Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2009 r., sygn. IV SA/Po 232/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi E. Sz., J. Sz. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę /-/I. Kucznerowicz /-/M. Dybowski /-/B. Popowska

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2006 r. sygn. akt 1422/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. Sz. na decyzję W.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 Nr 207, poz. 2016 ze zm.) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto Sąd zauważył, iż sporny obiekt wymagał pozwolenia na budowę, jako obiekt budowlany, a Skarżący postawił go bez uzyskania takiego pozwolenia. Brak takiego pozwolenia powodował, że organy administracji - na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 - zobowiązane były do sprawdzenia możliwości zalegalizowania obiektu, a w przypadku niespełnienia wymaganych przesłanek określonych w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego - do nakazania jego rozbiórki.

Pierwszym i podstawowym warunkiem możliwości zalegalizowania samowolnie wybudowanego albo będącego w budowie obiektu lub jego części jest (art. 48 ust. 2) jego zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli obszar, na którym znajduje się obiekt objęto planem albo, w przypadku jego braku - ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd wskazał, iż w chwili wydania decyzji nie istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie było także ważnej i ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.