Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2011 r., sygn. I SA/Wa 1779/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.C. i J.W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę.

Uzasadnienie

Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A.C. oraz J.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] stycznia 1952 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej lwh [...] ks. gr. [...], składającej się z parcel budowlanych lkat. [...] i [...], stanowiącej własność W. z B. P. oraz utrzymującej je w mocy decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] września 1953 r. nr [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa z dnia [...] sierpnia 2000 r.

Decyzja Ministra Infrastruktury została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1952 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. dokonało wywłaszczenia m.in. nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej Iwh [...] ks. gr. [...], składającej się z parcel budowlanych Ikat. [...] i [...], stanowiącej własność W. z B. P. Następnie decyzją Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] września 1953 r. nr [...] orzeczenie to zostało utrzymane w mocy.

Pismem z dnia [...] czerwca 1990 r. następcy prawni W. z B. P.: A.C. oraz J.W., reprezentowani przez adwokata A.R., wystąpili do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] stycznia 1952 r. oraz wszelkich innych rozstrzygnięć z orzeczenia wynikających. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że dekret z dnia 7 kwietnia 1948 roku o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. (Dz.U. Nr 20, poz. 138), przewidywał przejmowanie majątków zajętych w okresie wojny i będących w ciągłym posiadaniu Skarbu Państwa na cele wojskowe, ale nie każdy faktyczny czasowy pobyt wojska na nieruchomości przesądzał jej zajęcie na stałe cele wojskowe, ani tym bardziej nie upoważniał do stwierdzenia, że zajęcie cywilnego hotelu przez czasowo funkcjonujące jednostki wojskowe oznacza takie przekształcenie nieruchomości, iż mogła ona służyć wyłącznie celom wojskowym. Skarżący wskazali ponadto, iż przedmiotowa nieruchomość była po wojnie przejęta przez właścicieli, a do czasu "wyzucia ich z posiadania przez władze" w większej swej części była zamieszkiwana przez cywilnych mieszkańców, aż do lat 70-tych XX wieku.