Wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. II SA/Kr 453/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R.G. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r., Nr CXV/1554/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec-Wschód" skargę oddala

Uzasadnienie

R.G. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr CXV/1554/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec-Wschód" i wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący wraz z żoną jest właścicielem nieruchomości położonej w Krakowie, a utworzonej z działek nr [...] ,[...] [...] obręb [...] Nieruchomość ta jest objęta ustaleniami zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za legitymacją skarżącego ma przemawiać fakt, że w dniu 5 stycznia 2011 roku Prezydent Miasta Krakowa wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy dotyczącej przedmiotowego terenu. Postępowanie to zostało wszczęte ponieważ w miejscowym planie nieruchomość skarżącego została przeznaczona pod uprawy rolne (R), mimo iż zarówno w studium, w poprzednim planie, jak i w decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczono na przedmiotowej nieruchomości zabudowę. Przeznaczenie takie w zaskarżonej uchwale powoduje, iż skarżący nie jest w stanie zagospodarować nieruchomości w sposób uprzednio zamierzony i wynikający z wydanych decyzji administracyjnych.

W ocenie skarżącego powyższe oznacza, iż zaskarżona uchwała narusza art. art. 1 ust 2 pkt 6 i 7 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 2, 7, 31 ust. 3, 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez wprowadzenie ograniczenia własności, które nie ma jakiegokolwiek celu godziwego i jest nieproporcjonalne do jakiejkolwiek wartości konstytucyjnej.