Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Wr 800/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie I. uchyla decyzję organu II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego W. Ł. kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Stan faktyczny sprawy objętej niniejszą skargą kształtował się następująco. Starosta J. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Hotelu G. wraz z niezbędnymi obiektami, urządzeniami i infrastrukturą techniczną w K. Po uzyskaniu przez tą decyzję przymiotu ostateczności inwestor ustanowił kierownika robót i inspektora nadzoru inwestorskiego oraz zgłosił rozpoczęcie robót budowlanych. W trakcie robót budowlanych prowadzonych w związku z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. wszczął postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. W postanowieniu nr [...] z dnia [...] r., jakie organ nadzoru budowlanego wydał na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), nakazano zabezpieczyć i oznakować teren budowy i budynek przed dostępem osób postronnych, wyznaczyć strefy bezpieczeństwa przy murach oporowych od strony działki nr [...] przy ul. K. i wzdłuż ul. Sz. W decyzji z dnia [...] r. nr [...] nakładającej obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r. wskazano, że zmiany dokonane przez inwestora mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem pod warunkiem przedłożenia projektu budowlanego zamiennego zgodnego z obowiązującymi przepisami w tym z planem zagospodarowania przestrzennego.

Wobec spełnienia przez inwestora nakazu wynikającego z wcześniej opisanego rozstrzygnięcia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót, natomiast Starosta J. w dniu [...]r. wydał decyzję nr[...], którą na podstawie art. 163 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm) - dalej k.p.a, uchylił własną ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestor naruszył warunki pozwolenia na wznowienie robót wydanego przez organ nadzoru budowlanego, w ten sposób, że realizował roboty budowlane niezgodnie z zatwierdzonym zamiennym projektem budowlanym, co spowodowało wszczęcie w dniu 22 listopada 2010 r. kolejnego postępowania przez służby nadzoru budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. ponownie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane z tego powodu. Z kolei w decyzji z dnia [...] r. nr [...] nakazującej sporządzenie i przedłożenie kolejnego projektu zamiennego zapisano, że inwestor realizuje zamierzenie inwestycyjne w sposób istotnie odbiegający od projektu, gdyż doszło do zwiększenia kubatury obiektu.

Po zrealizowaniu nakazu przez inwestora Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie przebudowy dachu i instalacji gazowej wewnętrznej i udzielił pozwolenia na wznowienie robót.

Na skutek wniosku inwestora w dniu 10 grudnia 2010 r. organ nadzoru budowlanego decyzją nr [...] udzielił T. G. częściowego pozwolenia na użytkowanie, pomimo niewykonania wszystkich robót obejmującego poziom 3 i 4 tj. restaurację zielona, patio, recepcję i restaurację czerwona z zapleczem. W decyzji tej zawarto warunek zakończenia pozostałych robót w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. Co do przebiegu procesu inwestycyjnego, jak też podstawy formalnoprawnej poczynań inwestora odnotować należy, że w dniu 23 września 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. wydał decyzję nr[...] , którą w trybie art. 155 k.p.a. zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany, w ten sposób, że zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie dostosowania inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i instalacji gazowej wewnętrznej. Z istotnych dla sprawy rozstrzygnięć wskazać też trzeba, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. G. wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] , którą w trybie art. 162 § 1 ust. 2 i § 3 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...]r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie Hotelu G. w K.

Kolejne rozstrzygnięcia w sprawie wydane zostały w związku z wnioskiem inwestora datowanym na dzień 16 lutego 2012 r., którym zwrócił się on o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, a następnie wniosek ten wycofał. W tym stanie rzeczy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. postępowanie w tej sprawie umorzył. Następnie do organu wpłynął kolejny wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, który tym razem został rozpoznany i organ po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli wydał w dniu 1 marca 2012 r. decyzję nr[...], którą udzielił pozwolenia na użytkowanie. W sentencji decyzji odnotowano jednak, że użytkowanie zostało uzależnione od wykonania w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r. zaleceń zawartych w stanowisku Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., a w szczególności:

- wykonania brakujących klap odcinających przewody wentylacyjne,

- wykonania oddymiania dyskoteki,

- wykonania oddymiania patia nr 3,

- wykonania brakujących zabezpieczeń przeciwpożarowych przejść instalacyjnych przez ściany i stropy oddzielenia pożarowego,

- zamontowania drzwi o klasie odporności ogniowej EI 30 do pomieszczeń technicznych nie będących pomieszczeniami higieniczno-sanitarnymi.

W dniu 2 stycznia 2012 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w J. G. wpłynęło pismo Pana W.Ł., w którym poinformował on, że w trakcie czynności związanych ze wznowieniem przebiegu granic ustalono, iż dojazd prowadzący do Hotelu G. przebiega przez jego nieruchomość i zajmuje około 364 m ² oraz około 4 m² działki Pani G. P.-G. Wobec powyższego zgłasza on sprzeciw wobec ewentualnego wydania T. G. pozwolenia na użytkowanie. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, iż w tym zakresie prowadzone były próby ugody przed sądem powszechnym, jednakże strony nie znalazły kompromisu i sprawa nie została ostatecznie w tym trybie zakończona. Również inwestor deklarował doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego prawem.

