Wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. II FSK 2590/17

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Dnia 25 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A.S. i K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1497/16 w sprawie ze skargi A.S. i K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A.S. i K.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.S. i K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzją z dnia 29 czerwca 2016 r. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 30.683,00 zł.

Po rozpoznaniu odwołania skarżących Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 22 września 2016 r., uchylił powyższą decyzję i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 30.435,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd Rejonowy w Rybniku prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt IX K 262/16 w sprawie przeciwko podatnikom uznał ich za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, tj. że w dniu 22 kwietnia 2010 r. w Rybniku, składając w Urzędzie Skarbowym w R. zeznanie PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2009 r., podali nieprawdę, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości co najmniej 21.411,00 zł, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (dalej: k.k.s.). Organ odwoławczy wskazał, że z materiałów tej sprawy wynika, że powyższe uszczuplenie jest konsekwencją niewykazania między innymi całości przychodów z tytułu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej. Zwrócono także uwagę, że w aktach sprawy znajduje się protokół Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 6 grudnia 2014 r. badania i analizy dokumentacji zebranej w toku postępowania kontrolnego, w którym stwierdzona została nierzetelność prowadzonych w 2009 r. przez podatniczkę ksiąg podatkowych w zakresie sprzedaży towarów w związku z niezaewidencjonowaniem w nich wszystkich transakcji sprzedaży, co jest zgodne z art. 290 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej. Zdaniem organu odwoławczego nakładanie na organy podatkowe obowiązku poszukiwania rodzaju i źródeł zakupionych towarów handlowych oraz ewentualnego szacowania potencjalnych kosztów ich nabycia jest niedopuszczalne. Bezspornym jest, że podatnik pomimo wielokrotnych wezwań nie wyjaśnił konkretnie w jaki sposób wszedł w posiadanie sprzedawanych towarów i w tym zakresie nie przedłożył żadnych dowodów.