Wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. II SA/Ke 240/20

Budowlane prawo

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. Sp. z o.o. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., znak: [...], Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. , utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 20 września 2019 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia ww. Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr ewid. 286/1 w miejscowości M., gm. P .

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 19 czerwca 2018 r. Spółka wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej. Decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. Starosta udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 4 marca 2019 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2019 r. Starosta nałożył na inwestora, na podstawie ar. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb"), obowiązki wskazane w pkt. 1-3, w terminie do 28 czerwca 2019 r. W dniu 1 lipca 2019 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany. W tym stanie faktycznym organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 4 Pb, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 20 września 2019 r. W uzasadnieniu stwierdził, że inwestor nie wywiązał się w obowiązku zawartego w pkt. 1 postanowienia, mianowicie nie wyeliminował rozbieżności dotyczącej wysokości zawieszenia anten parabolicznych 56,40 m (str. 2 decyzji lokalizacyjnej), w sytuacji gdy wysokość budowli określona została na 56,00 m.