Na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.)

stwierdzam nieważność

uchwały Nr VI/46/15 Rady Gminy Adamów z dnia 9 czerwca 2015r. w sprawie określenia trybu powoływania i odwoływania członków oraz organizacji i trybu działania Gminnej Rady Działalności Pożytku Publicznego w Adamowie, w części obejmującej § 4 ust. 1 uchwały.

Uchwała Nr VI/46/15 została doręczona organowi nadzoru w dniu 17 czerwca 2015r.

Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 41g ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014r., poz. 1118 z późn. zm.)

Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu organ stanowiący odpowiednio powiatu lub gminy określi, w drodze uchwały, tryb powoływania członków oraz organizację i tryb działania odpowiednio Rady Powiatowej lub Rady Gminnej, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia reprezentatywności organizacji pozarządowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 3, terminy i sposób zgłaszania kandydatur na członków Rady Powiatowej lub Rady Gminnej oraz potrzebę zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych Rad.

Uchwała podjęta w wykonaniu upoważnienia ustawowego zawartego w art. 41g jest aktem prawa miejscowego. Obowiązują ją zatem rygory ustanowione dla tej kategorii źródeł prawa. Postanowienia uchwały nie mogą naruszać przepisów ustawy zawierających delegację do ich podjęcia, jak również nie mogą przekraczać przyznanego Radzie ww. przepisem zakresu upoważnienia ustawowego.

Na tle powyższego należy stwierdzić, że podjęta przez Radę Gminy Adamów uchwała dotknięta jest istotną wadą prawną.

W § 4 ust. 1 przedmiotowej uchwały Rada Gminy Adamów postanowiła, iż:Wójt Gminy Adamów odwołuje członka Rady przed upływem kadencji:

1) na jego wniosek,

2) w przypadku skazania członka Rady prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie,

3) z własnej inicjatywy w przypadku swoich przedstawicieli,

4) w wyniku uchwały Rady Gminy Adamów lub statutowego organu organizacji czy podmiotu wskazanego w § 1 pkt 3, która odwołuje jej przedstawicielowi mandat do działania w Radzie.

W ocenie organu nadzoru przytoczona regulacja nie mieści się w zakresie upoważnienia wynikającego z art. 41g ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

W wyroku z dnia 31 stycznia 2013r. (sygn. akt III SA/Gd 713/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, że"Ustawodawca w przepisie art. 41g ustawy przewidział tryb powoływania członków Rady Pożytku Publicznego, nie przewidział natomiast trybu ich odwoływania. Brak jest zatem podstaw do przyznania Radzie Miasta kompetencji w tym zakresie. Jak podniesiono już w rozważaniach, kompetencji organu nie można domniemywać, a normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły".Stanowisko to zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2013r., sygn. akt II OSK 1152/13.

Przywołany przepis ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie przyznaje Radzie legitymację wyłącznie do regulowania spraw w nim wskazanych. Rada nie posiada natomiast kompetencji do stanowienia przepisów wykraczających poza upoważnienie ustawowe.

Jakkolwiek ustawodawca w art. 41b ust. 5 omawianej ustawy upoważnia marszałka województwa do odwołania członków wojewódzkiej rady działalności pożytku publicznego przed upływem kadencji ze szczegółowo określonych powodów, jednakże regulacja ta odnosi się wyłącznie do funkcjonowania wojewódzkiej rady działalności pożytku publicznego. Ustawa w zakresie gminnych i powiatowych rad nie przewidziała analogicznej regulacji, jak też nie upoważniła organów stanowiących tych jednostek samorządu terytorialnego do stanowienia w tym zakresie.

Podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. W świetle art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Pochodną zasady demokratycznego państwa prawnego jest art. 7 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, iż każde działanie organu władzy, w tym także rady gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie.

W tym stanie rzeczy stwierdzenie nieważności uchwały Nr VI/46/15, we wskazanym zakresie, jest uzasadnione.

Na niniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, złożona za moim pośrednictwem, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.

Otrzymują:

1) Wójt Gminy Adamów

2) Przewodniczący Rady Gminy Adamów