Postanowienie WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. III SA/Kr 1230/11

Odrzucenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Ł. S. na czynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie ustawienia tabliczki "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" pod znakiem D-18 na "A" w K. postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1500/10 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ł. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 397/09 w sprawie ze skargi Ł. S. na czynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie ustawienia tabliczki "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" na A w K w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. albowiem przekroczył dopuszczalne granice orzekania oraz swoimi ocenami wkroczył w inną sprawę, niż postępowanie sądowoadministracyjne uruchomione na skutek skargi, co w sposób oczywisty miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "w niniejszej sprawie Ł. S. przedmiotem swojej skargi uczynił czynność materialno-techniczną umieszczenia tabliczki pod znakiem D-18 na A w K. Treść skargi jest jednoznaczna i tak wyznaczony przez samego skarżącego przedmiot zaskarżenia nie budzi żadnych wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uprawniony był zatem do orzekania wyłącznie w tym zakresie, a nie - jak to uczynił w sentencji zaskarżonego wyroku - do rozpoznania skargi na czynność umieszczenia spornej tabliczki pod znakiem D-18a. W sprawie, którą Sąd I instancji uczynił przedmiotem swego rozpoznania nie wpłynęła do niego żadna skarga, a zatem nie doszło w tym zakresie do wszczęcia postępowania sadowoadministracyjnego." Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że różnice między treścią skargi a sentencją zaskarżonego wyroku jednoznacznie dowodzą, że Sąd I instancji wyszedł poza granice zawisłej przed nim sprawy sądowoadministracyjnej, wyznaczone przedmiotem wniesionej doń skargi Ł. S., co w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Nadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - "w sprawie doszło również do oczywistej sprzeczności między sentencją zaskarżonego wyroku a treścią jego uzasadnienia. Oddalając skargę na czynność umieszczenia tabliczki pod znakiem D-18a, WSA w Krakowie nie wyjaśnił dlaczego przyjął taki przedmiot zaskarżania oraz nie wskazał jakichkolwiek argumentów przemawiających za trafnością takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyroku przedmiotem swoich rozważań uczynił tylko kwestie związane z umieszczeniem tabliczki pod znakiem D-18, a zatem innego znaku niż określony w sentencji orzeczenia", przy czym, co podniesiono, "nie ma jakichkolwiek podstaw do utożsamiania znaku D-18 ze znakiem D-18a. Są to różne znaki drogowe, co wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181)". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w świetle regulacji zawartej w tym rozporządzeniu (pkt.5.2.18): znak D-18 "parking" stosuje się w celu oznaczenia miejsca przeznaczonego dla postoju pojazdów (zespołu pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych, natomiast znak D-18a "parking, miejsce strzeżone" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - przepisy rozporządzenia ściśle też określają, jakie napisy mogą być umieszczane w dolnej części znaku oraz jakie tabliczki mogą być instalowane pod znakiem drogowym. Przekazując Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w powstałej sytuacji przedwczesne jest ustosunkowywanie się do podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż kwestie przez niego podniesione muszą być szczegółowo rozważone przez Sąd I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z przedmiotem zaskarżenia zakreślonym skargą Ł. S.