Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.177.2026.1.JO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w odniesieniu do transakcji sprzedaży przedmiotów wirtualnych za pośrednictwem Platformy w stosunku do końcowych nabywców oraz miejsca opodatkowania świadczonych usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pan A.B. jest polskim rezydentem podatkowym (dalej: „Wnioskodawca”). Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą wpisaną do CEIDG. Posługuje się numerem NIP: (…). Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się sprzedażą produktów dla graczy w gry komputerowe. Produkty te mają postać jedynie wirtualną, tzw. skórki/skiny (dalej: „przedmioty wirtualne”) i nie mają postaci materialnej – istnieją jedynie w świecie wirtualnym. Przedmioty te są wykorzystywane w grze komputerowej (…). Sprzedawane przedmioty mają wyłącznie postać cyfrową. Obrót nimi odbywa się wyłącznie za pośrednictwem Internetu i w inny sposób nie byłby możliwy.

Wnioskodawca oferuje swoje przedmioty wirtualne, w postaci nieprzetworzonej, na dedykowanych platformach przeznaczonych do obrotu przedmiotami wirtualnymi – m.in. takich jak C. (dalej: „Platforma” lub „Platformy”). Sposób funkcjonowania tych platform jest, co do zasady, analogiczny. Platformy prowadzone są przez podmioty gospodarcze działające w formie spółek, które posiadają siedziby w różnych krajach. Platformy, z których korzysta Wnioskodawca znajdują się w USA oraz w Chinach, w więc poza terytorium Polski. Mogą one mieć siedzibę zarówno na terytorium innych państw Unii Europejskiej, jak i poza nią. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy oraz ogólnie dostępnych informacji, Platformy nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Na Portalach użytkownicy wystawiają własne przedmioty wirtualne - sprzedają je lub odkupują od innych użytkowników. Kupującymi mogą być zarówno podatnicy, jak i podmioty niebędące podatnikami, pochodzące z Polski, innych państw Unii Europejskiej lub z państw trzecich. Co istotne, Wnioskodawca nie ma żadnych relacji z nabywcami jego przedmiotów wirtualnych, nie wie kto kupił dany przedmiot, gdyż obrót ten jest podobny do obrotu papierami wartościowymi na giełdzie, co wynika z poniższego opisu funkcjonowania platform tego typu.

W celu rozpoczęcia korzystania z Platformy użytkownik zobowiązany jest utworzyć własne, indywidualne konto. Rejestracja nie wymaga podania danych ani innych informacji umożliwiających identyfikacje użytkownika. Odbywa się ona z wykorzystaniem konta prowadzonego na platformie, np. (…). W relacjach w ramach Platformy, jak również wobec innych użytkowników, użytkownik identyfikowany jest wyłącznie z pomocą pseudonimu, tzw. (...), który sobie wybiera.

Użytkownik zobowiązany jest zaakceptować regulamin Platformy (dalej: „Regulamin”), który nie podlega negocjacjom ani modyfikacjom. Nie istnieje również możliwość zawierania jakichkolwiek indywidualnych umów kształtujących relację pomiędzy użytkownikiem a Platformą. W konsekwencji warunki korzystania z Platformy są jednostronnie określane przez jej operatora i mają charakter sztywny.

Po dokonaniu rejestracji użytkownik uzyskuje możliwość korzystania z Platformy, a tym samym sprzedaż przedmiotów wirtualnych. Proces ten przebiega w następujący sposób.

Użytkownik wybiera przedmiot wirtualny, który zamierza przeznaczyć do sprzedaży, oraz ustala jego cenę. W praktyce cena jest jedynym elementem transakcji, na który użytkownik ma bezpośredni wpływ. Nie ma on bowiem możliwości ustalenia pozostałych warunków transakcji. Nie ma również wpływu na sposób organizacji procesu sprzedaży przez Platformę ani na techniczne zasady przeprowadzania transakcji pomiędzy użytkownikami.

Użytkownik nie ma także wpływu na sposób przetwarzania płatności ani na treść komunikatów kierowanych rzez Platformę do kupujących. Nie uczestniczy w ustalaniu zasad obsługi reklamacji ani w rozstrzyganiu sporów pomiędzy użytkownikami. Nie ma również możliwości samodzielnego dokumentowania transakcji wobec końcowego kupującego, którego nie zna. W konsekwencji nie posiada żadnej swobody w kształtowaniu relacji z ostatecznymi kupującymi i ma kontakt jedynie z Platformą.

