Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2026 r. WebGroup Czech Republic, a.s. i in. przeciwko Ministre de la Culture i in., sygn. połączone C-188/24 i C-190/24

Artykuł 2 lit. h) i art. 3 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)należy interpretować w ten sposób, że: dziedzina podlegająca koordynacji, o której mowa w pierwszym z tych przepisów, nie ogranicza się do wymagań i materii regulowanych przepisami harmonizującymi zawartymi w rozdziałach II i III tej dyrektywy i może obejmować zarówno generalne i abstrakcyjne uregulowania prawa karnego, jak i uregulowania realizujące cele porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony publicznej, o ile uregulowania te przewidują wymagania dotyczące podejmowania lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego, które nie są wyłączone z zakresu dziedziny podlegającej koordynacji na podstawie tego art. 2 lit. h) ppkt (ii), i dotyczą dziedzin, które nie są wyłączone ani z zakresu stosowania wspomnianej dyrektywy na podstawie jej art. 1 ust. 5, ani z mechanizmu, o którym mowa w tym art. 3 ust. 1 i 2, zgodnie z jego ust. 3;stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie stosowało wobec podmiotów świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego z siedzibą w innych państwach członkowskich ogólny i abstrakcyjny obowiązek wynikający z prawa karnego mający na celu zapobieganie dostępowi małoletnich do treści pornograficznych;nie stoją one na przeszkodzie temu, by – z poszanowaniem warunków przewidzianych w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31 w związku z art. 1 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i bez uszczerbku dla stosowania art. 3 ust. 5 tej dyrektywy – państwo członkowskie przewidziało przyjęcie środków mających na celu zobowiązanie podmiotów świadczących daną usługę mających siedzibę w innych państwach członkowskich do wprowadzenia systemu weryfikacji wieku użytkowników stron pornograficznych, jeżeli owi usługodawcy nie podjęli odpowiednich środków, o których mowa w art. 28b dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych);nie stoją one na przeszkodzie temu, by – z poszanowaniem warunków przewidzianych w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31 i bez uszczerbku dla stosowania jej art. 3 ust. 5 – państwo członkowskie, ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony publicznej, przewidziało przyjęcie środków zmierzających do zakazania podmiotom świadczącym daną usługę mającym siedzibę w innych państwach członkowskich retransmisji informacji dotyczących określonych kontroli drogowych.Artykuł 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/31należy interpretować w ten sposób, że:jeżeli za pomocą algorytmu podmiot świadczący usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą między innymi na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę określa we własnym interesie lub w interesie świadczonej przez siebie usługi, na jakich warunkach, w jaki sposób i w jakiej kolejności informacje te są lub nie są rozpowszechniane w ramach owej usługi, rzeczony podmiot sprawuje kontrolę nad tymi informacjami, wobec czego nie można go uznać za podmiot świadczący „usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę” w rozumieniu tego art. 14 ust. 1, a zatem ów art. 15 ust. 1 nie ma do niego zastosowania;nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony publicznej, zakazało podmiotom świadczącym usługę elektroniczną, którą można zakwalifikować jako „usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę” w rozumieniu wspomnianego art. 14 ust. 1, retransmitowania informacji dotyczących określonych kontroli drogowych.