Wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2020 r., sygn. I GSK 214/18

Środki unijne

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1703/16 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 maja 2017 r., sygn. V SA/Wa 1703/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z (...), nr (...), w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Wnioskiem z (...) (...) - prowadząca działalność gospodarczą jako "(...)" w (...) - zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR", "Agencja", "organ") o przyznanie pomocy na realizację operacji polegającej na rozwijaniu działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w tym produktów będących wynikiem tego przetwarzania, w zakresie: (-) co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 5 października 2015 r. lub (-) przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne.

Wniosek ten dotyczył działalności (operacji) objętej kodem PKD 46.21 - Sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt. Jako cel operacji wpisano: rozbudowa bazy do handlu hurtowego zbożem. W wyniku weryfikacji wniosku i załączonych do niego dokumentów organ przyznał Skarżącej 2,76 pkt, w tym:

• 0,76 pkt w ramach kryterium wyboru operacji dotyczącego wskaźnika poziomu bezrobocia w powiecie, gdzie realizowana jest operacja,

• 2 pkt za kryterium dotyczące rodzajów działalności gospodarczej, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia MRiRW z dnia 5 października 2015 r.

Powołanym na wstępie rozstrzygnięciem z (...) r. ARiMR odmówiła Skarżącej przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonej w § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1581; dalej: "rozporządzenie MRiRW"). Według tego przepisu, Agencja nie przyznaje pomocy, jeżeli przyznano mniej niż 6,5 punktu - w przypadku operacji, o których mowa w § 3 pkt 1 lit. a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie z (...) Skarżąca wniosła o "przywrócenie jej wniosku do dalszej oceny", nie zgadzając się z przyznaną liczbą punktów oraz wyjaśnieniami organu dotyczącymi tej oceny.

Skarżąca zakwestionowała dokonaną przez organ interpretację kryterium określonego w § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW. W jej ocenie, zbyt daleko idące jest wykluczenie podmiotu działającego w branży przetwórczej w obrębie kodu PKD dopuszczonego do wsparcia i obejmującego handel hurtowy. Ponadto taka interpretacja nie jest zgodna z ideą i założeniami programu integracji rolników z przetwórcami poprzez obowiązek realizacji dostaw w ramach umów długoterminowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na powyższe rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wskazując przy tym, że nie wszystkie podniesione w niej argumenty są uzasadnione.

Sąd wskazał, że szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 określa rozporządzenie MRiRW, wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 349 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MRiRW, pomoc przyznaje się osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli działa jako przedsiębiorca prowadzący mikro, małe lub średnie przedsiębiorstwo, w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1; dalej "rozporządzeniem nr 651/2014").

Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia MRiRW pomoc przyznaje się na operację polegającą na rozwijaniu działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w tym produktów będących wynikiem tego przetwarzania, w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia lub przetwórstwa roślin na produkty, które są wykorzystywane na cele energetyczne.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca złożyła w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 4.2. "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" wraz z załącznikami. Oświadczyła, że jest przedsiębiorcą prowadzącym mikro przedsiębiorstwo w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014. Wskazała również, iż operacja, o wsparcie której się ubiega, dotyczy sprzedaży hurtowej zboża nieprzetworzonego, tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, tj. działalności objętej kodem PDK 46.21.Z. Jako cel operacji Skarżąca podała rozbudowę bazy do handlu hurtowego zbożem.

W myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia MRiRW pomoc przysługuje według kolejności ustalonej przez Agencję przy zastosowaniu kryteriów wyboru operacji. Natomiast § 14 ust. 2 rozporządzenia MRiRW wskazuje, że w przypadku naboru ogłoszonego dla operacji, o których mowa w § 3 pkt 1 lit. a), o kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów przyznanych na podstawie wymienionych w tym przepisie kryteriów.