Jednocześnie to po stronie Platformy leży organizacja całego procesu sprzedaży. Udostępnia ona infrastrukturę techniczną niezbędną do publikacji ofert oraz przeprowadza transakcje pomiędzy użytkownikami bez ich osobistego udziału, a także bez ich wiedzy o sobie. Określa także zasady zawierania transakcji pomiędzy użytkownikami, zarówno w aspekcie technicznym, jak i regulaminowym. Platforma ustala również zasady dokonywania płatności za przedmioty wirtualne, a także zasady przekazywania środków sprzedającym.

Płatności realizowane są w ramach systemów płatniczych wskazanych przez Platformę. Środki uzyskane ze sprzedaży są transferowane do Platformy i ewidencjonowane na koncie użytkownika prowadzonym w ramach Platformy, a następnie udostępniane zgodnie z procedurami określonymi przez operatora Platformy.

Platforma określa również zasady postępowania w przypadku reklamacji oraz sporów związanych z przeprowadzanymi transakcjami. Obsługa reklamacji oraz rozstrzyganie sporów pomiędzy użytkownikami odbywa się w ramach mechanizmów przewidzianych przez Platformę i pozostaje pod jej kontrolą.

Dodatkowo Platforma posiada szerokie uprawnienia w zakresie nadzoru nad przebiegiem transakcji. W szczególności może nakładać sankcje w przypadku niewykonania albo nienależytego wykonania transakcji przez użytkownika. Może również ograniczać funkcjonalność konta użytkownika, blokować dostęp do konta, a także podejmować decyzje dotyczące utrzymania, zawieszenia lub zakończenia dostępu użytkownika do świadczonych usług.

W praktyce oznacza to, że Platforma kontroluje przebieg transakcji w bardzo szerokim zakresie, pozostawiając użytkownikowi jedynie ograniczony wpływ na jej warunki – to jest co i za jaką cenę chce sprzedać bądź kupić.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa przedmioty wirtualne od osób trzecich. Następnie, za pośrednictwem Platformy, wystawia ofertę ich sprzedaży, określając cenę. Sprzedawana przedmioty wirtualne są zbywane w stanie nieprzetworzonym, tj. w takiej samej postaci, w jakiej zostały nabyte przez Wnioskodawcę. Po wykonaniu tych czynności przedmiot wirtualny staje się możliwy do zakupu przez innych użytkowników Platformy za pośrednictwem jej interfejsu.

Jak wskazano powyżej, sposób prezentacji oferty, jej format, układ oraz warunki są sztywno określone w Regulaminie Platformy.

Po wystawieniu przedmiotu wirtualnego proces sprzedaży odbywa się w ramach Platformy, pod jej pełną kontrolą. Od tego momentu Wnioskodawca nie ma realnego wpływu na dalszy przebieg transakcji. Nie może kształtować oferty w innym zakresie niż uprzednio ustalona cena. Nie ma również możliwości wyboru ani selekcji kupującego według jakichkolwiek kryteriów.

Wnioskodawca nie ma możliwości weryfikacji potencjalnych nabywców. Nie może ustalić ich tożsamości, kraju pochodzenia ani statusu podatkowego. Nie ma możliwości dokonania takiej weryfikacji po dokonaniu zakupu przedmiotu wirtualnego przez innego użytkownika.

W przypadku podjęcia decyzji o zakupie przez innego użytkownika Wnioskodawca otrzymuje jedynie powiadomienie o konieczności wykonania czynność technicznej polegającej na zaakceptowaniu transakcji w wyznaczonym terminie. Jedyną informacją dotyczącą nabywcy, jaka jest w tym momencie widoczna dla Wnioskodawcy jest fikcyjny pseudonim użytkownika (...) nabywającego oferowany przedmiot wirtualny. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych innych danych pozwalających na identyfikację tej osoby.

Jeżeli Wnioskodawca nie zaakceptuje transakcji w terminie wskazanym przez Platformę, może zostać obciążony sankcją ustaloną jako procent wartości przedmiotu wirtualnego. W przypadku platformy C. sankcja ta wynosi 4% wartości przedmiotu wirtualnego.

