Wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. II GSK 2090/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 356/11 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 356/11 oddalił skargę M. Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dołączonym do wniosku z 9 marca 2005 r. o pomoc finansową na działanie wspierania gospodarstwa niskotowarowego planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego M. Ł. zadeklarował zakup maszyn rolniczych oraz przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych. Decyzją z [...] lutego 2006 r. wnioskodawcy została przyznana płatność dla gospodarstwa niskotowarowego z zastrzeżeniem, że warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej raty. Trzecia rata została wypłacona 12 czerwca 2008 r. M. Ł. złożył 8 grudnia 2008 r. oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych w planie, dołączając dowody zakupu maszyn rolniczych oraz zaświadczenie z 29 maja 2008 r. o przystąpieniu do Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J. Pismem z 11 marca 2009 r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę o kontynuowaniu płatności w 4 i 5 roku, natomiast pismem z 3 września 2009 r. zawiadomił go o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania płatności.

Decyzją z [...] września 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wstrzymał płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy.

Na skutek skargi wniesionej od tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 36/10 uchylił decyzje organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. - do którego przystąpił M. Ł. - skupia producentów trzody chlewnej, Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić, czy Stowarzyszenie prowadziło na podstawie decyzji odpowiedniego ministra księgę zwierząt, bądź też czy zostało przez takiego ministra uznane, stosownie do aktualnie obowiązujących przepisów. Wskazał również, że gdyby okazało się, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. w żadnym okresie nie prowadziło księgi zwierząt, organ winien rozważyć, czy w tej konkretnej sytuacji uzasadnione jest wstrzymanie skarżącemu płatności. Zwrócił uwagę, że § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286 poz. 2870; dalej: rozporządzenie RM) jest nieprecyzyjny i z jego prawidłowym zrozumieniem trudności mógł mieć nie tylko M. Ł., ale i pracownicy organów obu instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229 poz. 2273; dalej: ustawa z 28 listopada 2008 r.) oraz § 13 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia RM, wstrzymał M. Ł. płatność, którą to decyzję organ II instancji zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. stwierdził, że Zarząd Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J. nie występował do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na prowadzenie księgi zwierząt hodowlanych, ani też nie występował o uznanie go w drodze decyzji. Głównym celem powstania Stowarzyszenia było nawiązanie współpracy pomiędzy poszczególnymi członkami - hodowcami trzody chlewnej - ze sobą, po to aby mogli wzmocnić swoją pozycję w pertraktacjach handlowych z odbiorcą trzody. Tak więc Stowarzyszenie nie jest organizacją, o jakiej mówią przepisy dotyczące hodowców trzody chlewnej, przytoczone w uzasadnieniu wyroku, jaki zapadł w sprawie. Nie zostało ono również zarejestrowane na podstawie przepisów ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 88 poz. 983 ze zm.; dalej: ustawa o grupach producentów rolnych), ani też zgodnie z ustawą z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, chmielu, tytoniu, suszu paszowego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno (j.t. Dz.U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70 ze zm.). Organ wskazał też, że w sprawie nie zachodziły okoliczności o jakich mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia RM, uniemożliwiające realizację przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę M. Ł. podkreślił, że stosownie do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym Sąd, powołując się na wyrok z 25 lutego 2010 r., uchylający poprzednio wydane w tej sprawie decyzje organów obu instancji stwierdził, że rozpoznając stosownie do wytycznych ponownie sprawę organ ustalił, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. nie jest grupą producentów rolnych w rozumieniu ustawy o grupach producentów rolnych, bowiem nie zostało zarejestrowane przez Marszałka Województwa [...]. Nie prowadziło również ksiąg hodowlanych i nie zostało uznane przez Ministra Rolnictwa, a taki wymóg wynika z art. 17 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 133, poz. 921), który to przepis odwołuje się do unijnych przepisów dotyczących uznawania organizacji prowadzących lub zakładających księgi hodowlane (podobnie w poprzednio obowiązującej ustawie z 20 sierpnia 1997 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich - j.t. Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1762 ze zm.) i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 maja 2004 r. w sprawie dodatkowych wymagań wobec związków hodowców lub innych podmiotów prowadzących księgi zwierząt hodowlanych lub ubiegających się o ich otwarcie lub prowadzenie (Dz.U. Nr 131, poz. 1410).

