Wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. I SA/Wa 297/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie

Minister Infrastruktury decyzją z [...] grudnia 2009 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2000 r., a w konsekwencji także decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lutego 2001 r. nr [...] wydanej w trybie odwoławczym, dotyczącej sprawy uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego "P." - w zakresie odnoszącym się do działki nr [...] o pow. [...] m2 położonej w G. obręb [...].

Powyższa decyzja zapadła przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzenie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z [...] października 2000 r. nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "P." w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w G., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 oraz nieodpłatne nabycie prawa własności toru [...] położonego na tym gruncie. Decyzja ta, została przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, decyzją z [...] lutego 2001 r. nr [...], skorygowana w części odnoszącej się do ustalonej przez organ pierwszej instancji opłaty rocznej, zaś w pozostałej części utrzymana w mocy.