Wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. I OSK 442/18

Inne

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 482/17 w sprawie ze skargi M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia I. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 3 w części i przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. R. sumę pieniężną w wysokości 1 000 zł (jeden tysiąc złotych), II. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. R. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 13 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SAB/Wa 482/17):

1. stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. R. z 24 czerwca 2016 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] maja 1950 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

2. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu,

3. oddalił skargę w pozostałej części,

4. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 24 czerwca 2016 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] maja 1950 r. o odmowie przyznania D. L. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...]. Pismem z 14 marca 2017 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i wskazania terminu ostatecznego załatwienia sprawy, zaś pismem z 20 czerwca 2017 r. złożył skargę na bezczynność organu, domagając się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązania go do rozpoznania wniosku, przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.