Organ nadzoru budowlanego I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości i w sporządzonym na tą okoliczność protokole oględzin potwierdził częściowe zrealizowanie ogrodzenia na nieruchomości nie stanowiącej własności inwestora. Dodatkowo przed organem przeprowadzono rozprawę administracyjną, w trakcie której uczestnicy odnieśli się do istniejącego stanu faktycznego, jednakże zarówno W. Ł. jak też G. P.-G. sprzeciwili się wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Hotelu G. z tej przyczyny, że zostały naruszone ich uprawnienia jako właścicieli nieruchomości.

Działający przez pełnomocnika adwokata A. M. W. Ł. pismem z dnia [...]r. wniósł odwołanie od decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego hotelu. W motywach środka odwoławczego wskazano w szczególności na naruszenie przepisów k.p.a dotyczących udziału stron w postępowaniu, niedostateczne wyjaśnienie sprawy, brak doręczenia stronie decyzji, a w szczególności podkreślono bezprawne zrealizowanie dojazdu do hotelu przez działki nie będące własnością inwestora. Składający odwołanie opierając się na argumentacji wynikającej z wyżej zasygnalizowanych naruszeń prawa domagał się od organu II instancji uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szeroko opisał czynności związane z ustalaniem jaki akt administracyjny został oprotestowany oraz korespondencję związaną z uzyskaniem akt administracyjnych, by następnie wskazać przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Zdaniem organu II instancji zmiana prawa budowlanego jaka miała miejsce w 2003 r. spowodowała, że stroną w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Tylko inwestor jest legitymowany do wszczęcia postępowania, gdyż jak podał organ powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych ,,przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony z art. 28 k.p.a. Podmiotem może być wyłącznie inwestor, co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne kategorie podmiotów, choćby nawet miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących danej inwestycji". Ustalając dalej, że Pan W. Ł. nie jest stroną postępowania organ podał, że odwołanie od decyzji przysługuje tylko stronie, natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył W.Ł. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie art. 28 i 10 k.p.a. poprzez odmowę przyznania skarżącemu przymiotu strony co spowodowało naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz naruszenie art. 6, art. 7, art., 8, art., 80 i art. 107 § 3 k.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niepoddanie wszechstronnej i gruntownej analizie wszystkich aspektów sprawy, nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego, a także poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia jego słusznego interesu. Zdaniem skarżącego fakt przeprowadzenia drogi dojazdowej do przedmiotowej inwestycji przez jego nieruchomość dowodzi wykonania inwestycji niezgodnie z pozwoleniem na budowę. Dodatkowo wniósł on ,,sprzeciw wobec wydania inwestorowi pozwolenia na użytkowanie", lecz mimo to nie został uznany za stronę postępowania. Organ wydając pozwolenie na użytkowanie zdecydował o cudzej własności wbrew woli właścicieli i zezwolił tym samym osobom nie będącym właścicielami działki nr [...] na korzystanie z niej tj. pozwolił przechodzić i przejeżdżać przez nią wszystkim korzystającym z budynków Hotelu G. W dalszej części skargi podniesiono, że skarżący posiadał interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, wobec czego stanowisko organu II instancji co do odmowy uznania skarżącego za stronę postępowania jest nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak też nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o jej zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy ppsa.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy ppsa, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Badając pod względem legalności zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, Sąd stwierdził naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które dało podstawę do jej uchylenia.

Na wstępie zauważyć należy, że podstawą prawną decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] jest przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Badając sprawę pod kątem zastosowania tego artykułu przez organ odwoławczy, Sąd doszedł do przekonania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 pkt 3, a także art. 105 oraz art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 28, art. 107 § 3 k.p.a., naruszenie to zaś mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a..

Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego będzie miała miejsce wtedy, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), bądź jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed pierwszą instancją nie będą tu miały zastosowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 615).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu z uwagi na fakt, że wnoszący odwołanie W. Ł. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie inwestycji polegającej na realizacji Hotelu G. wraz z niezbędnymi obiektami oraz infrastrukturą techniczną. Brak przymiotu strony w/w organ wywiódł z treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, który stanowi, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.

Podstawowym zadaniem jakie miał w ocenie Sądu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu rozstrzygnięcia traktującego o umorzeniu postępowania odwoławczego było ustalenie czy odwołanie, które wpłynęło do niego pochodzi od strony i czy jest ono w stanie uruchomić tryb odwoławczy. Ustalenia jakie poczynił w tym zakresie organ, zdaniem składu orzekającego, okazują się błędne. Organ II instancji w zasadzie nie dokonał najmniejszej analizy stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano tylko w jaki to sposób badano jakiego aktu administracyjnego dotyczy odwołanie i jak organ monitował o przesłanie mu akt - co nie powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie decyzji winno bowiem zawierać konkretne ustalenia dotycząc sprawy, natomiast należy unikać opisywania czynności faktycznych, które pozostają bez wpływu na kształt merytorycznego rozstrzygnięcia. Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego i przyjął, że stroną jest tylko inwestor, zatem odwołanie nie pochodzi od strony i postępowanie odwoławcze należy umorzyć.

