Wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. V SA/Wa 2942/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. L. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany; uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], odmówił S. L. D. - obywatelowi G., narodowości nigeryjskiej nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej a także postanowił wydalić Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Cudzoziemiec we wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia [...] stycznia 2010 r. powołał się na ekonomiczne powody wyjazdu z kraju pochodzenia oraz obawę przed dalszymi prześladowaniami, którym był poddawany jako syn osoby zaangażowanej politycznie - jego nieżyjąca od 2005 r. matka była członkiem P. U. P. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił niewiarygodność Cudzoziemca, który w toku składania zeznań popadał w sprzeczności i zmieniał okoliczności związane z jego rzekomymi prześladowaniami. Mając także na uwadze informacje o sytuacji w G. pochodzące z Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu oraz uzyskane z Departamentu Afryki i Bliskiego Wschodu Ministerstwa Spraw Zagranicznych organ nie znalazł podstaw do nadania S. L. D. statusu uchodźcy ani do udzielenia mu ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu I instancji zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że prawdziwym powodem opuszczenia kraju pochodzenia przez Wnioskodawcę była chęć poprawienia sytuacji życiowej poprzez migrację do jednego z krajów Unii Europejskiej.