W ocenie Sądu, skoro dokonana w uzasadnieniu wyroku z 25 lutego 2010 r. ocena prawna wiąże nie tylko organy ponownie rozpoznające sprawę, ale także i Sąd rozpoznający skargę, to wszelkie zawarte w skardze zarzuty, sprowadzające się do twierdzenia, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. jest organizacją, o jakiej mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia RM, nie mogą być uwzględnione. Również bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż początkowo organ I instancji uznał, że wykonał w całości przedsięwzięcia, do jakich zobowiązał się w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, podobnie jak to, że czwarta rata została mu wypłacona. Powyższe zdarzenia miały miejsce już po upływie terminu, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Skarżący składając wniosek zobowiązał się do realizacji przedsięwzięć, mających na celu restrukturyzację gospodarstwa i oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności dla gospodarstw niskotowarowych. Jeśli nie był zorientowany, do jakiej "grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych" powinien przystąpić, winien był zwrócić się do organu o wyjaśnienie.

M. Ł. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię przepisów § 5 pkt 2 w związku z § 8 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 rozporządzenia RM poprzez błędne uznanie, że organizacja, do której przystąpił M. Ł. - Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. - nie jest organizacją, o której mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia RM, w związku z czym w zaskarżonym wyroku bezpodstawnie uznano, że skarżący nie wykonał przedsięwzięć przewidzianych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego w zakresie przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych w terminie określonym w § 8 ust. pkt 1, powołanego powyżej rozporządzenia RM, to jest do 12 grudnia 2008 r., i nie złożył oświadczenia o wykonaniu planowanych przedsięwzięć w terminie wynikającym z § 8 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia - to jest do 19 grudnia 2008 r., co przyniosło skutek w postaci odmowy sfinansowania za 4 i 5 rok realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Zdaniem skarżącego, literalna wykładnia przepisu § 5 pkt 2 rozporządzenia RM pozwala w zupełności objąć zakresem tego przepisu także Stowarzyszenie, do którego przystąpił skarżący;

II. przepisów postępowania tj.:

1. przepisu art. 153 ppsa poprzez błędne zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego wyroku wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zawartych w uzasadnieniu wyroku z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 36/10 w części, w której mowa o tym, że organizacja, o którą chodzi w § 5 pkt 2 rozporządzenia RM, to nie każda dowolna w potocznym rozumieniu organizacja, lecz taka organizacja producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami - co zdaniem strony skarżącej, swym zakresem pojęciowym obejmuje także organizację, do jakiej przystąpił M. Ł., to jest Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J.;

2. przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, w związku z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) poprzez nieuwzględnienie sposobu i okoliczności, w jakich było prowadzone postępowanie administracyjne przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na szczeblu Biura Powiatowego w J. i Regionalnego w K., poprzez wprowadzenie w błąd skarżącego i poinformowanie go, po złożeniu 8 grudnia 2008 r. oświadczenia o wykonaniu objętych planem rozwoju przedsięwzięć - o kontynuacji płatności w 4 i 5 roku realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego skarżącego, pismem z 11 marca 2009 r. i poprzez wypłatę 4 raty płatności w kwocie 5 191,88 zł, aby następnie pismem z 3 września 2009 r. powiadomić go o podjęciu działań zmierzających do pozbawienia go płatności, co w oczywisty sposób naruszało przepis art. 8 kpa, a co stanowiło także rażące naruszenie zaufania do organów administracji publicznej, do jakiej należy ww. Agencja, a co w konsekwencji stanowiło także naruszenie przepisów art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ ppsa, gdyż miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. Ł. podniósł, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. nie prowadziło i nie prowadzi hodowli we własnym zakresie. To członkowie Stowarzyszenia prowadzą hodowlę i związaną z tym dokumentację. Pomimo rodzaju działalności wpisanej w ewidencji Stowarzyszenie nie miało wzmianki o hodowli zarodowej, a dopiero to obligowałoby do prowadzenia odpowiednich ksiąg. Zdaniem skarżącego organizacja, do której przystąpił, spełnia przesłanki, o jakich mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia RM. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że zmienność ocen, jaka miała miejsce w przypadku jego sprawy, od zapewnienia o kontynuacji płatności, wypłaty 4 raty, do kategorycznej odmowy realizacji wsparcia jego gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku realizacji planu, jest dobitnym przykładem naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów Państwa, wyrażonej w art. 8 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyrażona w art. 183 § 1 ppsa zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji może być kontrolowany tylko pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej - poza przypadkami nieważności postępowania, której w sprawie się nie dopatrzono.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony, a to z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Przede wszystkim za całkowicie bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 153 ppsa.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie /.../ było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w danej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości, przy czym - co oczywiste - nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie "ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania", o których mowa w omawianym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia i w tym zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą (v. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, Lex 2011; komentarz do art. 153).