Zdaniem Sądu, organ II instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że istotnie treść art. 59 ust. 7 stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. ale tylko w określonych przypadkach. Zmiana ustawy Prawo budowlane z 2003 r. istotnie ograniczyła udział stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie, ale tylko w klasycznym procesie budowlanym. Możliwość wpłynięcia stron postępowania na kształt zamierzenia inwestycyjnego istnieje od etapu ustalenia warunków zabudowy, przez pozwolenie na budowę do etapu realizacji robót. Samo pozwolenie na użytkowanie w sytuacji realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę polega przecież na sprawdzeniu zgodności inwestycji z tym pozwoleniem. Ustawodawca uznał, że po tylu etapach, na których strony mogą skutecznie wpłynąć na charakter i zakres robót zbędny jest udział innych uczestników poza inwestorem w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie, gdyż oceny prawidłowości robót dokonuje profesjonalny organ.

Inaczej jednak orzecznictwo administracyjne odnosi się do sytuacji, gdy pozwolenie na użytkowanie jest wydawane w sytuacji samowoli budowlanej czy uruchomienia przez organy trybu naprawczego wynikającego z art. 50-51 Prawa budowlanego. Dyspozycja art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem. Tylko w takim przypadku - w ocenie składu orzekającego - można uznać, że interesy innych podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego nie zostaną naruszone. Istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę skutkuje naruszeniem warunków pozwolenia i w konsekwencji może naruszać interesy innych osób, dlatego potrzebna jest procesowa gwarancja ochrony tych interesów.

Orzecznictwo administracyjne wypracowało jednolity pogląd, co do konieczności zastosowania art. 28 k.p.a. zamiast przepisu szczególnego tj. art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego zrealizowanego nie w oparciu o pozwolenie na budowę lecz zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na wznowienie robót projekt zamienny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 grudnia 2010 r. zajął następujące stanowisko ,,art. 59 ust. 7 Prawo budowlane znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po zakończeniu budowy, realizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Stosowanie powyższego przepisu jest jednakże wyłączone w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła na skutek legalizacji samowoli budowlanej lub w postępowaniu wywołanym istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego (II OSK 2010/09 - LEX nr 838818). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2012 r. podał ,,Odnosząc się do kwestii udziału stron w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu, w którym stroną jest wyłącznie inwestor (art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego), zauważyć trzeba, (...), iż w postępowaniu legalizacyjnym zasada ta doznaje wyjątku, gdyż mogą w nim brać udział inne strony. W konsekwencji do ustalenia statusu strony w sprawie legalizacji obiektu zastosowanie znajduje art. 28 k.p.a. Należy bowiem rozróżnić sytuację, gdy inwestor po uzyskaniu pozwolenia na budowę dokonuje - zgodnie z wymogami prawnymi - zawiadomienia o zakończeniu budowy lub występuje o udzielenie pozwolenia na użytkowanie od sytuacji, gdy inwestor dopuszcza się (jak w niniejszej sprawie) istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wydawana wówczas decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stanowi tylko jeden z koniecznych elementów prowadzących do doprowadzenia wzniesionego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Osoby, które były stronami takiego postępowania, mogą być stronami pozwolenia na użytkowanie, gdyż całe to postępowanie powinno prowadzić do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem z udziałem osób zainteresowanych, które powinny mieć możliwość obrony swego interesu prawnego.

W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego nie raz, a kilka razy, zatwierdzał zamienny projekt budowlany. Kilkakrotnie też interweniował wskazując na odstąpienie od tego projektu, zatem interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości mogły faktycznie być naruszone lecz ocena tego naruszenia należy do organów administracyjnych a nie do Sądu.

Zauważyć więc należy, że organ II instancji nie miał prawa a priori przyjąć braku legitymacji strony Pana W. Ł. zasłaniając się treścią art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Skoro inwestycja realizowana była w oparciu o zamienny projekt budowlany i decyzję wydaną w trybie art. 51 Prawa budowlanego niedopuszczalne zdaniem Sądu było umorzenie postępowania odwoławczego bez wcześniejszego przeanalizowania kręgu stron postępowania w oparciu o art. 28 k.p.a. Skoro organ takiej analizy nie przeprowadził zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nieprawidłowości dotyczące nieuzasadnionego zastosowania ograniczonego katalogu stron postępowania wynikającego z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie pozostaje oczywiście bez wpływu na dopełnienie wszelkich zasad procesowych określonych przepisami k.p.a. Jak już wcześniej sygnalizowano organ decyzyjny nie dostosował się do obowiązków stawianych mu przepisami art. 138 § 1 pkt 3, a także art. 105 oraz art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 28, art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji - uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - w pierwszym rzędzie dokona weryfikacji uprawnień skarżącego na tle art. 28 k.p.a. i zbada istnienie jego interesu prawnego w niniejszej sprawie. Równocześnie organ kierując się kryteriami wynikającymi z definicji ustawowej pojęcia strony i odnosząc je do okoliczności faktycznych sprawy, uwzględni przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010r., sygn. akt II OSK 1481/09, publ. Lex nr 668544).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tejże ustawy orzeczono jak w punkcie II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/