Postanowienie WSA w Opolu z dnia 19 czerwca 2026 r., sygn. I SA/Op 126/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 29 grudnia 2025 r., nr OI-K.154.7.3.2025.HP w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadnienie

A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na orzeczenie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 29 grudnia 2025 r., nr OI-K.154.7.3.2025.HP, w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

W skardze złożono szereg wniosków procesowych, w tym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu (zwanego dalej organem), a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 przez tut. Sąd. Uzasadniając żądanie skierowane do organu, jak i to skierowane do Sądu, A. B. (zwana dalej także skarżącą) podniosła, że w realiach pragmatyki Służby Więziennej organom służbowym jest niezmiernie łatwo wykonać orzeczenie dyscyplinarne, bowiem odbywa się to w drodze czynności materialno-technicznej (pisma) stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego (art. 237 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, Dz. U. z 2025 r. poz. 1750, ze zm.). Nie jest wydawany rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, co zwykle pozwala nieznacznie odroczyć skutki wydalenia i odpowiednio zareagować przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych na wynik sądowej kontroli orzeczenia dyscyplinarnego. Czynność ta nie jest poddawana już kontroli instancyjnej, ani sądowej, a rodzi w wypadku skarżącej - co sama wskazała - niezwykle dotkliwe i trudne do odwrócenia skutki, tak w sferze bytowej, jak i finansowej. Zdaniem skarżącej, czynność ta rodzi utratę pracy i jedynego dla skarżącej źródła utrzymania bez jakiegokolwiek uprzedzenia, pozwalającego na poszukiwanie zatrudnienia. Ponadto, wykonanie wydalenia pozwoli na uostatecznienie się decyzji orzekającej zwrot pomocy mieszkaniowej. Skarżąca stwierdziła, że w dacie składania niniejszej skargi Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] wydał bowiem nieostateczną decyzję z dnia 29 grudnia 2025 r., nr [...], żądającą od skarżącej zwrotu kwoty 91.794 zł tytułem pomocy mieszkaniowej podlegającej zwrotowi wskutek wydalenia ze służby. Jak wskazała skarżąca, nie stać jej na tak duży wydatek i ryzyko egzekucji takiej kwoty bezsprzecznie wyrządzi jej znaczną szkodę. W ocenie skarżącej, zagrozi jej to bieżącej egzystencji, zwłaszcza gdyby miało się okazać, ze zaskarżone orzeczenia wydano z naruszeniem prawa skutkującym jego eliminacją przez Sąd.