Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2015 r., sygn. I SA/Bd 282/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. P.-W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę

Uzasadnienie

I SA/Bd 282/15

UZSADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. określającą A. P.(skarżącej) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 43.696 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 - PIT-37 wykazała nadpłatę w kwocie 8.119,00 zł. Organ I instancji określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012

rok w wysokości 43.696,00 uznał, że skarżącej nie przysługuje prawo do skorzystania

z prawa do preferencyjnego rozliczenia się jako osoby samotnie wychowującej dzieci, przewidzianego w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zamysłem ustawodawcy było uprzywilejować ewidentnie te osoby, które samotnie troszczą się o codzienne zaspokajanie potrzeb dziecka nie zaś dla każdego rodzica, który sprawuje władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie 125 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym i niewynikającym z materiału dowodowego, opartym wyłącznie o domniemanie organu określone mianem "doświadczenia życiowego" ustaleniu, że strona nie była w 2012 roku osobą samotnie wychowującą dziecko.