Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. II SA/Gd 247/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. P.-Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 20 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 15 października 2008 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] rzecz skarżącej J. P.-Z. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane.

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie decyzją z dnia 15 października 2008 roku, nr [...], wydaną na podstawie

art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane

(Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał J. P.-Z. rozbiórkę dwóch drewnianych, nietrwale związanych z gruntem, obiektów budowlanych - rekreacyjnego oraz sanitariatu, wybudowanych w czerwcu 1994 roku bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w gmina K..

Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że datę wzniesienia przedmiotowych obiektów oraz osobę inwestora ustalono na podstawie oświadczenia J. P.-Z. i wyjaśnił, że w związku z faktem zakończenia budowy przed dniem 1 stycznia 1995 roku w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji wskazał także, iż zgodnie z ustaleniami obowiązującego w okresie realizacji przedmiotowych obiektów budowlanych miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. teren, na którym położona jest działka nr [...], wchodził w skład obszaru upraw polowych i łąk, oznaczonego symbolami RZ i RP, bez prawa zabudowy. Obecnie dla tego terenu brak jest planu miejscowego. Uznał zatem, że skoro zabudowa działki przedmiotowymi obiektami budowlanymi nastąpiła samowolnie i niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie budowy, to w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektów budowlanych na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane. Dodatkowo organ powołał się na fragment uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 1985 roku (sygn. akt III ARN 11/85, OSNC z 1986 r., z. 3, poz. 40), w którym stwierdzono, że "terenem, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie ogólnym lub szczegółowym na inne cele lub innego rodzaju zabudowę, ale także teren nieprzeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów". Wskazał przy tym, że pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 879/04.