Wyrok NSA z dnia 25 października 1995 r., sygn. SA/Gd 1211/95

1. Realizacja roszczenia o przyznanie prawa do dodatku uzależniona jest od woli osoby uprawnionej. Wola ta uzewnętrznia się poprzez złożenie wniosku /art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. nr 105 poz. 509/. A zatem, obowiązek zaspokojenia roszczenia rozpoczyna się z dniem następnym po dniu złożenia wniosku.

2. Przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego na okres sześciu miesięcy - z pierwszym dniem miesiąca - nie znajduje żadnej podstawy w ustawie o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.

Takiej reguły nie można wywieść z par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 1994 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. nr 119 poz. 570/, a gdyby było można, Sąd musiałby odmówić stosowania tego przepisu jako sprzecznego z ustawą oraz wydanego z przekroczeniem ustawowej delegacji.

UZASADNIENIE

Zakwalifikowanie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego jako konstytutywnej i w ślad za tym przyjęcie, że nie może ona rozstrzygać o okresie wcześniejszym niż data jej wydania, nie wytrzymuje krytyki.

Sąd dokonując wykładni art. 39 ust. 1 w powiązaniu z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, przy zastosowaniu wszystkich podstawowych reguł interpretacyjnych - językowej, systemowej i celowościowej - nie dostrzega nie tylko zakazu orzekania o przyznaniu prawa do dodatku za okres poprzedzający wydanie decyzji administracyjnej, lecz wręcz widzi nakaz przyznawania dodatku z dniem następnym po dniu złożenia wniosku.