Wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. III SA/Wa 1529/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do października i za grudzień 2005 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Z akt administracyjnych wynika, że decyzją z [...] marca 2011r. w oparciu o ustalenia kontrolne Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej zwany: Dyrektor UKS), określił K. Z. (dalej zwana: Skarżącą), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "Usługi T.", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2005r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, iż Skarżąca obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez firmy: F. , I. i P. naruszyła przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i. usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) dalej zwana: u.p.t.u. W ocenie Dyrektora UKS faktury wystawione przez w/w podmioty nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Jak dowiedziono w postępowaniach karnych toczonych wobec wystawców faktur, podmioty te wystawiały faktury, które nie dokumentowały dostaw paliw, a jedynie - co wynika z ich zeznań - miały na celu legalizację dostaw paliwa niewiadomego pochodzenia. Rola podmiotów, o których mowa wyżej sprowadzała się jedynie do wystawiania faktur, ponieważ nie posiadały one paliwa, którego rzekomą sprzedaż dokumentowały wystawione faktury.

Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając powyższej decyzji niezgodność z obowiązującym prawem krajowym i wewnątrzwspólnotowym. W ocenie Skarżącej decyzja została oparta na niedostatecznie zbadanym stanie faktycznym, który został błędnie zinterpretowany. Ponadto zdaniem Skarżącej przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zarzuciła, iż decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż oparto ją na stwierdzeniu odliczenia podatku z tzw. "pustych faktur" przy jednoczesnym potwierdzeniu, że dostawy faktycznie miały miejsce. W ocenie Skarżącej kontrolujący w sposób wybiórczy cytowali przesłuchania oskarżonych by stwierdzić, że faktury były fikcyjne, a takie nie były. Podniosła, że nieprawdą jest, iż paliwo nie pochodziło od firm, które wystawiały faktury. Zdaniem Skarżącej w obrocie gospodarczym nie możliwości na zabezpieczenie się przed nabyciem paliwa niewiadomego pochodzenia od legalnie funkcjonującego przedsiębiorcy, dysponującego wszelkimi stosownymi do jego działalności dokumentami. Zdaniem Skarżącej podjęła wszelkie właściwe działania ale fakt ten pominięto w rozstrzygnięciu. Skarżąca w kontekście prawa podatnika - określonego w art. 96 ust. 13 u.p.t.u. - do sprawdzenia czy kontrahent jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT stwierdziła, iż dokonała sprawdzenia dostawców i byli oni zarejestrowani. Nie zgodziła się również z naruszeniem zasad prowadzenia rejestrów zakupów VAT. W ocenie Skarżącej zapisy w nich dokonane odzwierciedlają rzeczywiste transakcje od wskazanych firm, które sprzedawały paliwo nieznanego pochodzenia.