Wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. II FSK 1968/14

Nie ma znaczenia, w jaki sposób podatnik doprowadził do zaległości – w drodze oszustwa czy niecelowo. To, czy powinien uregulować dług, zależy wyłącznie od jego aktualnej sytuacji.

Gazeta Prawna nr 150/2016

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Beata Sobocha, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. i W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1614/13 w sprawie ze skargi E. S. i W. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2013 r. nr [...], [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2013 r. nr [...], [...].

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1614/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi W. S. i E. S. (dalej "strona", "skarżący") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług.

2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że skarżący wnioskami z dnia 20 marca 2013 r. (W. S.) i z dnia 4 kwietnia 2013 r. (E. S.) zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (w wysokości odpowiednio 7 760,50 zł i 2 378,50 zł wraz z odsetkami) powołując się na trudną sytuację materialną oraz niepowodzenia związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym utratę pieniędzy w związku z oszustwami w ramach umów pożyczkowych.

Decyzjami z dnia 24 maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił skarżącym umorzenia zaległości podatkowych. Organ ustalił, że skarżący nie pracują i prowadzą trzyosobowe gospodarstwo domowe (na ich utrzymaniu pozostaje szesnastoletnia córka pobierająca naukę). Skarżący nie osiągają żadnych dochodów, zaś rodzina utrzymuje się z przyznanych skarżącej przez GOPS w G.: zasiłku stałego w kwocie 404 zł miesięcznie, zasiłku rodzinnego w wysokości 106 zł, zasiłku okresowego w wysokości ok. 385 zł. Rodzinie pomaga teściowa skarżącego poprzez pomoc rzeczową w wysokości 100 zł miesięcznie. Łączna kwota wydatków na podstawowe usługi (ochrona zdrowia, utrzymanie mieszkania, wyżywienie itd.) wynosi ok. 464 zł i pokrywa się z uzyskiwanym dochodem. Skarżący spłacają kredyt (obecnie zadłużenie wynosi 3 500 zł, a miesięczna rata - 50 zł). Wobec skarżącej orzeczono umiarkowany stopień niepełnosprawności (może pracować w warunkach pracy chronionej), a skarżący posiada problemy zdrowotne. Rodzina skarżących zamieszkuje w stanowiącej ich własność przybudówce, w której znajduje się jedna izba (ok. 40 m2) i kuchnia, a ponadto są właścicielami działki w B. z zabudowaniami gospodarczymi o pow. 0,09 ha. Odnosząc stan faktyczny do adekwatnych przepisów organ zauważył, że zaległości podatkowe skarżących powstały w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą (sklep wielobranżowy), a nie z nagłymi zdarzeniami losowymi i dotyczą podatku pośredniego, który nie obciążał skarżących, a ich klientów. Podejmując działalność gospodarczą skarżący ponosili związane z nią ryzyko, którego skutków nie mogą przerzucać na budżet państwa. W decyzjach wskazano również, że oboje skarżący mogą podjąć zatrudnienie, gdyż nie ma ku temu przeciwwskazań zdrowotnych. W ocenie organu za umorzeniem zaległości nie przemawia również interes publiczny, gdyż wobec zabezpieczenia zaległości hipoteką na nieruchomości skarżących, wciąż istnieje potencjalna możliwość ich wyegzekwowania.