Sąd pierwszej instancji podzielił zarzut Skarżącej w zakresie dokonanej przez organ interpretacji kryterium zawartego w punkcie 3 § 14 ust. 2 rozporządzenia MRiRW, wskazując, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia powyższe kryterium brzmiało następująco: "jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy po zakończeniu operacji w każdym roku będzie nabywał produkty do produkcji na podstawie co najmniej 3-letnich umów, zawartych bezpośrednio z producentami rolnymi, na poziomie przekraczającym 75% całkowitej ilości nabywanych produktów rolnych, przyznaje się 5 punktów". Treść punktu 3 § 14 ust. 2 rozporządzenia MRiRW została zmieniona z dniem 9 sierpnia 2016 r. przez § 1 pkt 7 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia z dnia 28 lipca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 1191) przez nadanie mu następującego brzmienia: "jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy po zakończeniu operacji, w każdym roku, będzie nabywał produkty do produkcji lub sprzedaży hurtowej, na podstawie co najmniej 3-letnich umów zawartych bezpośrednio z producentami rolnymi, na poziomie przekraczającym 75% całkowitej ilości nabywanych produktów rolnych, przyznaje się 5 punktów".

W ocenie Sądu pierwszej instancji u podstaw zmiany przepisu § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW legła konieczność usunięcia dyskryminacji podmiotów prowadzących - tak jak Skarżąca - sprzedaż hurtową produktów rolnych przez wyraźne uwzględnienie ich w tym kryterium, zapewniając im traktowanie na równi z innymi beneficjentami ww. poddziałania.

Sąd wskazał także, że do wniosku o przyznanie pomocy Skarżąca załączyła oświadczenie, w którym zobowiązała się, że po zakończeniu realizacji operacji będzie zaopatrywać się w surowce do produkcji na podstawie co najmniej 3-letnich umów, zawartych bezpośrednio z producentami rolnymi, na poziomie przekraczającym 75% całkowitej ilości nabywanych produktów rolnych. Natomiast w pkt 20.5 sekcji III wniosku wskazała, że planowany po zakończeniu realizacji operacji zakup produktów rolnych w ramach umów obejmujących co najmniej 3 lata od wskazanych dostawców (producentów rolnych, grup lub organizacji producentów, związków grup lub zrzeszeń organizacji producentów, podmiotów wstępnie przetwarzających produkty rolne) będzie wynosił 50%.

Sąd zauważył, że od 1 stycznia 2014 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (dalej: "rozporządzenie nr 1305/2013"), które - zgodnie z hierarchią źródeł prawa - wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich (art. 90 rozporządzenia nr 1305/2013). Preambuła rozporządzenia nr 1305/2013 w punkcie (1) wskazuje, że określa ono cele oraz kierunki wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 r. Natomiast według punktu (38) preambuły rozporządzenia nr 1305/2013, w celu zapewnienia, aby zasoby finansowe na rozwój obszarów wiejskich były wykorzystywane w najlepszy możliwy sposób oraz aby kierować środki w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, a także aby zagwarantować równe traktowanie wnioskodawców, państwa członkowskie powinny ustanowić kryteria wyboru na potrzeby selekcji projektów.

Z kolei artykuł 49 rozporządzenia nr 1305/2013, zatytułowany "Wybór operacji" w ust. 1 stanowi, że bez uszczerbku dla art. 34 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, po konsultacji z komitetem monitorującym instytucja zarządzająca programem rozwoju obszarów wiejskich określa kryteria wyboru operacji. Celem kryteriów wyboru jest zapewnienie równego traktowania wnioskodawców, lepszego wykorzystania zasobów finansowych i ukierunkowanie środków finansowych zgodnie z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich. Przy określaniu i stosowaniu kryteriów wyboru uwzględnia się zasadę proporcjonalności w odniesieniu do wielkości operacji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, błędna była odmowa przyznania Skarżącej przez organ punktów za kryterium nabywania produktów rolnych, jako niedotyczące Skarżącej ze względu na brak przetwórczego charakteru planowanej przez nią inwestycji. W ocenie Sądu, ARiMR wobec Skarżącej zinterpretowały § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW zbyt formalnie, bez uwzględnienia celu kryteriów wyboru jakim jest zapewnienie równego traktowania wnioskodawców, zawartego w art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013, które powinno być stosowane bezpośrednio. O wadliwości takiej interpretacji świadczy dodatkowo (obowiązująca od 9 sierpnia 2016 r.) zmiana rozporządzenia MRiRW doprecyzowująca zapis § 14 ust. 2 pkt 3 poprzez dopisanie do kręgu beneficjentów podmiotów prowadzących sprzedaż hurtową.

