Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. I SA/Ol 439/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie: Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant: Lidia Wachowska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 listopada 2006r. sprawy ze skargi W. T. wspólnika A s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 2 września 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm., cytowanej dalej jako Ordynacja podatkowa) po rozpatrzeniu odwołania W. T., od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29.12.2004r., Nr "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej miesiąca marca 2000r. i określił kwotę zwrotu podatku w wysokości 38.389 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za marzec 2000r. w wysokości 47.212 zł, w pozostałym zakresie (miesiące: styczeń, luty, kwiecień, wrzesień, październik 2000r. ) decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej były następujące ustalenia i wnioski:

Przedsiębiorstwo A s.c W. T., D. T. w 2000r. trudniło się zakupem w kraju różnego rodzaju tkanin i ich eksportem do Rosji i Estonii oraz na Litwę. Spółka świadczyła również usługi transportowe na rzecz B s. c. oraz PHU W. T. obie z siedzibą w B. Jak ustaliły organy podatkowe siedzibą podatnika było mieszkanie prywatne. Rzeczowy majątek spółki stanowiły samochody: dostawczy i osobowy, komputer, kserokopiarka i meble. Na fakturach sprzedaży różnego rodzaju zakupione tkaniny spółka A wykazywała jako poliester, podając wagę brutto i netto oraz ilość opakowań. Wszystkie faktury eksportowe jako sposób zapłaty za towar przewidywały płatność gotówką. Z jednolitych dokumentów administracyjnych SAD 1 A wynika, że odprawy granicznej wszystkich transakcji eksportowych dokonywano w B. Przesłuchany w charakterze strony W. T. zeznał, że należność za sprzedany towar przyjmował w W., w obecności brata D., ale ze względu na własne bezpieczeństwo nie chciał ściśle określić miejsca, w którym przyjmował gotówkę.