Wyrok SN z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. II PSKP 114/26

1. Obowiązek pouczenia pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych faktów, przewidziany w art. 477 zd. 2 k.p.c., stanowi wyraz ochronnej funkcji prawa pracy i nie aktualizuje się wobec pracownika, który od początku postępowania korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz formułuje żądanie w sposób wyraźny i stanowczy. Regulacja ta nie może być rozumiana jako powinność sądu czuwania nad poprawnością sformułowanych żądań i doprowadzania do ich przeformułowania, gdyż naruszałoby to zasadę kontradyktoryjności oraz równość broni stron.

2. Uprawnienie do wyboru waluty, w której ma zostać spełnione świadczenie pieniężne wyrażone w walucie obcej, przysługuje dłużnikowi (art. 358 § 1 k.c.), a wierzyciel — także w razie opóźnienia dłużnika — nabywa na podstawie art. 358 § 3 k.c. jedynie prawo wyboru kursu, jeżeli dłużnik dokona wyboru waluty polskiej, nie zaś prawo zmiany waluty świadczenia bez zgody dłużnika. Zastrzeżenie w umowie efektywnej klauzuli walutowej, przez ustalenie waluty obcej jako wyłącznej waluty świadczenia, eliminuje uregulowane w art. 358 § 1 k.c. upoważnienie przemienne dłużnika, wskutek czego art. 358 § 3 k.c. nie znajduje zastosowania.

Teza AI