Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2021 r., sygn. IV SA/Po 322/21

Pomoc społeczna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania I. N. świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz babci T. N..

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2020 r. ponownie odmówił I. N. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz babci T. N..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że I. N. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią T. N. i w dniu [...] lutego 2020 r. Prezydent Miasta P. wydał w tym zakresie decyzję odmowną. Decyzja ta została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmówił przyznania I. N. świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz babci T. N..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zaznaczył, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt: K 38/13 nie doprowadził do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, więc art. 17 ust. 1b u.ś.r. nadal obowiązuje. Zdaniem organu I instancji wyrok ten stanowi dopiero podstawę działań legislacyjnych, a zgodnie z zasadą legalności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organ działa na podstawie przepisu prawa. Organ I instancji podniósł, że T. N. obecnie ma [...] lata, a z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] listopada 2019 r. wynika, że niezdolność do samodzielnej egzystencji istnieje od [...] października 2019 r., zatem niepełnosprawność T. N. nie powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W ocenie organu I instancji strona nie spełnia warunków wynikających z przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r.