Wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. IV SA/Wa 2179/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji

Uzasadnienie

Dyrektor [...] Parku Narodowego - na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) i art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) - postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji nowego siedliska rolniczego poprzez budowę budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego, szamba szczelnego, studni wierconej wraz z infrastrukturą techniczną i dojazdem z drogi powiatowej nr [...] na działkach o nr [...], [...], [...], położonych we wsi G.i należących do Z. M..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 36 ust. 1a ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001r., nr 99, poz. 1079, ze zm.) zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów i urządzeń w parku narodowym lub rezerwacie przyrody, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku lub rezerwatu oraz związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego, a budowa obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego lub rezerwatu przyrody oraz związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego jest dopuszczalna, jeżeli ich lokalizacja, wielkość lub architektura nie spowoduje degradacji przyrody lub krajobrazu. Artykuł 47a ust. 1 i art. 47a ust. 3 cytowanej ustawy wskazują, że walory krajobrazowe podlegają ochronie bez względu na to, czy są objęte szczególnymi formami ochrony przyrody oraz że zabrania się wznoszenia w pobliżu morza, jezior i innych zbiorników wodnych, rzek i kanałów, krajobrazowych punktów widokowych lub na terenach o szczególnych walorach krajobrazowych obiektów budowlanych naruszających walory krajobrazowe. Powołane przepisy dopuszczają budowę w parku narodowym między innymi obiektów związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Budowa taka jest dopuszczalna pod warunkiem, że nie spowoduje ona degradacji krajobrazu. Zdaniem organu taki właśnie będzie skutek realizacji uzgadnianej inwestycji. Wprowadzenie zabudowy, na obszarze dotąd niezabudowanym, zdecydowanie niekorzystnie wpłynie na zmianę walorów krajobrazowych. Planowany do zabudowy obszar położony jest na wyniesieniu terenu pomiędzy jeziorem [...] a obszarem ochrony ścisłej - jeziorem [...]. W historycznie ukształtowanym użytkowaniu tego obszaru były to tereny użytkowane rolniczo jako grunty orne i pastwiska (nie zabudowane). Utrzymanie odkrytego nie zabudowanego terenu w tym miejscu jest zachowaniem swoistych cech krajobrazu, dla których ochrony został między innymi ustanowiony [...] Park Narodowy. Ponadto zgodnie z art. 2a pkt 5 ustawy o ochronie przyrody: przez ochronę krajobrazu rozumie się m. in. zachowanie cech charakterystycznych krajobrazu. Fakt, iż na terenie, na którym planowana jest inwestycja nie znajdują się obiekty budowlane oraz historycznie teren ten nigdy nie był przeznaczony pod zabudowę, usytuowanie na działkach [...], [...] i [...] w G. obiektu budowlanego - zdaniem organu - spowoduje zmianę charakterystycznych cech krajobrazu.