 2020 r. Wnioskodawca, jako podatnik CIT, podlega również regulacjom art. 18f ustawy o CIT.

Nowy Podmiot będzie kontynuował działalność leczniczą oraz realizował tożsame lub równoważne cele statutowe co łączące się jednostki.

Pytanie

Czy w sytuacji, gdy na dzień połączenia Wnioskodawca posiada nieuregulowane zobowiązania, od których upłynęło 90 dni od terminu płatności, jest on zobowiązany, na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, do zwiększenia podstawy opodatkowania (lub podstawy obliczenia zaliczki) wyłącznie w zakresie, w jakim zobowiązania te dotyczą kwot zaliczonych do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, a nie w zakresie zobowiązań dotyczących wydatków niezaliczonych do kosztów podatkowych, w szczególności związanych z działalnością objętą zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT? (część pytania oznaczonego we wniosku nr 2 dot. Wnioskodawcy)

Państwa stanowisko w sprawie

Gdy na dzień połączenia Wnioskodawca posiada nieuregulowane zobowiązania, od których upłynęło 90 dni od terminu płatności, jest on zobowiązany, na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, do zwiększenia podstawy opodatkowania (lub podstawy obliczenia zaliczki) wyłącznie w zakresie, w jakim zobowiązania te dotyczą kwot zaliczonych do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, a nie w zakresie zobowiązań dotyczących wydatków niezaliczonych do kosztów podatkowych, w szczególności związanych z działalnością objętą zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek korekty podstawy opodatkowania lub podstawy obliczenia zaliczki na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie tej części nieuregulowanych zobowiązań, które odnoszą się do kwot zaliczonych przez podatnika do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Z art. 18f ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o CIT wynika, że mechanizm ten odnosi się do kosztów uzyskania przychodów, które zostały ujęte podatkowo, a następnie nie zostały opłacone w terminie. W konsekwencji, w odniesieniu do kwot, które nie zostały zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, obowiązek korekty nie powstaje.

Dotyczy to w szczególności wydatków związanych z działalnością objętą zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, które nie obniżają podstawy opodatkowania, a tym samym nie wpływają na wysokość dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, że Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT oraz że rozlicza podatek zgodnie z art. 25 ust. 4 tej ustawy w przypadku wydatków na cele inne niż statutowe. Przepisy te nie wyłączają stosowania art. 18f ustawy o CIT, ale jednocześnie nie rozszerzają jego zakresu na kwoty, które nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, nie ma podstaw do zwiększenia podstawy opodatkowania o całość nieuregulowanych zobowiązań, a ewentualna korekta może dotyczyć wyłącznie tej części zobowiązań, która odnosi się do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT.

Ulga na złe długi – uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Na dzień poprzedzający wpis Nowego Podmiotu do KRS Wnioskodawca może posiadać zobowiązania wynikające z faktur dokumentujących nabycie towarów lub usług, które zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a których termin płatności upłynął i od którego minęło ponad 90 dni.

Zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnik będący dłużnikiem jest obowiązany zwiększyć podstawę opodatkowania o wartość zobowiązania uprzednio zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli:

1.zobowiązanie nie zostało uregulowane,

2.upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego w umowie lub na fakturze,

3.do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nadal pozostaje nieuregulowane.

Obowiązek ten ma charakter bezwzględny po stronie dłużnika. W odróżnieniu od wierzyciela, który może skorzystać z prawa do zmniejszenia podstawy opodatkowania, dłużnik ma ustawowy obowiązek dokonania korekty, o ile spełnione są wymienione przesłanki.

Moment decydujący o powstaniu obowiązku korekty to upływ 90 dni od wymagalności zobowiązania. Korekty dokonuje się w zeznaniu podatkowym za rok, w którym przypada ten 90. dzień. Nie ma przy tym znaczenia data sporządzenia sprawozdania finansowego ani sama data złożenia zeznania, poza wymogiem, że do dnia jego złożenia zobowiązanie nie może być uregulowane.

W przypadku, gdy 90. dzień przeterminowania przypada w ostatnim roku podatkowym funkcjonowania Wnioskodawcy przed połączeniem, obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania powstaje po stronie Wnioskodawcy i powinien zostać wykazany w zeznaniu końcowym za ten rok podatkowy.

