Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. I SA/Gd 1113/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. decyzją z dnia 17 lutego 2009 r. określił "A" sp. z o. o. (dalej Spółka) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2004 w wysokości 33.508 zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował ujęcie przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów następujących wydatków: 1) 11.882,10 zł - kwota związana z zakupem przez Spółkę nieruchomości obejmująca koszty zawarcia aktu notarialnego, podatku od czynności cywilnoprawnych i opłaty sądowej, 2) 69.741,92 zł wartość świadczeń urlopowych wypłaconych w 2004 r. pracownikom Spółki, 3) 1.680 zł. wydatek poniesiony na zakup karnetów na mecze III ligi piłkarskiej, 4) 6.090 zł wydatek na zakup szczepionek przeciwko grypie, 5) 17.250 zł wydatek poniesiony z tytułu ugody zawartej z "B" S.A., 6) 401.113 zł wydatek z tytułu rekompensaty wypłaconej przez Spółkę A. H. w związku z zawartą w dniu 30 stycznia 2004 r. umową oraz koszty zawarcia aktu notarialnego. Ponadto organ kontroli skarbowej stwierdził zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o następujące kwoty: 222,79 zł stanowiącą wartość odpisów amortyzacyjnych wyliczonych przez organ w związku z zakwestionowaniem wydatków związanych z zakupem nieruchomości oraz kwotę 1.677,69 zł z tytułu kosztów reprezentacji i reklamy.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 24 sierpnia 2008 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że "C" zostało sprzedane "A" sp. z o. o. Zauważył nadto organ odwoławczy, powołując art. 199a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej jako "Op.", że w przypadku powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot sprzedaż przedsiębiorstwa organ I instancji powinien wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia tego stosunku prawnego. W przypadku braku takich wątpliwości należy stwierdzić, czy wystąpiła dodania wartość firmy oraz ustalić łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.