Po przekazaniu przedmiotu wirtualnego dalszy przebieg transakcji pozostaje poza kontrolą mechanizmów bezpieczeństwa Platformy. Z uwagi na sposób funkcjonowania tego systemu środki ze sprzedaży nie są przekazywane Wnioskodawcy niezwłocznie. Co do zasady, stają się one dostępne dopiero po upływie 7 dni, tj. po upływie okresu zabezpieczenia związanego z możliwością cofnięcia wymiany przedmiotu. Wnioskodawca nie ma wpływu ani na długość tego okresu, ani na zasady jego stosowania.

Płatność od końcowego kupującego realizowana jest w ramach systemu wskazanego przez Platformę. Wnioskodawca nie pobiera płatności bezpośrednio od kupującego. Nie ma również natychmiastowego dostępu do środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotu wirtualnego.

Środki pochodzące ze sprzedaży są ewidencjonowane na saldzie użytkownika prowadzonym w ramach Platformy. Platforma potrąca z ceny sprzedaży prowizję stanowiącą jej wynagrodzenia. W konsekwencji wynagrodzeniem Wnioskodawcy jest kwota pomniejszona o wartość prowizji. Jej wysokość widoczna jest w panelu użytkownika, w danych dotyczących poszczególnych transakcji.

Wnioskodawca nie otrzymuje klasycznych faktur ani rachunków dokumentujących każdorazowe pobranie prowizji. Informacje o jej wysokości wynikają z postanowień Regulaminu oraz z danych prezentowanych w panelu użytkownika.

Wnioskodawca nie otrzymuje od Platform danych identyfikujących kupujących. W szczególności nie zna ich imienia i nazwiska, adresu, adresu e-mail ani numeru identyfikacji podatkowej. Nie zna również ich statusu jako podatnika albo konsumenta. Nie zna także kraju ich siedziby, miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu.

W praktyce jedyną informacją widoczną dla Wnioskodawcy jest fikcyjny pseudonim (...) użytkownika korzystającego z Platformy. Informacja ta nie pozwala jednak na ustalenie tożsamości kupującego. Wnioskodawca nie dysponuje także innymi narzędziami umożliwiającymi samodzielne ustalenie tych informacji.

W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest w stanie wskazać ostatecznego nabywcy jego produktu, a tym bardziej ustalić jego statusu podatkowego, miejsca jego siedziby lub zamieszkania. Brak tych danych wynika z modelu funkcjonowania Platformy organizującej ten rynek jako tzw. market place.

Wnioskodawca nie ma również bezpośredniego kontaktu z kupującymi. Nie ma możliwości komunikowania się z nimi, np. za pośrednictwem wewnętrznego czatu. Całość komunikacji związanej z transakcją odbywa się za pośrednictwem Platformy. Kupujący również nie otrzymują bezpośredniego kontaktu do Wnioskodawcy.

Zgodnie z Regulaminem Platforma może udostępniać kupującym potwierdzenia dokonania transakcji lub informacje o zakupie przedmiotu wirtualnego. Na dokumentach lub komunikatach kierowanych do kupujących nie są jednak ujawniane dane identyfikacyjne Wnioskodawcy jako dostawcy. Kupujący nie otrzymują informacji takich jak imię i nazwisko, adres czy numer identyfikacji podatkowej Wnioskodawcy. W praktyce Wnioskodawca nie jest dla kupującego w żaden sposób identyfikowalny ani tym bardziej wyraźnie wskazany jako podmiot świadczący usługę. Dokumentacja transakcyjna po stronie końcowego nabywcy nie odzwierciedla zatem Wnioskodawcy jako usługodawcy wobec kupującego.

Po stronie Wnioskodawcy pozostaje natomiast dostęp do historii transakcji w panelu użytkownika Platformy. Zawiera ona informacje o wartości sprzedaży, wysokości prowizji oraz saldzie jego (Wnioskodawcy) konta użytkownika.

Wnioskodawca posiada również potwierdzenia wpłat środków na rachunek bankowy. Dokumenty te odzwierciedlają rozliczenie realizowane pomiędzy nim a Platformą i nie zawierają danych pozwalających na identyfikację końcowego kupującego. Dokumentacja odzwierciedla jedynie relację ekonomiczną pomiędzy Wnioskodawcą a Platformą.

