Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2026 r. PQ przeciwko Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság i Alkotmányvédelmi Hivatal., sygn. C-26/25

Artykuł 20 TFUE i art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecichnależy interpretować w ten sposób, żestoją one na przeszkodzie wydaniu przez organy państwa członkowskiego decyzji nakazującej powrót wobec obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywateli Unii Europejskiej – obywateli tego państwa członkowskiego, którzy nigdy nie skorzystali z przysługującej im swobody przemieszczania się – przy czym owe organy nie zbadały wcześniej skutków takiej decyzji dla życia rodzinnego tego obywatela państwa trzeciego oraz dla sytuacji jego małoletnich dzieci, jeżeli wspomniane organy posiadają informacje na temat istnienia więzi rodzinnych między danym obywatelem państwa trzeciego a tymi obywatelami Unii.Artykuł 20 TFUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiejnależy interpretować w ten sposób, żestoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez sąd najwyższy tego państwa członkowskiego, które wykluczają możliwość powołania się na ten art. 20 przeciwko decyzji nakazującej powrót lub w toku procedury powrotu, jeżeli:na prawo pobytu na podstawie wspomnianego art. 20 lub na stosunek zależności powołano się po raz pierwszy na etapie postępowania sądowego, gdy więzi rodzinne między danym obywatelem państwa trzeciego a obywatelem Unii były już znane właściwym organom;albo okoliczności faktyczne istotne dla zastosowania art. 20 zostały ujawnione po raz pierwszy w toku postępowania sądowego;albo procedura powrotu została poprzedzona decyzją odmawiającą prawa pobytu w danym państwie członkowskim.Artykuł 20 TFUE oraz art. 5, 12 i 13 dyrektywy 2008/115 w związku z art. 7 i 24 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, żestoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które zobowiązują organy tego państwa członkowskiego, ze względów bezpieczeństwa narodowego, do wydania decyzji nakazującej powrót wobec obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywateli Unii – obywateli tego państwa członkowskiego, którzy nigdy nie skorzystali z przysługującej im swobody przemieszczania się – wyłącznie na podstawie pozbawionej uzasadnienia wiążącej opinii, wydanej przez organ pełniący wyspecjalizowane funkcje w zakresie bezpieczeństwa narodowego, bez dogłębnego zbadania wszystkich indywidualnych okoliczności i poszanowania zasady proporcjonalności.Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2008/115 w związku z art. 5 tej dyrektywy, art. 20 TFUE, z ogólną zasadą dobrej administracji, a także z art. 47 Karty praw podstawowychnależy interpretować w ten sposób, żestoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z ich wykładnią dokonaną przez sąd najwyższy tego państwa członkowskiego, które przewidują, że w przypadku gdy decyzja nakazująca powrót i decyzja o zakazie wjazdu wydane wobec obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywateli Unii – obywateli tego państwa członkowskiego, którzy nigdy nie skorzystali z przysługującej im swobody przemieszczania się – opierają się na informacjach, których ujawnienie zagrażałoby bezpieczeństwu narodowemu wspomnianego państwa członkowskiego, ów obywatel państwa trzeciego może uzyskać dostęp do tych informacji wyłącznie po uzyskaniu upoważnienia, nie jest informowany nawet o istocie powodów, na których opierają się takie decyzje, i w żadnym wypadku nie może wykorzystywać do celów postępowania administracyjnego lub sądowego informacji, do których uzyskał w stosownym przypadku dostęp, lecz właściwy sąd powinien zwrócić się do prokuratora o interwencję w celu ochrony praw tego obywatela państwa trzeciego.Ogólną zasadę dobrej administracji i art. 47 Karty praw podstawowychnależy interpretować w ten sposób, żenie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują, że organ pełniący wyspecjalizowane funkcje w zakresie bezpieczeństwa narodowego może, jeżeli uzna, że samo ujawnienie istoty powodów, na których opiera się decyzja nakazująca powrót, mogłoby zagrozić bezpieczeństwu narodowemu, odmówić jakiegokolwiek ujawnienia tych powodów obywatelowi państwa trzeciego, którego dotyczy ta decyzja. W celu zapewnienia przestrzegania prawa do obrony sąd krajowy rozpatrujący skargę na taką decyzję powinien jednak, w stosownym przypadku, wyciągnąć konsekwencje z ewentualnej decyzji właściwych organów o niepowiadomieniu o całości lub części powodów leżących u podstaw tej decyzji i odnośnych dowodach.Zasadę pierwszeństwa prawa Unii i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego zobowiązującym sąd krajowy do zastosowania się do oceny prawnej sądu wyższej instancji, nawet jeśli uważa on, w świetle wykładni prawa Unii dokonanej przez Trybunał, że ocena ta nie jest zgodna z tym prawem.