Wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2009 r., sygn. III SA/Wa 82/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. spraw ze skarg J. R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr: [...], [...], [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę oraz z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargi

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził u J. R. (Skarżącego w tej sprawie),prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K., polegającą na sprzedaży farb (przygotowanych w mieszalniku na zlecenie klienta) oraz wykonywanie płyt demonstracyjnych, pokazów techniki malowania i wykonywanie kotłowni:

1) zawyżenie w 2003 r. kosztów uzyskania przychodów o podatek naliczony VAT w łącznej kwocie 802,46 zł;

2) zawyżenie w 2003 r. kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 122.900,00 zł (wartość netto) z tytułu zaliczenia wydatków z faktur dokumentujących zakup usług montażu kotłowni od Firmy Usługowo-Remontowej R. W. S., firmy G. R. G. Roboty Budowlano Instalacyjne i firmy PPHU R. s.c. J. R.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż z materiałów przeprowadzonej kontroli wynikało, iż odbiorcą usług w 2003 r., wykonanych przez podwykonawców na kwotę netto 122.900,00 zł była wyłącznie firma D. M. Z., z którą Skarżący zawarł umowę na wykonanie instalacji c. w. i c. o. i innych wraz z montażem kotłowni c.o. i z tego źródła Skarżący uzyskał przychód na łączną kwotę netto 62.500,00 zł. W konsekwencji wartość usług finalnych była znacznie niższa niż wartość usług zakupionych od podwykonawców. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego, iż nabywane usługi były wykonane faktycznie przez w/w podwykonawców. Jego zeznania Naczelnik Urzędu Skarbowego ocenił jako lakoniczne, wybiórcze i ogólnikowe. Wskazał przy tym, iż z uzyskanych informacji wynika, że numery rejestracyjne NIP, zarówno dla firmy G. R. G. Roboty Budowlano Instalacyjne jak i dla Firmy Usługowo-Remontowej R. W. S., nigdy nie zostały nadane. W. S. nie figuruje w bazie POLTAX. Odnośnie PPHU R. s.c. z siedzibą w S. - ustalono, że pod wskazanym adresem ma siedzibę spółka jawna R. l. B. i wspólnicy, a nie spółka cywilna PPHU R. W zbiorze dokumentów spółki jawnej nie odnaleziono kopii faktur, jakie miały być wystawione na rzecz Skarżącego, jak też nie stwierdzono żadnych transakcji ze Skarżącym, zarejestrowanych w rejestrze sprzedaży i zakupu VAT za grudzień 2003 r. Kserokopie spornych faktur pokazano dyrektorowi spółki jawnej - I. B., który złożył oświadczenie, iż Spółka Jawna l. B. i wspólnicy nie prowadziła żadnych transakcji na rzecz firmy K. J. R.. W świetle opisanych ustaleń, organ l instancji, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f.", nie uznał za koszty uzyskania przychodów w 2003 r. łącznej kwoty 122.900,00 zł, wynikającej z faktur wystawionych przez firmy PPHU R. s.c, G. R. G. Roboty Budowlano Instalacyjne oraz firmę Usługowo-Remontową R. W. S., ponieważ w jego ocenie zgromadzony materiał potwierdził fikcyjność dokonanych transakcji. Zdaniem organu l instancji Skarżący w 2003 r. zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 123.702,46 zł to jest o 122.900 zł z faktur wymienionych, nieistniejących przedsiębiorców oraz 802,46 zł z tytułu nieprawidłowego zakwalifikowania w koszty podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Skarżącemu koszty uzyskania przychodów za 2003 r. w wysokości 517.239,74 zł, uznając, że prowadzona przez niego księga przychodów i rozchodów, w zakresie poniesionych kosztów uzyskania przychodów w miesiącach lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2003 r. jest nierzetelna. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że Skarżącemu w 2003 r. przysługuje odliczenie z tytułu poniesionych z działalności gospodarczej strat z lat ubiegłych w kwocie 27.057,58 (900,24 zł - strata z 2001 r. i 26.157,34 zł - strata z 2002 r.) x 50% = 13.528,79 zł i określił zobowiązanie podatkowe za 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że ujawnione w kontroli zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. na łączną kwotę 123.702,46 zł wpłynęło nie tylko na roczny dochód Skarżącego, ale również na dochód z działalności gospodarczej osiągany w poszczególnych miesiącach 2003 r., a tym samym na wysokość należnych zaliczek na podatek dochodowy, które Skarżący zgodnie z art. 44 ust. 3 i 6 u.p.d.o.f. obowiązany jest obliczać i wpłacać do Urzędu Skarbowego w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, a za grudzień, w wysokości należnej za listopad również do dnia 20 grudnia.