Wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2014 r., sygn. I SA/Kr 1473/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1473/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r., sprawy ze skarg A.H., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 lipca 2013 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, - skargi oddala -

Uzasadnienie

Decyzjami z dnia 22 maja 2013 r. nr od [...] do [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, orzekł o odpowiedzialności podatkowej A.H., jako prezesa zarządu solidarnie ze spółką - T. sp. z o.o. z siedzibą w K. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres styczeń - maj, sierpień i październik 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji.

Rozstrzygnięcia te zapadły wobec wszczęcia postępowań egzekucyjnych względem spółki z tytułu nie uregulowania zaległości w podatku VAT i umorzenia tych postępowań.

A.H. w odwołaniach od powyższych decyzji opisał podjęte w spółce działania, od czasu kiedy został jej prezesem. Z odwołań wynika, że w związku z podjętymi przezeń działaniami obroty firmy w roku 2007 wzrosły ponad 20-krotnie w stosunku do 2006r. Pod koniec 2007r. w spółce miała miejsce kradzież, a odszkodowanie zostało wypłacone przez ubezpieczyciela dopiero we wrześniu 2008r. Dodatkowo w czerwcu 2008r. nowy właściciel wynajmowanej przez spółkę nieruchomości rozpoczął rozbiórkę zabudowań, co doprowadziło do ograniczenia działalności spółki. Podjęte przez odwołującego negocjacje doprowadziły do zawarcia ugody z właścicielem nieruchomości, który zobowiązał się zwrócić spółce poniesione nakłady na adaptację budynku oraz wypłacić odszkodowanie za ograniczenie możliwości korzystania z nieruchomości w wysokości 190 000 zł. Warunki te zostały uzgodnione w lipcu 2008r. Zdaniem odwołującego gdyby odszkodowanie zostało wypłacone to zadłużenie na koniec 2008r. wyniosłoby zero. Odwołujący podejmował negocjacje z wierzycielami na wypadek gdyby odszkodowanie nie pokryło całego zadłużenia. Jednym z wierzycieli jest udziałowiec spółki, który zgodził się na zaspokojenie w pierwszej kolejności drugiego wierzyciela do czasu uzyskania wynegocjowanego odszkodowania. Zawarta ugoda nie została zgłoszona w sądzie, gdyż drugi wierzyciel przebywa w areszcie śledczym, a pośrednikiem w negocjacjach była rodzina. W czerwcu 2009r. nowy zarząd właściciela nieruchomości postanowił, że wyburza budynek, w którym T. sp. z o.o. miała siedzibę niszcząc przy tym część towarów, wyposażenia oraz dokumentację spółki. To doprowadziło do zwolnienia pracowników, a środki uzyskane ze sprzedaży uratowanego towaru zostały przeznaczone na pokrycie zobowiązań wobec pracowników. Wszczęte dochodzenie prokuratorskie zostało umorzone, a jedyną możliwością uzyskania odszkodowania pozostał proces cywilny, na który spółki nie było stać. Ponieważ nowy właściciel nieruchomości nie dysponuje żadnym majątkiem to niecelowe jest dochodzenie tego odszkodowania od niego, a sama nieruchomość jest obciążona wielomilionowymi kwotami na rzecz banków jak i urzędów skarbowych. Zdaniem odwołującego to wtedy, tj w marcu - kwietniu 2010r. należało zgłosić wniosek do sądu o ogłoszenie upadłość spółki. Jednakże spółka nie mogła tego zrobić, gdyż nie stać jej było na opłacenie księgowej w celu przygotowania dokumentacji, nie dysponowała również środkami na opłaty sądowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego w uzasadnieniach decyzji potwierdza problem z uchwyceniem momentu, w którym należało złożyć wniosek o upadłość; najpierw wskazuje połowę 2007r., a w dalszej części powołuje się na protokół walnego zgromadzenia wspólników z dnia 24 czerwca 2009r. Ponadto w odwołaniach wskazano, że decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązania za okres od lutego do listopada 2007r. podlegały umorzeniu, a w związku z tym nie powinny być przywoływane w uzasadnieniach decyzji.