Pytania

1.Czy w przedstawionym modelu sprzedaży przedmiotów wirtualnych za pośrednictwem Platformy zastosowanie znajdzie art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011, a w konsekwencji czy należy uznać, że Wnioskodawca nie świadczy usług elektronicznych bezpośrednio na rzecz końcowych nabywców, lecz świadczy je na rzecz Platformy?

2.Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawca świadczy usługi elektroniczne na rzecz Platformy miejscem świadczenia tych usług jest miejsce siedziby usługobiorcy zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, a zatem usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

1.W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011. W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca świadczy usługi elektroniczne na rzecz Platformy, nie zaś bezpośrednio na rzecz końcowych nabywców.

2.W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że świadczy on usługi elektroniczne na rzecz Platformy, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce siedziby usługobiorcy zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprzedaż przedmiotów wirtualnych wykorzystywanych w grach komputerowych nie stanowi dostawy towarów, lecz świadczenie usług. Jednocześnie usługi te mają niewątpliwie charakter usług elektronicznych.

Zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy o VAT, przez usługi elektroniczne rozumie się usługi świadczone za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w art. 7 Rozporządzenia nr 282/2011. Z kolei art. 7 ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011 stanowi, że usługami świadczonymi drogą elektroniczną są usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie, ze względu na ich charakter, jest zasadniczo zautomatyzowane, wymaga minimalnego udziału człowieka oraz których wykonanie bez wykorzystania technologii informatycznej jest niemożliwe.

W przedstawionym stanie faktycznym wszystkie te przesłanki są spełnione. Przedmioty wirtualne mają wyłącznie postać cyfrową. Obrót nimi odbywa się wyłącznie za pośrednictwem internetu. Proces sprzedaży realizowany jest w ramach infrastruktury technicznej Platformy ma w zasadniczej mierze charakter zautomatyzowany. Udział Wnioskodawcy ogranicza się bowiem zasadniczo do wyboru przedmiotu przeznaczonego do sprzedaży, określenia jego ceny oraz zaakceptowania transakcji. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę stanowią świadczenie usług elektronicznych.

Sam fakt, że w analizowanym stanie faktycznym mamy do czynienia z usługami elektronicznymi nie przesadza jednak jeszcze o skutkach podatkowych na gruncie VAT. Kluczowe znaczenie ma bowiem ustalenie, kto jest usługobiorcą usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Kwestię tę rozstrzyga art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011. Przepis ten znajduje zastosowanie do usług elektronicznych świadczonych za pośrednictwem portalu lub platformy i określa, czy za podmiot świadczący usługę wobec użytkownika końcowego należy uznać faktycznego dostawcę, czy platformę uczestniczącą w transakcji.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011, w przypadku, gdy usługi świadczone drogą elektroniczną są realizowane za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, interfejsu lub portalu, np. sklepu z aplikacjami, przyjmuje się do celów stosowania art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE, że podatnik uczestniczący w świadczeniu tych usług (tu Platforma) działa we własnym imieniu, lecz na rzecz dostawcy tych usług, chyba że podatnik ten wyraźnie wskaże tego dostawcę jako podmiot świadczący usługę i jest to odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych zawartych między stronami.

Oznacza to, że co do zasady platforma uczestnicząca w świadczeniu usług elektronicznych jest traktowana dla celów VAT jako podmiot , który sam otrzymał i sam wyświadczył usługę wobec końcowego odbiorcy. Wyjątek od tej zasady może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy faktyczny dostawca zostanie wyraźnie wskazany jako usługodawca wobec klienta. Konieczne jest przy tym, aby znalazło to odzwierciedlenie zarówno w dokumentacji, jak i w rzeczywistym modelu funkcjonowania transakcji.

Rozporządzenie nr 282/2011 przewiduje dodatkowo, że podatnik (tu: Platforma) uczestniczący w świadczeniu usług elektronicznych, który zatwierdza obciążenie usługobiorcy płatnością, zatwierdza świadczenie usług albo ustala ogólne warunki świadczenia usług, co do zasady nie może skutecznie wskazać innej podmiotu jako usługodawcy wobec klienta końcowego.

