Likwidacja nie w pełni umorzonych środków trwałych

Małgorzata Rymarz

Podatkowe rozliczenie nakładów ponoszonych na nabycie własnych oraz ulepszenie obcych środków trwałych odbywa się przez odpisy amortyzacyjne. Niekiedy jednak składniki majątku trwałego są likwidowane, nim nastąpi ich całkowite umorzenie.

Likwidacja czyli strata

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., za koszty uzyskania przychodów nie uważa się strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika. Z treści zacytowanych przepisów wynika, że ustawodawca wiąże likwidację niezamortyzowanych elementów majątku trwałego z powstaniem uszczerbku w majątku przedsiębiorcy.

Przyjmuje się, że strata może mieć swoje źródło zarówno w zdarzeniach losowych: nagłych i nieprzewidywalnych (np. kradzież lub pożar), jak i w czynnikach, których wystąpienie mogło zostać w jakiś sposób sprowokowane (np. niewłaściwa eksploatacja urządzenia, która doprowadziła do jego uszkodzenia) lub wynikać ze specyfiki działalności gospodarczej jako gry rynkowej (np. brak popytu, silna konkurencja) albo z właściwości danej rzeczy (naturalne zużycie). Wspólnym mianownikiem okoliczności, które powodują powstanie szkody w mieniu, jest to, że nie wynikają one z celowego działania podatnika.