Wnioskodawca jako podmiot leczniczy jest podmiotem, o którym mowa w przepisach ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Dla prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku korekty Wnioskodawca zobowiązany jest każdorazowo zweryfikować:

a)charakter transakcji jako transakcji handlowej,

b)status kontrahenta,

c)dopuszczalność ustalonego terminu płatności w świetle przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Przepisy art. 18f ustawy o CIT mają zastosowanie również do podatników korzystających ze zwolnienia przedmiotowego (art. 17 ust. 1 pkt 4), co oznacza, że samo korzystanie ze zwolnienia nie eliminuje obowiązku dokonania korekty po stronie dłużnika. Rzeczywisty skutek podatkowy tej korekty zależy od struktury dochodu; jeżeli po zwiększeniu podstawy opodatkowania (korekcie kosztów uzyskania przychodu) całość wykazanego w deklaracji dochodu pozostaje objęta zwolnieniem, obowiązek zapłaty podatku może nie wystąpić. Pozostaje to jednak bez wpływu na obowiązek prawidłowego wykazania korekty podstawy opodatkowania.

Wnioskodawca zobowiązany jest także do weryfikacji warunków z art. 18f ust. 10 ustawy o CIT, w tym:

a)czy na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania Wnioskodawca nie znajduje się w postępowaniu restrukturyzacyjnym, upadłościowym ani likwidacji,

b)czy od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono fakturę lub zawarto umowę, nie upłynęły 2 lata,

c)czy transakcja została zawarta w ramach działalności obu stron i ich dochody podlegają opodatkowaniu w Polsce,

d)czy nie jest to transakcja pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Połączenie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej nie stanowi likwidacji, lecz reorganizację polegającą na utworzeniu nowego podmiotu, co nie wyłącza zastosowania art. 18f ust. 1 pkt 2.

W przypadku uregulowania zobowiązania po dokonaniu zwiększenia podstawy opodatkowania, podatnik jest obowiązany odpowiednio zmniejszyć podstawę lub zwiększyć stratę w zeznaniu za rok podatkowy, w którym zapłata nastąpiła.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej i planują połączenie z innym zespołem opieki zdrowotnej w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, tj. przez utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego z łączących się zakładów.

Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 156, dalej: „udl”):

Połączenie się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej może być dokonane przez utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego co najmniej z dwóch łączących się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Na podstawie art. 50a ust. 2 udl:

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Z chwilą wpisania do tego rejestru samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uzyskuje osobowość prawną.

Opodatkowanie osób prawnych reguluje ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT:

1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21 , art. 22 i art. 24b , przedmiotem opodatkowania jest przychód.

2. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c , art. 11i, art. 24a , art. 24b , art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustalony w powyższy sposób dochód może być przedmiotem zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Przepis ten stanowi, że:

Wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele.

Należy jednak zastrzec, że na podstawie art. 17 ust. 1a pkt 2 ustawy o CIT:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, nie dotyczy dochodów, bez względu na czas ich osiągnięcia, wydatkowanych na inne cele niż wymienione w tych przepisach.

Na mocy art. 17 ust. 1b ustawy o CIT:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a.

Jednocześnie ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT nie mogą korzystać podmioty wymienione w art. 17 ust. 1c ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Przepis ust. 1 pkt 4 nie ma zastosowania w:

1) przedsiębiorstwach państwowych, spółdzielniach i spółkach;

2)przedsiębiorstwach komunalnych mających osobowość prawną, dla których funkcję organu założycielskiego pełnią jednostki samorządu terytorialnego lub ich jednostki pomocnicze utworzone na podstawie odrębnych przepisów;

3) samorządowych zakładach budżetowych oraz jednostkach organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych - jeżeli przedmiotem ich działalności jest zaspokajanie potrzeb publicznych pośrednio związanych z ochroną środowiska w zakresie: wodociągów i kanalizacji, ścieków komunalnych, wysypisk i utylizacji odpadów komunalnych oraz transportu zbiorowego.