W opisanym stanie faktycznym nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać, że Wnioskodawca jest wyraźnie wskazany jako podmiot świadczący usługę wobec końcowego nabywcy. Po pierwsze, kupujący nie otrzymuje danych umożliwiających identyfikację Wnioskodawcy. Nie zna jego imienia i nazwiska, adresu ani numeru identyfikacji podatkowej. W praktyce Wnioskodawca nie jest zatem wobec kupującego ujawniany jako samodzielny usługodawca. Po drugie, dokumenty lub komunikaty kierowane przez Platformę do końcowego nabywcy nie wskazują Wnioskodawcy jako podmiotu dane świadczącego usługę. Dokumentacja po stronie końcowego nabywcy nie odzwierciedla zatem relacji usługowej pomiędzy Wnioskodawcą a kupującym. Po trzecie, Wnioskodawca nie dokumentuje sprzedaży bezpośrednio wobec kupującego. Dokumentacja dotycząca transakcji odnosi się do Platformy jako podmiotu uczestniczącego w organizowaniu i realizacji sprzedaży, a nie do użytkownika końcowego. Już ta okoliczność wskazuje, że to nie końcowy nabywca jest traktowany przez Wnioskodawcę jako jego bezpośredni kontrahent.

Niezależnie od powyższego, w przestawionym stanie faktycznym, Platforma nie pełni wyłącznie biernej funkcji technicznej lub informacyjnej. Przeciwnie, uczestniczy ona aktywnie i dominująco w świadczeniu usług elektronicznych. Znajduje to wyraz zarówno w sposobie organizacji transakcji, jako i w zakresie kontroli sprawowanej nad jej przebiegiem.

Warunki korzystania z Platformy wynikają wprost z jej Regulaminu, który nie podlega negocjacjom ani modyfikacjom. Dodatkowo brak jest możliwości zawarcia jakiejkolwiek indywidualnej umowy regulującej stosunki pomiędzy użytkownikiem a Platformą. Użytkownik może jedynie zaakceptować narzucone warunki albo zrezygnować z korzystania z Platformy. To Platforma określa sposób organizacji procesu sprzedaży, ma pełną kontrolę nad przedmiotami sprzedaży oraz kwotami przepływów finansowych poprzez określenie zasad prezentacji ofert, technicznych zasad zawierania transakcji, sposobu dokonywania płatności, sposobu przekazywania środków sprzedającym oraz zasad i prowadzenia postępowania reklamacyjnego i rozstrzygania sporów. Tym samym to Platforma ustala warunki świadczenia usług w rozumieniu art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011.

Rola Platformy nie ogranicza się jednak wyłącznie do ustalania ogólnych warunków świadczenia usług. Platforma sprawuje również bezpośrednią kontrolę nad płatnością oraz nad samym wykonaniem transakcji. Płatność od końcowego odbiorcy realizowana jest w ramach systemu wskazanego przez Platformę. Wnioskodawca nie pobiera płatności bezpośrednio od kupującego i nie ma dostępu do środków bezpośrednio po dokonaniu płatności. Środki ze sprzedaży są ewidencjonowane na saldzie użytkownika prowadzonym przez Platformę i to ona decyduje o zasadach ich udostępnienia oraz wypłaty. Jednocześnie Platforma potrąca z ceny sprzedaży prowizję stanowiącą jej wynagrodzenia. Oznacza to, ze Platforma kontroluje mechanizm płatności i rozliczenia transakcji.

Aktywna rola Platformy przejawia się również w samym sposobie wykonani transakcji. Po wystawieniu przedmiotu wirtualnego dalszy proces sprzedaży odbywa się wyłącznie w ramach Platformy. Wnioskodawca nie ma wpływu na wybór kupującego i nie może selekcjonować nabywców według jakichkolwiek kryteriów. Nie jest również w stanie ustalić, kto będzie końcowym nabywca oferowanego przez niego przedmiotu wirtualnego.

W przypadku podjęcia decyzji o zakupie przez innego użytkownika Wnioskodawca otrzymuje jedynie powiadomienie o konieczności wykonania czynność technicznej polegającej na zaakceptowaniu transakcji w wyznaczonym terminie. Jedyną informacją dotyczącą nabywcy, jaka jest w tym momencie widoczna dla Wnioskodawcy, jest jego fikcyjny pseudonim użytkownika (...). Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych innych danych pozwalających na identyfikację tej osoby.

Brak zaakceptowania transakcji w wyznaczonym czasie może skutkować nałożeniem sankcji. ustalona W przypadku platformy C. sankcja ta wynosi 4% wartości przedmiotu wirtualnego. Oznacza to, ze Platforma nie tylko organizuje proces sprzedaży, lecz także wymusza na użytkowniku określony sposób działania oraz przewiduje konsekwencje jego niewykonania.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że Platforma nie jest biernym pośrednikiem technicznym, lecz podmiotem realnie kontrolującym wykonanie transakcji.

