Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. I SA/Ol 476/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. D. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". o Nr "[...]" i "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002r. oraz określenia wysokości odsetek od zryczałtowanego podatku dochodowego za styczeń, maj, sierpień 2002r. 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) określa, że zaskarżone decyzje, nie podlegają wykonaniu, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego kwotę 1560 zł (słownie: tysiąc pięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4) nakazuje pobrać od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa - kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, kwotę 217 zł (słownie: dwieście siedemnaście złotych) tytułem opłaty sądowej.

Uzasadnienie

Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r. określające J. D.:

1. wartość nie zaewidencjonowanego przychodu za 2002r. w wysokości 33.307zł i określającą od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych według stawki 20% w wysokości 6.661,40zł.,

2.wysokość odsetek w łącznej kwocie 607,90zł od przyjętego w prawidłowej wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za miesiące: styczeń, maj, sierpień 2002r.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w 2002r. J. D. nabył w Niemczech, a następnie sprzedał w Polsce 5 samochodów osobowych. W toku postępowania podatnik wskazał, że tylko w przypadku jednego samochodu, będącego w jego posiadaniu powyżej sześciu miesięcy, sprowadzenie nastąpiło na własne potrzeby. Powyższego organy podatkowe nie kwestionowały, stwierdziły natomiast, iż nabycie pozostałych czterech samochodów dokonane zostało z zamiarem ich sprzedaży w celu uzyskania dochodów. Organy ustaliły jednocześnie, iż począwszy od 1996r. J. D. wielokrotnie dokonywał czynności polegających na sprzedaży samochodów. Za niezasługujące na wiarę uznały natomiast twierdzenia J. D., iż sprowadzał samochody na potrzeby członków rodziny lub znajomych i przy ich sprzedaży nie kierował się chęcią uzyskania korzyści finansowych, gdyż sprzedaż samochodów odbywała się krótkim okresie po ich zakupie, a przy tym wykonywana była w sposób ciągły przez co najmniej 4 lata.