Z uzasadnienia uprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2010 r. wynika jednoznacznie, że Sąd ten dokonał wykładni § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Z treści tego przepisu - stanowiącego, że przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/, jest między innymi "przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych" - WSA wywiódł, że w § 5 pkt 2 ustawodawcy nie chodziło o każdą, dowolną - w potocznym rozumieniu - organizację, lecz o taką organizację producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami.

Jednocześnie jednak - czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej - WSA wskazał regulacje prawne dotyczące uznawania organizacji lub stowarzyszeń hodowców, a to decyzję Komisji 89/501/EWG z 18 lipca 1989 r. ustanawiającą kryteria zatwierdzania i nadzoru związków hodowców i organizacji hodowlanych, które zakładają lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych świń hodowlanych czystorasowych (Dz.U.UE.L.1989.247.19) oraz przepisy ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich z 20 sierpnia 1997 r. i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 maja 2004 r. w sprawie dodatkowych wymagań wobec związków hodowców lub innych podmiotów prowadzących księgi zwierząt hodowlanych lub ubiegających się o ich otwarcie lub prowadzenie, jak i przepisy ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich z 29 czerwca 2007 r. Na podstawie tych uregulowań Sąd wyprowadził wniosek, że związek hodowców lub organizacja hodowlana spełnia wymogi do uznania go za organizację producentów rolnych, o jakich mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia RM, gdy związek prowadzi księgi zwierząt i gdy uzyskał w formie decyzji administracyjnej zgodę właściwego ministra do spraw rolnictwa na otwarcie lub prowadzenie ksiąg (wg wcześniejszej ustawy) lub gdy organizacja jest uznana przez ministra właściwego dla spraw rolnictwa decyzją administracyjną (wg nowego stanu prawnego).

Konsekwencją przedstawionej wykładni § 5 pkt 2 powoływanego aktu wykonawczego było zalecenie wyjaśnienia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy Stowarzyszenie, do którego należy skarżący, prowadziło na podstawie decyzji odpowiedniego ministra księgi zwierząt, bądź czy zostało uznane decyzją przez takiego ministra.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że nie ma żadnych podstaw aby twierdzić, że Sąd pierwszej instancji sformułował nowe oceny prawne, sprzeczne z wyrażonymi wcześniej, jak i że nie podporządkował się w pełnym zakresie wytycznym.

W tym stanie rzeczy chybione są zarówno zarzuty błędnej wykładni § 5 pkt 2 rozporządzenia RM, jak i błędnego zastosowania wytycznych WSA zawartych w wyroku z 25 lutego 2010 r.

Ponieważ w podstawach skargi kasacyjnej brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zmierzających do podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, na etapie postępowania kasacyjnego wiążące są ustalenia, że stowarzyszenie, do którego należy skarżący nie spełnia wyżej opisanych wymogów.

Zarzutem błędnej wykładni § 5 pkt 2 w związku z § 8 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia - przez błędne uznanie, że skarżący nie wykonał przedsięwzięcia w omawianym zakresie - autor skargi kasacyjnej zmierza w istocie do zakwestionowania prawidłowości zastosowania ostatniego z wymienionych przepisów. Nie ulega jednak wątpliwości, że niepodważony stan faktyczny sprawy wykluczał wypłatę płatności na podstawie tego przepisu. Stanowi on bowiem, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: 1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz 2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego.

Odnośnie zarzutu sformułowanego w pkt II ppk 2 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że wypłata płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku następuje jedynie w razie wykonania wszystkich przedsięwzięć, zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, natomiast wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty, w myśl regulacji zawartej w § 9 ust. 1 rozporządzenia RM jest rygorem dla producenta rolnego, który nie przestrzega zasad korzystania z pomocy finansowej na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego, a który następuje w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych wyłącznie w § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Tak więc pierwotne poinformowanie strony o kontynuacji płatności w 4 i 5 roku realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz wypłata 4 raty płatności, a następnie powiadomienie jej o podjęciu działań zmierzających do pozbawienia płatności, z uwagi na naruszenie zasad przyznawania płatności dla gospodarstw niskotowarowych, nie może być rozpatrywane w kategorii obrazy przepisu art. 8 kpa, czy też rażącego naruszenie zaufania do organów administracji publicznej

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/