W praktyce jedyną informacją widoczną dla Wnioskodawcy jest fikcyjny pseudonim użytkownika korzystającego z Platformy, który stał się kupującym. Dane te nie pozwalają jednak na identyfikację kupującego. Wnioskodawca nie ma bezpośredniego kontaktu z kupującymi. Nie może komunikować się z nim poza systemem Platformy. Kupujący również nie otrzymują bezpośredniego kontaktu do Wnioskodawcy.

Obsługa sporów i reklamacji pozostaje po stronie Platformy. To ona przyjmuje zgłoszenia dotyczące problemów technicznych albo nieprawidłowości w przebiegu transakcji. To ona rozstrzyga spory oraz rozpatruje reklamacje związane z realizacją transakcji. Oznacza to, że Platforma kontroluje także relację z użytkownikiem końcowym.

Nie ma przy tym decydującego znaczenia okoliczność, że Regulamin Platformy może przewidywać, iż transakcje zawierane są formalnie pomiędzy użytkownikami, a sama Platforma określa się jako pośrednik. Dla zastosowania art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011 znaczenie ma bowiem rzeczywisty model gospodarczy oraz faktyczny zakres kontroli nad świadczeniem.

W analizowanym przypadku, to Platforma organizuje sprzedaż, określa jej warunki, kontroluje płatność, kontroluje wykonanie transakcji, obsługuje reklamacje i spory, a także nie ujawnia Wnioskodawcy jako usługodawcy wobec klienta końcowego. Oznacza to, że z perspektyw VAT to Platforma pełni rolę podmiotu świadczącego usługę wobec użytkownika końcowego.

Podsumowując, brak jest podstaw do uznania, że Wnioskodawca samodzielnie występuje wobec końcowego nabywcy jako niezależny usługodawca. Nie kształtuje on samodzielnie relacji z kupującym, nie kontroluje istotnych elementów transakcji i nie jest ujawniany wobec użytkownika końcowego jako podmiot świadczący usługę.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011. W konsekwencji Wnioskodawca świadczy usługi elektroniczne na rzecz Platformy, a nie bezpośrednio na rzecz końcowych nabywców. To Platforma jest traktowana jako podmiot świadczący usługę wobec użytkownika końcowego.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w dotychczasowej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W analogicznych sprawach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyjmował, że sprzedaż przedmiotów wirtualnych za pośrednictwem platform internetowych stanowi świadczenie usług elektronicznych na rzecz platformy, a nie bezpośrednio na rzecz użytkownika końcowego. Potwierdzają to w szczególności interpretacje:

• z dnia 30 czerwca 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.356.2025.2.JSZ,
• z dnia 12 grudnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.690.2025.3.JO,
• z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.78.2025.1.JO,
• z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.285.2024.1.JO,
• z dnia 23 maja 2023 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.155.2023.2.KK,
• z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.353.2022.2.KK.

Ad 2

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do Pytania nr 1, w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie świadczy usług elektronicznych na rzecz końcowych nabywców. Na podstawie art. 9a Rozporządzenia nr 282/2011 należy uznać, że Wnioskodawca świadczy te usługi na rzecz Platformy. Platforma natomiast jest traktowana jako podmiot świadczący usługi wobec użytkowników końcowych. Oznacza to, ze dla potrzeb ustalenia miejsca świadczenia usług usługobiorcą Wnioskodawcy jest Platforma.

Zgodnie z art. 28a ustawy o VAT, na potrzeby stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług, przez podatnika rozumie się podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności. Nie ulega wątpliwości, że Platforma prowadząca działalność usługową na olbrzymia skalę o zasięgu globalnym, spełnia te definicję.

W przedstawionym stanie faktycznym Platformy prowadzone są przez podmioty gospodarcze mające siedziby poza terytorium Polski. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy i dostępnymi ogólnie informacjami (np. publikowanymi przez same Platformy) nie posiadają one również stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie ogólna zasada określona w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Skoro więc usługobiorca Wnioskodawcy jest Platforma będąca podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, a jej siedziba znajduje się poza terytorium Polski, to miejscem świadczenia usług wykonywanych przez Wnioskodawcę jest miejsce siedziby tej Platformy. W konsekwencji usługi świadczone przez Wnioskodawcę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Nie są to bowiem usługi, których miejscem świadczenia jest terytorium kraju.