Z kolei treść art. 25 ust. 4 ustawy o CIT wskazuje, że:

Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 , uprzednio zadeklarowali, że przeznaczą dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali na inne cele albo na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich określonym - podatek od tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatku lub w którym upłynął termin do dokonania wydatku; przepis ten stosuje się również do dochodów za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych i niewydatkowanych w tych latach na cele określone w art. 17 ust. 1b , z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1 pkt 5a .

Zatem warunkiem koniecznym skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT jest przeznaczenie i wydatkowanie dochodu na jeden z celów statutowych wymienionych w tym przepisie. Nie ulega wątpliwości, że przeznaczenie i wydatkowanie dochodu powinna charakteryzować tożsamość celu, na który podatnik najpierw dochód przeznaczył, a następnie wydatkował. Ustawodawca nie zakreśla przy tym terminu, w jakim dochód przeznaczony na cel statutowy powinien być wydatkowany, jednak nie oznacza to, że wystarczy samo przeznaczenie dochodu, bez finalnej realizacji w postaci jego wydatkowania na ten konkretny cel statutowy.

Podkreślić przy tym należy, że norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT stanowi formę ulg podatkowych, które naruszają zasadę równości i powszechności opodatkowania. Tym samym powinna być interpretowana ściśle. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.

Z powyższych regulacji wynika zatem, że zwolnienie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT jest zwolnieniem uzależnionym od spełnienia przez podatnika dwóch istotnych warunków:

1.jego celem musi być działalność wymieniona w tym przepisie, przy czym statut może przewidywać również inne cele działalności,

2.uzyskane dochody muszą być przeznaczone, a następnie wydatkowane wyłącznie na cele tej preferowanej przez ustawodawcę działalności statutowej.

Jak wynika z opisu sprawy korzystają Państwo ze zwolnienia przedmiotowego z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT przeznaczając dochód na cele statutowe.

Odnosząc się do kwestii zakresu zwiększenia podstawy opodatkowania (lub podstawy obliczenia zaliczki) w sytuacji, gdy na dzień połączenia posiadają Państwo nieuregulowane zobowiązania, od których upłynęło 90 dni od terminu płatności należy wskazać, że zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

W świetle art. 18f ust. 6 ustawy o CIT:

Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.

W myśl art. 18f ust. 8 ustawy o CIT:

W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 4 lub zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2, zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania lub zwiększa stratę w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zobowiązanie zostało uregulowane. Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy opodatkowania jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy opodatkowania o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia.

Według art. 18f ust. 9 ustawy o CIT:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 18f ust. 10 ustawy o CIT:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak stanowi art. 18f ust. 11 ustawy o CIT:

Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.

Regulacje w zakresie zwiększeń i zmniejszeń dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki na podatek w trakcie roku podatkowego w związku z nieterminowym regulowaniem płatności wynikających z transakcji handlowych zawarto w art. 25 ust. 19-26 ustawy o CIT.

Jak wskazano w opisie sprawy, na dzień połączenia mogą Państwo posiadać nieuregulowane zobowiązania handlowe, w tym zobowiązania wynikające z faktur, których termin płatności upłynął, a od dnia upływu tego terminu minęło więcej niż 90 dni. Część tych zobowiązań dotyczy wydatków zaliczonych do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, a część dotyczy wydatków, które nie zostały zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodów (w szczególności związanych z działalnością objętą zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT). W przypadku poniesienia wydatków na cele inne niż statutowe, rozliczają Państwo podatek zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy o CIT. Od 1 stycznia 2020 r. jako podatnik CIT, podlegają Państwo również regulacjom art. 18f ustawy o CIT. Nowy Podmiot będzie kontynuował działalność leczniczą oraz realizował tożsame lub równoważne cele statutowe co łączące się jednostki.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że będą Państwo zobowiązani do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz podstawy obliczania zaliczek w zakresie, w jakim nieuregulowane zobowiązania dotyczą kwot stanowiących podatkowe koszty uzyskania przychodów. Natomiast w przypadku nieuregulowanych zobowiązań, które dotyczą kwot , które w świetle przepisów ustawy o CIT nie stanowią kosztów uzyskania przychodów – obowiązku takiego nie będzie.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W zakresie pytania 1 i części pytania 2 dot. Nowego Podmiotu wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.