Firma we Wspólnocie (cz. II)

Podstawą prowadzenia przedsiębiorstwa w Unii jest tzw. prawo wejścia i pobytu na terytorium państwa członkowskiego. Co to oznacza? Zgodnie z Dyrektywą Rady odnoszącą się do pracowników samodzielnych są to obywatele państwa członkowskiego, którzy zamierzają udać się do innego kraju Unii Europejskiej, aby tam skorzystać z usług, obywatele państwa członkowskiego, którzy osiedlili się (lub zamierzają to zrobić) w innym kraju Unii, aby prowadzić tam działalność albo świadczyć usługi, jak również ich małżonkowie lub dzieci poniżej 21 roku życia i ich (bądź też małżonków) krewni wstępni i zstępni, będący na ich utrzymaniu, bez względu na przynależność państwową. Należy podkreślić, iż wyżej wymienione osoby mogą opuścić terytorium jednego z krajów Unii Europejskiej i wyjechać do innego, okazując ważny paszport lub inny dokument tożsamości (dowód osobisty - w przypadku obywateli RP będzie to jednak tylko nowy dowód osobisty, ten w wersji plastikowej). Osoby te mają także prawo do karty pobytu ważnej przez pięć lat, którą można odnowić bez dodatkowych formalności.

Prawo Unii Europejskiej nakazuje równe traktowanie obywateli Unii zamierzających zamieszkać w innym kraju w celu założenia własnej firmy lub świadczenia usług. Z przepisów wynika, że obywatele Unii mają zagwarantowane prawo do osiedlenia się w celu rozpoczęcia biznesu lub świadczenia usług wówczas, gdy spełniają warunki, których w danym kraju wymaga się od jego własnych obywateli. Muszą więc posiadać np. konieczne wykształcenie zawodowe, egzaminy, świadectwa lub dyplomy. To jednak pozostanie dla Polaków teorią przez pewien okres.