Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2026 r. ZD przeciwko Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC) i in., sygn. C-424/24

Artykuły 45 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez właściwe sądy krajowe pozwalają krajowemu stowarzyszeniu sportowemu – z uwagi na autonomię prawną, jaka mu przysługuje na podstawie prawa krajowego – na nałożenie na członków kierownictwa spółek sportowych kary polegającej na czasowym zakazie wykonywania działalności zawodowej wchodzącej w zakres kompetencji tego stowarzyszenia ze względu na fałszywe oświadczenia finansowe i księgowe złożone z naruszeniem zasad lojalności, fair play i uczciwości, do których przestrzegania członkowie kierownictwa takich spółek są zobowiązani na podstawie uregulowań, do których stosowania właściwe jest owo stowarzyszenie, pod warunkiem że:przyjęcie przepisów umożliwiających temu samemu stowarzyszeniu wymierzenie takiej kary służy osiągnięciu jednego lub większej liczby uzasadnionych celów interesu ogólnego zgodnych z traktatem FUE, mających charakter inny niż czysto gospodarczy, oraz żeprzepisy te są zgodne z zasadą proporcjonalności, co oznacza, że są one odpowiednie do zapewnienia osiągnięcia tego celu lub tych celów w sposób spójny i systematyczny oraz że ustalenie w każdym konkretnym przypadku przewidzianych w nich kar jest obwarowane przejrzystymi, obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami, umożliwiającymi uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności i mogącymi podlegać skutecznej kontroli sądowej.Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez właściwe sądy krajowe ograniczają uprawnienia sądu krajowego mającego dokonać kontroli kary wymierzonej przez krajowe stowarzyszenie sportowe „po wyczerpaniu środków prawnych na wszystkich szczeblach krajowego sportowego wymiaru sprawiedliwości” do uprawnienia polegającego na przyznaniu odszkodowania, jeżeli uzna on, iż kara ta jest niezgodna z prawem, z wyłączeniem uprawnień polegających, z jednej strony, na zarządzeniu środków tymczasowych do czasu wydania orzeczenia co do istoty sprawy, a z drugiej strony, na uchyleniu tej kary i spowodowaniu ustania jej skutków, pod warunkiem że przynajmniej organ należący do tego „krajowego sportowego wymiaru sprawiedliwości”, który orzeka w ostatniej instancji:jest „sądem” w rozumieniu prawa Unii, który zapewnia wymagane gwarancje niezawisłości i bezstronności;z punktu widzenia jego istnienia, składu i organizacji jest on ustanowiony uprzednio na mocy ustawy;pełni rolę orzeczniczą;przestrzega procedury zapewniającej niezbędne gwarancje, w szczególności gwarancje dotyczące poszanowania prawa do obrony i poszanowania zasady kontradyktoryjności, orazjest w stanie uprzednio przeprowadzić skuteczną kontrolę sądową samej kary.