Wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. I OSK 228/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik, Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wr 35/12 w sprawie ze skargi S. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w przedmiocie nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wr 35/12 oddalił skargę S. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w przedmiocie nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

S. D. wniósł w dniu 6 września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynności Starosty (Prezydenta Miasta Legnicy) wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Skarga ta poprzedzona została zażaleniem na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta Legnicy wniosku skarżącego o wywłaszczenie stanowiącej jego własność nieruchomości położonej w Legnicy przy ul. [...], skierowanym do Wojewody Dolnośląskiego, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznał zażalenie za nieuzasadnione i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu skargi S. D. wyjaśnił, że prawomocną decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2008 r. nieruchomość zabudowana, której jest właścicielem została wpisana do rejestru zabytków, co - zdaniem skarżącego - sprawia, że cel publiczny, określony w art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) został zrealizowany. Skarżący podniósł, że konsekwencją wpisania przedmiotowego obiektu do rejestru zabytków, a poprzez to poddania go dyspozycji konserwatora zabytków, który przy wykonywaniu swoich obowiązków kieruje się wyłącznie interesem publicznym jest pozbawienie go władztwa nad budynkiem i posiadania tego obiektu. Wpis do rejestru zabytków sprawia, że właściciel obiektu faktycznie pozbawiony zostaje prawa do dysponowania nim.