Wyrok NSA z dnia 24 marca 2017 r., sygn. I FSK 1024/15

Podatek od towarów i usług

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 944/14 w sprawie ze skarg J. W. i J. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O.) z dnia 4 listopada 2014 r. nr [...], [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień i od sierpnia do listopada 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. W. i J. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r. w sprawie I SA/Ol 944/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi J. W. i J. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 4 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień oraz miesiące od sierpnia do listopada 2009 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 19 sierpnia 2014 r., którymi określono Skarżącym zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy, powołując się na ustalenia poczynione w tej sprawie przez organ pierwszej instancji, wskazał, że J. i J. W. nie wykazali i nie odprowadzili podatku należnego z tytułu dostaw działek gruntu, dokonanych w ww. miesiącach 2009 r. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że w latach 2003-2010 Skarżący nabywali nieruchomości gruntowe, często o niewielkiej powierzchni, położone w różnych miejscowościach, niejednokrotnie znacznie oddalonych od miejsca ich zamieszkania. W okresie tym zawarli 18 umów, na podstawie których nabyli łącznie 27 działek gruntu. Jednocześnie, począwszy od 2003 r. dokonywali zbycia nieruchomości. Oprócz dostaw 10 działek w 2009 r., w latach 2003 - 2013 zawarli 42 umowy przenoszące własność 69 działek. Mając na uwadze fakt, iż Skarżący podejmowali szereg działań, mających na celu podniesienie wartości nabywanych działek, jak chociażby starania o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, budowa sieci wodno-kanalizacyjnej, organy uznały, że opisana sprzedaż działek - wbrew stanowisku Skarżących - została dokonana w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.t.u."), a zatem Skarżący obowiązani byli wykazać i rozliczyć podatek od towarów i usług z tytułu przedmiotowych transakcji.