Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2026 r. Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea przeciwko M.G.D., sygn. C-280/25

Artykuł 2 ust. 1 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, podpisanej w Brukseli w dniu 26 lipca 1995 r. i załączonej do aktu Rady z dnia 26 lipca 1995 r., w świetle art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiejnależy interpretować w ten sposób, że:w sytuacji gdy żaden przepis krajowy nie określa kwoty, powyżej której nadużycie finansowe naruszające interesy finansowe Unii należy uznać za „poważne”, takie nadużycie należy w sposób konieczny zakwalifikować w ten sposób, kiedy dotyczy ono kwoty przekraczającej 50 000 EUR, niezależnie od tego, czy szkoda poniesiona przez budżet Unii z powodu tego nadużycia finansowego również przekracza taką kwotę.Artykuł 325 ust. 1 TFUE i art. 2 ust. 1 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z art. 49 ust. 1, art. 52 ust. 3 i art. 53 Karty praw podstawowychnależy interpretować w ten sposób, że:nie wymagają one zakwestionowania orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, w którym stwierdzono, iż upłynął termin przedawnienia odpowiedzialności karnej sprawców poważnych nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii, zgodnie z krajowym standardem ochrony dotyczącym retroaktywnego stosowania względniejszej ustawy karnej (lex mitior) ustanowionym w orzeczeniu Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (najwyższego sądu kasacyjnego, Rumunia) nr 67/2022 z dnia 25 października 2022 r. Natomiast poza takim przypadkiem te przepisy prawa Unii zakazują sądom rumuńskim stosowania tego krajowego standardu ochrony do postępowań karnych mających za przedmiot przypadki poważnych nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii, niezależnie od okoliczności, po pierwsze, że zgodnie z zasadą porządku konstytucyjnego zakazującą stosowania lex tertia sądom tym nie wolno stosować częściowo następujących po sobie uregulowań karnych poprzez połączenie niektórych ich przepisów, po drugie, że ich prawo krajowe nie zawiera kryteriów pozwalających im na ustalenie, czy stosowanie wspomnianego krajowego standardu ochrony wiąże się z systemowym ryzykiem bezkarności tych nadużyć finansowych, a po trzecie, że termin przedawnienia odpowiedzialności karnej sprawców tych nadużyć finansowych upłynąłby przed ogłoszeniem wyroku z dnia 24 lipca 2023 r., Lin (C107/23 PPU, EU:C:2023:606), gdyby termin ten został obliczony przy zastosowaniu tego krajowego standardu ochrony.