Sąd zauważył, że z treści uzasadnienia projektu tej zmiany wynika, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zmienił (uzupełnił) powyższy zapis, ponieważ dostrzegł naruszenie zasady równości podmiotów w zakresie oceny wniosków o przyznanie pomocy.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu Skarżącej w kwestii braku punktów za kryterium, o którym mowa w § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRiRW. Przyznanie 5 punktów w ramach tego kryterium może nastąpić, jeżeli w ramach planowanej do realizacji operacji koszty w zakresie wprowadzenia nowych produktów, procesów, w tym technologii (innowacyjność) będą stanowiły największy odsetek kosztów kwalifikowalnych. Zarówno we wniosku o przyznanie pomocy (punkt 23.13.1), jak i w załączonym do niego biznesplanie (punkt 2 sekcji V) Skarżąca wyraźnie wskazała, że koszt wprowadzenia innowacyjnego rozwiązania (polegającego na zakupie wagi samochodowej z posadowieniem pozwalającej na prowadzenie dokładnej gospodarki magazynowej) wynosi 65.000,00 zł. Sąd pierwszej instancji za niezrozumiałe uznał twierdzenie Skarżącej, że w punkcie 23.13.1 wniosku omyłkowo ujęto wartość nieadekwatną do przedstawionego opisu, co daje podstawy do zastosowania § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Sąd podzielił ocenę organu, że kwota kosztów wdrożenia rozwiązań innowacyjnych nie nasuwała żadnych wątpliwości, a nawet gdyby zachodziły rozbieżności pomiędzy formularzem wniosku a biznesplanem w zakresie dotyczącym kosztów wprowadzania innowacyjności, to na etapie ustalania kolejności przysługiwania pomocy ARiMR nie ma możliwości wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku.

Sąd stwierdził także, że wskazany przez Skarżącą koszt wykonania zadań z zakresu innowacyjności (65.000,00 zł), w stosunku do całej kwoty pomocy podanej w pkt 29 sekcji IV i pkt 1a sekcji VII wniosku (421.016,50 zł), z pewnością nie stanowi największego odsetka kosztów kwalifikowalnych oszacowanych na kwotę 842.033,00 zł. Zatem brak jest podstaw do zakwestionowania oceny prawnej Agencji w zakresie kryterium wskazanego w § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRiRW, które nie zostało przez Skarżącą spełnione.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów:

1) § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych obrót nimi lub ich rozwój" objętego PRO W na lata 2014-2020 (dalej: rozporządzenie wykonawcze) przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że punktacją (a w konsekwencji i pomocą) w ramach ww. poddziałania objęte są również podmioty należące do kategorii niewymienionej w ww. przepisie rozporządzenia wykonawczego, tj. podmioty prowadzące sprzedaż hurtową;

2) art. 49 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (dalej: "rozporządzenie nr 1305/2013) przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na uznaniu, że wynikający zeń nakaz równego traktowania wnioskodawców przy określaniu kryteriów wyboru operacji znajduje bezpośrednie zastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

W związku z powyższym Agencja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Mając na uwadze powyższą regulację, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, stwierdzając spełnienie przesłanek określonych w art. 182 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest zasadna albowiem słuszne okazały się zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego.

Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji, wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Kwestionując to rozstrzygnięcie autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty oparte na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Pierwszy z zarzutów dotyczy błędu wykładni przepisu § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego MRiRW przez przyjęcie, że punktacją (pomocą) w ramach analizowanego poddziałania objęte są również podmioty należące do kategorii niewymienionej w tym przepisie rozporządzenia wykonawczego, tj. podmioty prowadzące sprzedaż hurtową.

