Wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. II SA/Wa 2397/19

Ubezpieczenie społeczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę

Uzasadnienie

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zstało postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej: "Prezesem ZUS") z dnia [...] sierpnia 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

K. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił z wnioskiem o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. W uzasadnieniu wskazał, że od dnia [...] października 2011 r. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, zaś z uwagi na stan zdrowia wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby. Następnie w sposób szczegółowy opisał swoje choroby podnosząc, że uniemożliwiają mu one normalne funkcjonowanie. Wskazał również na swój wiek i trudną sytuację materialną swoją i żony, z której emerytury się utrzymują, a która nie wystarcza na zakup leków i pokrycie innych bieżących potrzeb.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. o numerze [...], Prezes ZUS odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu przywołał treść przepisu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 39 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o emeryturach i rentach z FUS") oraz wskazał, że wszystkie wymienione w nim przesłanki musza zostać spełnione łącznie, a niespełnienie nawet jednej z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Prezes ZUS ustalił - na podstawie dokumentacji zawartej w aktach sprawy - że na przestrzeni 71 lat życia Skarżącego, udokumentował on 17 lat, 4 miesiące i 10 dni łącznych okresów składkowych i nieskładkowych, przy czym zarówno w 10-leciu przypadającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, jak i w 10-leciu przypadającym przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym - zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - nie udokumentowano żadnego z tych okresów. Organ wskazał również, że w okresach od 1968 r. do 1975 r. oraz od 1990 r. do 2013 r. nie udowodniono żadnego okresu zatrudnienia lub innej działalności popartej opłacaniem składek. Zdaniem Prezesa ZUS, w okresach tych nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem Skarżący nie był uznany za całkowicie niezdolnego do pracy. Ponadto organ stwierdził, że Skarżący nie spełnia również przesłanki pozostawania bez niezbędnych środków utrzymania, na co wskazuje dochód przypadający na jednego członka jego rodziny.