Wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. IV SA/Wa 1165/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi I. A. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

IV SA/Wa 1165/13

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].04.2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej zwany także GDOŚ) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. (dalej zwanego także RDOŚ) z dnia [...].08.2012 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szczelnego zbiornika na ścieki na działce o nr. ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w L.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podzielone zostało stanowisko I. instancji, że na przeszkodzie temu uzgodnieniu stoją zapisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z [...]..07.2010 r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Dolina S." (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...], stanowiącej akt prawa miejscowego. Zapisane w niej zostały (§ 3 ust. 1 pkt 3 i 7 m. in. zakazy - uszkadzania i zanieczyszczania gleby; zmiany sposobu użytkowania ziemi. Zespołami przyrodniczo-krajobrazowymi, w myśl art. 43 ustawy o ochronie przyrody, są fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe i estetyczne i związaną z nimi rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka. GIOŚ podkreślił, że przez zmianę sposobu użytkowania ziemi należy rozumieć wszelkiego rodzaju czynności, jednorazowe lub ciągłe, na skutek których ustanie dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru, a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany poprzez wprowadzenie zmian. Tym samym zmiana rodzaju użytku z ornego, łąki, pastwiska, sadu czy nawet nieużytku na zabudowę usługową, mieszkaniową lub rekreacyjną stanowi zmianę sposobu użytkowania ziemi, a także przekształcanie obszaru. Słowo "sposób" oznacza konkretną określoną metodę, formę lub tryb wykonania, natomiast "użytkowanie" oznacza prawo pozwalające na użytkowanie i czerpanie korzyści z rzeczy, praw innych przy zachowaniu ich w stanie niezmienionym (Słownik współczesnego języka polskiego. Wyd. Reader"s Digest Przegląd, Warszawa 1998, s. 340 i 492). Analizując tę kwestię organ wskazał, że zmianę sposobu użytkowania ziemi stanowić będzie każda zmiana formy lub rodzaju użytkowania powodująca okresowe lub stałe zniszczenie aktualnie występującej formacji roślinnej oraz gleby. Wobec tego realizacja inwestycji będzie stanowiła ingerencję w wierzchnią warstwę gleby, głównie poprzez wykopanie fundamentów. Teren ten stanowią grunty rolne V klasy bonitacyjnej, oznaczone symbolem "RV". Powołując się na orzecznictwo Sądów administracyjnych organ wywiódł, że realizacja tej inwestycji doprowadzi do zniszczenia ukształtowanego układu, który obecnie stanowią roślinność trawiasta, inne gatunki zielne oraz nalot drzew i krzewów. W efekcie nastąpi utrata wartości krajobrazowych obszaru, dla którego ochrony powołano ów zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Jednocześnie GDOŚ podkreślił, że planowana zabudowa nie stanowi zabudowy zagrodowej. Nadmienił także, iż w rozpatrywanej sprawie nie znajdują zastosowania wyłączenia od wskazanych zakazów, sformułowane w § 3 ust. 2 cyt. uchwały. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził ponadto, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od tych zakazów, określonych w art. 45 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w 2 ust. 1 ww. Uchwały nie dotyczą: 1) prac wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony przyrody; 2) realizacji inwestycji celu publicznego po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony przyrody; 3) zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa; 4) likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych" - co wynika wprost z charakteru planowanej do realizacji inwestycji. Skargę na to postanowienie wniosła inwestorka I. A.. Wskazała, że teren inwestycji znajduje się w odległości ok. 200 m od rzeczki o nazwie S., a inwestycja ta nie naruszy zamieszczonych w uchwale zakazów. Wskazując na istniejącą już w bliskim sąsiedztwie zabudowę domami jednorodzinnymi (działki [...] i [...]) stwierdziła, że jest to podstawą do zastosowania odstępstwa od tych zakazów, wobec planowanej przez nią inwestycji. Podała, że spełnia wszystkie wymogi uzyskania warunków zabudowy na swym terenie, a wskazana uchwała nie zabrania realizacji zabudowy na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Dolina S.". Podniosła, że realizacja zabudowy na działkach sąsiednich miała miejsce po "zatwierdzeniu" przedmiotowej uchwały. Kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi naruszenie służących jej praw właścicielskich do terenu. Przyznany skarżącej pełnomocnik z urzędu, w złożonym na rozprawie piśmie popierającym skargę, zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy. W dalszej części powtórzył zarzuty skargi i wskazał na załączoną decyzję I [...] stwierdzając, że dotychczas organy nie widziały przeszkód w możliwości realizacji zabudowy jednorodzinnej działek położonych na terenie "Doliny S." i wydały na rzecz skarżącej stosowne decyzje. W tym kontekście zarzucił naruszenie zaufania obywateli do organów władzy publicznej, wyrażone w art. 8 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.