Drugi z zarzutów obejmuje niewłaściwe zastosowanie art. 49 ust. 1 rozporządzenie nr 1305/2013) polegające na uznaniu, że wynikający z tego przepisu nakaz równego traktowania wnioskodawców - przy określaniu kryteriów wyboru operacji - znajduje bezpośrednie zastosowanie w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej zasługują na uwzględnienie.

Ocena zarzutu błędu wykładni wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do kwestii zmiany analizowanego przepisu, która w ocenie Sądu pierwszej instancji polegała na doprecyzowaniu zapisu § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, poprzez uwzględnienie podmiotów prowadzących sprzedaż hurtową za beneficjentów pomocy.

W stanie prawnym obowiązującym przed 9 sierpnia 2016 roku, w przypadku naboru dla operacji, o których mowa w § 3 pkt 1 lit. a, szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach omawianego poddziałania obejmowało między innymi następujące kryterium (wyboru operacji) -

"3) jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy po zakończeniu operacji w każdym roku będzie nabywał produkty do produkcji na podstawie co najmniej 3-letnich umów, zawartych bezpośrednio z producentami rolnymi, na poziomie przekraczającym 75% całkowitej ilości nabywanych produktów rolnych, przyznaje się 5 punktów." Przepis ten uległ zmianie z dniem 9 sierpnia 2016 r. na skutek wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 lipca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 1191). Zmiana ta polegała na poszerzeniu kręgu potencjalnych beneficjentów pomocy finansowej - obejmującego jedynie podmioty mające nabywać produkty do produkcji - o podmioty, które będą nabywały produkty do sprzedaży hurtowej, które w pierwotnej wersji rozporządzenia wykonawczego były wyłączone z możliwości uzyskania takiej pomocy. Zmiany tej dokonano poprzez nadanie nowego brzmienia całej jednostce redakcyjnej regulującej stosowne kryterium, a mianowicie punktowi 3 ustępu drugiego § 14, przytaczając, zgodnie z wymogiem techniki prawodawczej, zmieniany przepis w pełnym nowym brzmieniu.

W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, jaki był charakter dokonanej zmiany omawianego przepisu, skoro jej skutkiem było podmiotowe rozszerzenie zakresu świadczonej pomocy w tym poddziałaniu Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, co oznacza, że zmiana ta miała charakter merytoryczny a nie doprecyzowujący. Dopiero więc z chwilą wejście w życie tej zmiany podmioty, które będą nabywały produkty do sprzedaży hurtowej mogą być objęte tym kryterium.

Błędny jest także pogląd Sądu pierwszej instancji, że w sprawie znajdował zastosowanie art. 49 ust. 1 rozporządzenia 1305/2013 i wynikający z tego przepisu nakaz równego traktowania wnioskodawców przy określaniu kryteriów wyboru operacji, który w ocenie Sądu pierwszej instancji winien być bezpośrednio zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że art. 49 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 jest przepisem o charakterze ogólnym, kierowanym do instytucji zarządzającej, wskazującym ogólne zasady określania kryteriów wyboru operacji, których konkretyzacja dokonywana jest przez instytucją zarządzającą (ministra właściwego do spraw rozwoju wsi) we współpracy z komitetem monitorującym (art. 47 rozporządzenia 1305/2013), a więc dotyczy etapu tworzenia prawa i uprawnienia do kształtowania polityki i priorytetów państwa w ramach rozwoju obszarów wiejskich. W rezultacie stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że nie zgodził się z odmową przyznania Skarżącej punktów za kryterium nabywania produktów wobec zbyt formalnego zinterpretowania § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego - bez uwzględnienia celu kryteriów wyboru jakim jest zapewnienie równego traktowania wnioskodawców - uznać należało za błędne.

Uznając zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione, wniosek o uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/