Powyższy wniosek pozostaje aktualny niezależnie od tego, czy Platforma posiada siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, czy też poza terytorium Unii Europejskie. W obu przypadkach, przy braku siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, miejscem świadczenia usług jest miejsce siedziby usługobiorcy.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W analogicznych sprawach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyjmował, że w przypadku uznania platformy za usługobiorcę usług elektronicznych świadczonych przez podatnika, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce siedziby platformy zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Potwierdzają to w szczególności interpretacje:

• z dnia 30 czerwca 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.356.2025.2.JSZ,
• z dnia 12 grudnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.690.2025.3.JO,
• z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.78.2025.1.JO,
• z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.285.2024.1.JO.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że w przypadku świadczenia przez Wnioskodawcę usług elektronicznych na rzecz Platformy miejscem świadczenia tych usług jest miejsce siedziby usługobiorcy zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

W tym stanie rzeczy Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie jego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 26 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Załącznik I zawiera następujące usługi:

Stosownie do art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

• realizacja za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
• świadczenie jest zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki,
• ich wykonanie bez wykorzystania technologii informatycznej jest niemożliwe,
• nie jest objęta wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.

a)na fakturze wystawionej lub udostępnionej przez każdego podatnika uczestniczącego w świadczeniu usługi należy wyszczególnić (tj. wystarczająco jasno wskazać) przedmiotową usługę i jej dostawcę (w zwykłych transakcjach handlowych fakturę VAT wystawia się między dwoma podatnikami); oraz

b)na rachunku lub paragonie należy wyszczególnić przedmiotową usługę i jej dostawcę (podatnik musi wystawić lub udostępnić odbiorcy końcowemu rachunek lub paragon, na którym wyszczególni przedmiot świadczonej usługi i informacje dotyczące usługodawcy, np. nazwę przedsiębiorstwa, numer identyfikacyjny VAT); oraz

c)podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza obciążenia usługobiorcy płatnością (oznacza to na przykład, że sklep z aplikacjami nie jest odpowiedzialny za płatność pomiędzy konsumentem końcowym a właścicielem treści aplikacji); oraz

d)podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza świadczenia usługi (oznacza to, że dostawa, na przykład aplikacji, od właściciela treści za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie jest zatwierdzana przez sklep z aplikacjami); oraz

e)podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie ustala ogólnych warunków świadczenia usługi (oznacza to, na przykład, że warunki sprzedaży aplikacji za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie są ustalane przez sklep z aplikacjami);

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym:

 Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Stosownie do zasady ogólnej zawartej w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Odnosząc się do miejsca opodatkowania, świadczonych przez Pana usług należy wskazać, że choć przedmiotowe usługi mają charakter usługi elektronicznej, jednakże są świadczona na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Dokonuje Pan bowiem sprzedaży przedmiotów wirtualnych na rzecz Platform, które posiadają siedziby w różnych krajach. Platformy, z których Pan korzysta znajdują się w USA oraz w Chinach, ale mogą mieć siedzibę zarówno na terytorium innych państw członkowskich UE, jak i poza UE, natomiast nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zatem przepisy dotyczące ustalania miejsca świadczenia usług elektronicznych na podstawie art. 28k ust. 1 ustawy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zauważyć należy, że art. 28k ust. 1 ustawy ma zastosowanie do usług świadczonych drogą elektroniczną wyłącznie na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, co nie ma miejsca w Pana przypadku. Oznacza to, że miejsce świadczenia wykonywanych usług należy ustalić na podstawie zasady ogólnej, wyrażonej w art. 28b ust. 1 ustawy. Jednocześnie zastrzeżenia wynikające z art. 28b ust. 1 ustawy nie będą miały zastosowania w opisywanym przypadku.

W związku z powyższym w analizowanej sprawie miejsce świadczenia przedmiotowych usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy, zatem jest to miejsce, w którym usługobiorcy (Platformy) posiadają siedzibę działalności gospodarczej.

Skoro Platformy, na rzecz których świadczy Pan usługi elektroniczne to podmioty gospodarcze, które nie mają siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej to miejscem opodatkowania świadczonych usług nie jest Polska i usługi te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

W konsekwencji Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.