Wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. I SA/Łd 1087/16

Podatek od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2012r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej Ł., decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...], określającą J. L. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2012 r.

Z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego inną decyzją z [...] określił J. L. m.in. wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2012 r. w kwocie 254 536 zł.

W konsekwencji, mając na uwadze w szczególności fakt, że wartość dokonanej przez podatniczkę w 2012 r. sprzedaży przekroczyła w lipcu 2012 roku kwotę 150 000 zł, uznał, że od tego momentu podatniczka nie miała prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT i określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za wskazane miesiące 2012 r. w łącznej wysokości 19 021 zł.

W odwołaniu podatniczka zarzuciła naruszenie :

- art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), przez "zastąpienie zasady swobodnej oceny, dowolną oceną dowodów zabranych w sprawie";

- art. 30 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), poprzez brak jego zastosowania;

- art. 113 ust. 1 ustawy o VAT podatku od towarów i usług, poprzez brak jego zastosowania,

- art. 113 ust. 5 ustawy o VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.

W ocenie strony decyzja jest nieprawidłowa, bowiem jej podstawę stanowią błędne ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące stanu faktycznego, jaki zaistniał w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania przy jej rozstrzygnięciu niewłaściwych przepisów prawa.