Czy można wydać decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla obszaru wymagającego planu miejscowego
Po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji zmieniła się sytuacja prawna dotycząca inwestowania na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wprowadzono m.in. zasadę, że takich decyzji nie można wydać dla inwestycji, dla których odrębne przepisy wymagają sporządzenia planów miejscowych. Pojawiły się przy tym wątpliwości, czy ograniczenie to dotyczy tylko konkretnych inwestycji, czy obszarów dla których przepisy wymagają sporządzenia takiego planu.
18 listopada 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (dalej: ustawa o rewitalizacji), która wprowadziła istotne zmiany w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiany te dotyczą również postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Inwestycja celu publicznego
Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP; art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; dalej: u.p.z.p.). W przypadku braku MPZP określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja LICP; art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), a w przypadku pozostałych inwestycji - w drodze decyzji o warunkach zabudowy (decyzja WZ; art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).
POTRZEBUJESZ POMOCY?