Wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Lu 393/21

Podatek akcyzowy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 6 lipca 2021 r. nr 308000-COP.4105.3.2021 w przedmiocie podatku akcyzowego za luty i marzec 2016 r. - oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lipca 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, dalej: "organ", "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego", działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 10 lutego 2021 r., określającą B. spółce z o.o. w R., dalej: "podatnik", "strona", "spółka", "skarżąca", zobowiązanie w podatku akcyzowym za luty 2016 r. w kwocie 4.809.689 zł i za marzec 2016 r. w kwocie 9.949.576 zł.

Jak wynika z akt sprawy oraz treści zaskarżonego orzeczenia, wobec strony przeprowadzona została kontrola celno-skarbowa, która została przekształcona w postępowanie podatkowe w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego, dotyczących podatku akcyzowego za miesiące: październik i listopad 2015 r. oraz luty i marzec 2016 r. Organ stwierdził, że podatnik dokonał sprzedaży suszu tytoniowego (w październiku 2015 r. - 3.943,05 kg; w listopadzie 2015 r. - 4.374,20 kg) na rzecz innych podmiotów niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, bez oznaczenia znakami akcyzy, wobec czego sprzedaż ta, zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 9b ust. 1 pkt 2, art. 11a pkt 2, art. 13 ust. 1, art. 24a, art. 99a ustawy o podatku akcyzowym przez ich zastosowanie i przyjęcie, iż jest zobowiązana do zapłaty podatku z tytułu sprzedaży suszu tytoniowego. Wskazywała też na błędną i sprzeczną z orzecznictwem TSUE wykładnię przesłanki spełnienia dobrej wiary i należytej staranności polegające na przyjęciu, że można od podatnika wymagać podejmowania szeregu działań weryfikująco-śledczych wobec kontrahentów, podczas gdy dobra wiara i należyta staranność podatnika powinna być oceniana z uwzględnieniem jego możliwości jako zwykłego uczestnika obrotu gospodarczego, nie dysponującego rozbudowanym aparatem ścigania. W odwołaniu zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, dalej: "O.p." i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego, naruszającej zasadę in dubio pro tributario i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika.